هنوز هم وقتی مادر از روزهای آخر زندگی محمدصادق حرف میزند، خاطرههای کوچک و روزمره یکییکی از ذهنش عبور میکنند؛ از شیطنتها و بازی گوشیهای کودکانه و خندههایش تا اصرارش برای رفتن به مدرسه با پدر، از لباس مشکی ورزشی که در سفر کربلا انتخاب کرده بود تا آرزو داشتن برای اینکه روحانی شود. محمدصادق غلامی، دانشآموز کلاس اول دبستان، تنها یکی از دانشآموزان کلاسی بود که روز ۹ اسفند ۱۴۰۴، خانوادهاش منتظر بازگشت او از مدرسه بودند؛ اما آن روز، مدرسه برای او آخرین مقصد شد.
یک روز صبح زود که منتظر رسیدن سرویس بودیم، از او خواستم خودش را بیشتر معرفی کند. نگاه معصومانهای به من کرد و گفت: «اسم من اسم این خیابان روبهرویی است که تابلوی آن را میبینی. نگاه کردم و دیدم روی تابلوی نام خیابان نوشته؛ شهید محمدرضا محمودی.»