به گزارش حیات، تام نیکولز» تحلیلگر و ستوننویس مشهور مجله «آتلانتیک» در تحلیلی طنزآلود و در عین حال هشداردهنده در خصوص عملکرد «پیت هگست» در مقام وزیر جنگ آمریکا تاکید میکند در حالی که وظیفه او به عنوان وزیر در قبال هزاران مرد و زن مشغول به خدمت در ارتش، بسیار حساس و جدی است اما هگست به شغل خود به چشم یک تعطیلات نگاه میکند، نه یک خدمت ملی.
نیکولز در ادامه این مطلب با ذکر مثالهایی از رفتارهای عجیب هگست مینویسد: «رفتار او در زمان حضور در پایگاههای نظامی همچون شوهری است که برای خوشگذرانی با دوستانش در تعطیلی آخر هفته از همسرش اجازه گرفته است. از دستمال جیبی پرچم مانندی که به نشانه میهنپرستی در جیبش میگذارد تا راه رفتن همراه با پز و خودنمایی ساختگیاش، همگی تلاشی برای القای شجاعت است که برعکس، فقط مضحک و خجالتآور به نظر میرسد.»
نیکولز رفتارهای هگست را «مضحک» توصیف میکند و معتقد است این رفتارها از سر احساسات صادقانه نیست. به گفته وی، سخنرانیهای هگست «آمیختهای است از اداهای یک واعظ و حرافیهای یک فروشنده مغرور ماشین.»
از تغییر نام پنتاگون تا ادعای «پیروزی بزرگ» بر ایران
این تحلیلگر رسانهای به نمونههای عینی از اقدامات و اظهارات خندهدار هگست اشاره میکند که از جمله مهمترین آنها میتوان به پیشنهادش به تغییر نام وزارت دفاع به «وزارت جنگ» اشاره کرد.
نویسنده خاطر نشان میکند: «او همان کسی است که فکر میکند تغییر نام وزارت دفاع به وزارت جنگ میتواند نماد قدرت باشد. هگست حتی در حد و اندازه این نبوده که بتواند در توجیه این تصمیم ادعا کند که هری ترومن، رئیسجمهور اسبق آمریکا در دوران جنگ سرد در تغییر نام وزارت دفاع اشتباه کرده است. او در زمان اعلام این تصمیم انگار که دارد آوازی را میخواند گفت: "حداکثر کشندگی، نه قانونمداری شل و ول! اثرگذاری خشونتبار، نه درستاندیشی سیاسی!" این اوراد سیاسی بیمعنی است، و از آنجایی که معلوم است این جملات را بارها تمرین کرده تا تحویل دهد، بسیار هم مضحک است.»
نیکولز در ادامه با اشاره به اینکه «پیتر ونر» همکارش در نشریه آتلانتیک، رفتارهای هگست را «بچگانه، نمایشی و سبکمغزانه» توصیف کرده و آن را نشانه «عدم جدیت اخلاقی» وزیر جنگ آمریکا میداند، خاطر نشان کرده است: «همانطور که ونر اشاره کرده، فقط یک فرد کاملا سطحی و غیرجدی میتواند تصویری از شخصیت کارتونی "فرانکلین لاکپشت" را درحالی که به سمت قاچاقچیان مواد مخدر شلیک میکند در شبکه اجتماعی منتشر کرده و در ضمیمه آن بنویسد: "این هم برای فهرست آرزوی کریسمستان!" اما باز هم تأکید میکنم، این فقط یک رفتار غیرجدی نیست؛ این در ادامه حرکات مضحک او است. فرانکلین لاکپشت؟ واقعا؟"
نگارنده در بخش دیگری از این گزارش به مصداق های دیگری از رفتار مضحک هگست در ارتباط با عملیاتهای جنایتکارانه آمریکا علیه قایقها در دریای کارائیب به بهانه مقابله با قاچاقچیان مواد مخدر و همچنین عملیات تجاوزکارانه علیه ایران یعنی «خشم حماسی» (Epic Fury) اشاره کرده و عنوان میکند:
«بسیاری از صحبتها و حرکاتی که از هگست دیده و شنیدهاید چنانچه در زمانی زده میشدند که آمریکا در جنگ به سر نمیبرد از همه نظر باعث شرمندگی بودند. زمانی که آمریکا شروع به حمله به قاچاقچیان ادعایی مواد مخدر در دریای کارائیب کرد هگست با شادی کودکانهای از منفجر کردن قایقهای آنها ذوق زده میشد. و حالا به عملیات خشم حماسی میرسیم: نامی که خودش انگار در جلسه کارگاهی محقر یک انجمن برادری در زیرزمین طراحی شده و بدترین جنبههای لافزنیهای مضحک هگست را نمایان کرده است. او در ماه مارس مدعی شد: "آمریکا به شکلی قاطع، ویرانگر و بدون هیچ رحمی در حال پیروز شدن است."
