به گزارش حیات، ورود کاروان جمهوری دموکراتیک کنگو به آمریکا، پس از ۵۲ سال دوری از بزرگترین صحنه فوتبال جهان، لحظهای فراتر از یک سفر معمولی بود. بازیکنان این تیم روز پنجشنبه با تاکسیدوهای رسمی و شالهای پلنگی وارد فرودگاه جورج بوش هیوستون شدند؛ پوششی الهامگرفته از فرهنگ مشهور «لا ساپ»، جنبش مد و آراستگی که در دهه ۱۹۷۰ در کینشاسا محبوبیت فراوانی داشت.
جمعی از داوطلبان محلی با شور و هیجان از آنها استقبال کردند و در شرایطی که این روزها کمتر چیزی را میتوان قطعی و بدیهی دانست، این خوشامدگویی صمیمانه یکی از دلگرمکنندهترین لحظات آغاز مسابقات بود.
بازیکنان کنگو از این استقبال قدردانی میکردند، هرچند شاید بخشی از آرامش آنها به این دلیل بود که پس از هفتهها قرنطینه و محدودیت، بالاخره با چهرههای جدید روبهرو شده بودند. شادی صعود به نخستین جام جهانی از سال ۱۹۷۴، زمانی که این کشور با نام زئیر در مسابقات شرکت کرده بود، با مشکلاتی نیز همراه بوده است. شیوع ابولا در کشور و اعمال دوره ۲۱ روزه قرنطینه از سوی مقامات آمریکایی، روند آمادهسازی این تیم را تحت تأثیر قرار داد.
بازیکنان و اعضای کادر فنی مدتی را در بلژیک در یک محیط کاملاً ایزوله سپری کردند. آنها تنها موفق شدند یک دیدار دوستانه مقابل دانمارک برگزار کنند و بازی تدارکاتی برنامهریزیشده برابر شیلی در شهر کادیز اسپانیا نیز لغو شد.
با وجود این محدودیتها، کنگوییها دستکم با مشکلاتی که برخی تیمها از جمله سنگال و ازبکستان هنگام ورود به آمریکا تجربه کردند، مواجه نشدند. گفته میشود دمای بدن اعضای تیم پیش از خروج از هواپیما بررسی شد، اما آنها بدون هیچ مشکل یا هشدار خاصی وارد خاک آمریکا شدند و با میزبانی گرم شهر هیوستون روبهرو شدند.
کنگو تا پایان حضورش در مسابقات در هیوستون مستقر خواهد بود و تمرینات خود را در ورزشگاه سابرکتس در جنوب این شهر برگزار میکند. نخستین آزمون آنها چهارشنبه برابر پرتغال و کریستیانو رونالدو خواهد بود؛ دیداری که بدون تردید یکی از دشوارترین بازیهای ممکن برای بازگشت به جام جهانی به شمار میرود. با این حال، برای کنگوییها اهمیت حضور در این رقابتها از نام و اعتبار حریفان فراتر رفته است.
جاناتان، یکی از هواداران کنگویی حاضر در هیوستون، روز جمعه در ورزشگاه گفت: «ما همیشه رویای چنین روزی را داشتیم. خیلیها سالهای زیادی منتظر این لحظه بودند، اما هرگز تسلیم نشدیم. من باور دارم که حالا زمان ما رسیده است.»
او یکی از حدود ۷۰ عضو جامعه مهاجران کنگویی هیوستون بود که برای تماشای تمرین تیم دعوت شده بودند. در کنار آنها، گروه بزرگی از کودکان محلی نیز حضور داشتند و با بازیکنان عکس یادگاری گرفتند. همچنین کاپینگا ایوت نگاندو، سفیر جمهوری دموکراتیک کنگو در ایالات متحده، در مراسمی نیمهرسمی برای استقبال از تیم شرکت کرد.
به نظر میرسد مسئولان هیوستون برای میزبانی از این تیم همه امکانات را فراهم کردهاند و شاگردان سباستین دزابره امیدوارند این مهماننوازی تا ماه جولای و مراحل پایانی مسابقات ادامه داشته باشد.
دزابره در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر اختلالات ایجادشده در برنامه آمادهسازی تیم گفت: «ما باید خودمان را با شرایط وفق دهیم. روی کارمان تمرکز کردهایم، حرفهای هستیم و گاهی مسیر آسان نیست. این موضوع برای ما مشکل محسوب نمیشود.»