به نوشته تحلیلگر آتلانتیک، چند هفته پس از این شجاعتنماییهای ساختگی، هگست ادعایی دیگر در ارتباط با این جنگ که مصداق نقض قوانین آمریکا و بینالمللی بود مطرح کرد آنجا که گفت: «فشار وارد میکنیم، پیشروی میکنیم، دشمن را بیامان و بیرحمانه قتل عام میکنیم.» این بار او یک قدم از خط قرمز فراتر گذاشت چون بر اساس قوانین آمریکا و حقوق بینالملل، دستور «قتل عام بیامان» (no quarter) یک جرم محسوب میشود. هگست بعداً عقبنشینی کرد و مدعی شد که هدف «مبارزه برای پیروزی در چارچوب قانون» بوده است؛ «یک طفره رفتن همیشگی به سبک هگست.»
در آوریل اما هگست ادعای گزاف «پیروزی» در جنگ متجاوزانه علیه ایران را مطرح کرد. او ادعا کرد: «ایران میخواهد این اتفاق بیفتد. دیگر طاقت ندارند. عملیات خشم حماسی یک پیروزی تاریخی و قاطع در میدان نبرد بود، یک پیروزی بزرگ.»
نیکولز در تمسخر این ادعای دروغ هگست نوشته است: «توجه کنید، او حتی این را فقط یک پیروزی معمولی هم نخواند بلکه یک پیروزی بزرگ خواند. یک مضحکه بیمزه دیگر. اما در سمت تهران چیزی از اینکه چنین ادعایی را تایید کند دیده نمیشود: روز سهشنبه، ایران یک بالگرد آپاچی آمریکایی را سرنگون کرد.»
ژستهای بدنسازی در گوانتانامو و فرماندهی به مثابه بازیگری
تحلیلگر آتلانتیک به رفتارهای نمایشی دیگر هگست نیز پرداخته و از انتشار ویدئوهای دویدن و ورزش کردن او با سربازان انتقاد کرده است. او در این خصوص نوشته است: «ادعاهای پوچ و شعاری هگست به اندازه کافی احمقانه است، اما او به رفتارهای مضحک نمایشی و تئاتری نیز روی آورده است. از جمله انتشار ویدئوهایی از خودش در حال دویدن و ورزش کردن با نیروهای نظامی. او چند روز پیش با شلوارک و تیشرت در پایگاه نظامی خلیج گوانتانامو حاضر شد (و بنا به دلایلی، لورا لومر نظریهپرداز مشهور توطئه را هم با خودش آورده بود) و برای جمعی از نظامیان صحبت کرد. او به نیروها گفت: "ما داریم از میهن دفاع میکنیم و نیمکره خودمان را پس میگیریم." جملاتی که بیشتر یادآور فیلمهای سینمایی دهه هشتاد است تا اظهارات یک مقام ارشد دفاعی.»
سپس تصاویر دیگری از هگست منتشر شد در حالی که با چند نفر از سربازان وزنه میزد و حرکات نرمشی انجام میداد؛ «انگار که رییس پنتاگون با عرق ریختن در کنار سربازان جوان قرار است دولت هاوانا (کوبا) را به ترس و لرز بیندازد. همچنین از خودش عکس گرفته در حالی که با لباس رزم در حال انجام یک پرواز نظامی است؛ ظاهراً همه اینها بخشی از تلاش برای نشان دادن این است که او هم نظامی معمولی از جرگه سربازان واقعی میدان نبرد است. با این تفاوت که هگست ۴۶ ساله اکنون وظیفه دارد وزارت دفاع را مدیریت کند، نه اینکه در هلیکوپترها نقش بازی کند. او حتی بچههایش را هم به این بازی کشیده و در سفر به فرانسه برای مراسم سالگرد عملیات مشهور نرماندی، لباس سربازان با درجه سروانی را به تن آنها هم پوشانده است.»