در جریان تمرین روز جمعه، سدریک باکامبو، مهاجم باتجربه رئال بتیس، بیش از همه مورد تشویق هواداران قرار گرفت. این مهاجم ۳۵ ساله طی سالهای گذشته بارها تا آستانه صعود به جام جهانی پیش رفته اما موفق به حضور در این رقابتها نشده بود.
برآورد میشود جمعیت مهاجران کنگویی در هیوستون، با احتساب فرزندان متولد آمریکا، به حدود ۱۰ هزار نفر برسد. با این حال هنوز مشخص نیست چه تعداد از آنها خواهند توانست با وجود قیمتهای بسیار بالای بلیتها، مسابقات تیم ملی کشورشان را از نزدیک تماشا کنند.
جاناتان که ۱۷ سال پیش و در ۲۱ سالگی کنگو را ترک کرده و اکنون تنها پنج دقیقه با محل تمرین تیم فاصله دارد، درباره حضور در ورزشگاه گفت: «دارم تمام تلاشم را میکنم که آنجا باشم. باید آنجا باشم. قیمت بلیتها واقعاً سرسامآور است، اما ما هر کاری از دستمان بربیاید برای حمایت از تیم انجام خواهیم داد.»
دزابره، سرمربی فرانسوی کنگو که پیش از موفقیت با این تیم در ۱۱ سمت مربیگری مختلف در فوتبال آفریقا فعالیت کرده بود، امیدوار است تیمش بتواند برای هوادارانی مانند جاناتان و میلیونها نفر در داخل کشور که امکان سفر یا تحمل شرایط قرنطینه را ندارند، افتخارآفرینی کند. او گفت: «ما بهشدت تحت تأثیر شرایط موجود قرار گرفتهایم. همین مسئله انگیزهای مضاعف به ما میدهد تا در زمین مسابقه بجنگیم.»
پیروزی مقابل کلمبیا یا ازبکستان میتواند شانس بالایی برای صعود کنگو از گروه K ایجاد کند و حتی احتمال رویارویی با انگلیس در مرحله یکشانزدهم نهایی را نیز به همراه داشته باشد؛ حتی اگر پرتغال سد بزرگی در مسیر آنها باشد.
دزابره معتقد است قهرمانی یک تیم آفریقایی در جام جهانی دیر یا زود محقق خواهد شد. او در این باره گفت: «قهرمانی یک تیم آفریقایی در جام جهانی فقط مسئله زمان است.»
هرچند تحقق چنین رویایی توسط کنگو یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ فوتبال خواهد بود، اما این تیم از بازیکنان باتجربهای چون اکسل توانزبه، آرون وانبیساکا و شنسل ممبا بهره میبرد و حریف آسانی برای هیچ تیمی نخواهد بود.
کنگوییها امیدوارند سرنوشت تلخ حضورشان در جام جهانی ۱۹۷۴ تکرار نشود؛ دورهای که زئیر با تفاضل گل منفی ۱۴ از مسابقات حذف شد و صحنه معروف موپو ایلونگا در دیدار برابر برزیل سالها به اشتباه مورد تمسخر قرار گرفت؛ زمانی که او پیش از نواخته شدن ضربه آزاد، از دیوار دفاعی خارج شد و توپ را به زمین حریف شوت کرد.
دزابره درباره حضور دوباره کشورش در جام جهانی گفت: «آمادهسازی خوبی داشتهایم و حالا میخواهیم نماینده شایستهای برای کشورمان در این گروه باشیم. بعد از ۵۲ سال، این اتفاق واقعاً مایه غرور و خوشحالی است.»
در پایان تمرین، هواداران با شعار «مبُته» که در زبان لینگالا به معنای «خوش آمدید» است، از تیم استقبال کردند؛ شعاری که جاناتان نیز با شور فراوان در آن همراهی میکرد. او گفت: «ما مقاوم هستیم و ایمان عمیقی داریم.»
و اگر نخستین روزهای حضور جمهوری دموکراتیک کنگو در هیوستون معیاری برای قضاوت باشد، این تیم علاوه بر امید و استقامت، با حجم زیادی از سبک، شخصیت و اعتمادبهنفس به جام جهانی بازگشته است.
نظر شما