پیامدهای خطرناک رفتارهای هگست
نیکولز در ادامه این مطلب ضمن اذعان به اینکه آمریکا بر خلاف ادعای هگست در جنگ تجاوزکارانه خود علیه ایران متحمل شکست شده، میپرسد: «اما این کارناوال مداوم کلیشههای بچگانه و خجالتآور، به طور طبیعی این سؤال را ایجاد میکند که اصلاً چرا از هگست چنین کارها و حرفهایی سر میزند؟ مسئولیتهای سنگین شغلش - و نظارت بر جنگی که آمریکا در آن در حال شکست خوردن است - به نظر میرسد هیچ تاثیری روی او نگذاشته است. او آنطور که میگویند در مسئولیتش رشد نکرده؛ در واقع به نظر میرسد حتی دچار پسرفت شده است.»
او میافزاید: «همه ما گاهی کلیشهای و بچگانه حرف میزنیم یا رفتار میکنیم، چون آدمها گاهی تحت تأثیر احساساتشان زیادهروی میکنند. اما هگست همه این کارها را بارها و بارها انجام میدهد، محتملترین دلیلش این است که او، مانند همه مقامهای منصوب در دولت دونالد ترامپ، میداند که فقط برای یک نفر در کاخ سفید بازی میکند. در مورد هگست، این تاکتیک جواب هم داده است. او از پسِ لغزشها و رسواییها و تا به امروز، محاسبه نادرست در جنگی که مشتاقانه به رئیسجمهور توصیه به شروع آن را کرده بود، جان سالم به در برده است.»
به نوشته نگارنده، رفتارهای وزیر جنگ آمریکا نهتنها «غیرحرفهای بلکه برای آمریکا خطرناک است.» او تاکید میکند: «هر اظهارنظر خجالتآور، هر لحظه از حرکت نمایشی او در لباس نظامی، هر حرکت اغراقآمیز او در حال بارفیکس زدن، این پیام را به دشمنان آمریکا میفرستد: "نگاه کنید که وزیر جنگ آمریکا چه فکری درباره شغلش میکند؛ پس اصلاً نگران نباشید، این کسی نیست که بخواهید او را جدی بگیرید. به این ترتیب این نتیجهگیری برای یک قدرت خارجی همچون آمریکا نتیجهگیری بسیار بدی خواهد بود، زیرا تأیید میکند که یکی از ضعیفترین اعضای تیم رئیسجمهور آمریکا، مردی است که مسئولیت رهبری ارتش ایالات متحده را بر عهده دارد.»
نیکولز، تحلیلگر آتلانتیک خاطر نشان میکند که نشانههایی وجود دارد که کاخ سفید احتمالاً به آسیب های حضور هگست در وزارت جنگ پی برده و شاید به همین دلیل است که مقامات دیگر (مانند «دن دریسکول»، وزیر ارتش آمریکا) به جای وزیر جنگ در نشستهای خارجی شرکت کردهاند.
او تاکید میکند: «به نظر میرسد هگست تقریباً هیچ نقشی در مسائل عمده دفاعی ایفا نمیکند؛ در عوض، مشغول اخراج فرماندهان ارشد پنتاگون و پالایش لیست ترفیعات و ارتقاها است. میشود تصور کرد که دارد ساچمههای فلزی را در دستش تکان میدهد در حالی که با چشم تنگ به اسمهای موجود در آن لیستها خیره شده است.»
تحلیلگر آتلانتیک در پایان با اشاره به اینکه پیت هگست در حال ایفای «هنرپیشگی» در یکی از مهمترین سمتها در واشنگتن است است. توصیه میکند که او برکنار شده و با شخص بهتری جایگزین شود.
نظر شما