به گزارش حیات، امیر قلعه‌نویی در مهم‌ترین آزمون دوران مربیگری خود قرار گرفته است. جام جهانی، آوردگاهی است که می‌تواند نگاه‌ها به تفکرات فنی او را برای همیشه تغییر دهد. تیم ملی با هدایت قلعه‌نویی راهی جام جهانی شده و حالا این مربی است که باید پاسخگوی انتخاب‌ها، سیستم بازی و تصمیم‌های بزرگ خود باشد؛ تصمیم‌هایی که در تورنمنتی مثل جام جهانی، گاهی میان موفقیت و شکست تنها یک مرز باریک فاصله دارد.

اگر تیم ملی با سیستم تک‌مهاجم وارد رقابت‌ها شود، اهمیت انتخاب مهاجم نوک دوچندان می‌شود. بازی در این ساختار، فقط گل زدن نیست؛ مهاجم باید در پرس از جلو، حفظ توپ، ایجاد فضا، اتصال خطوط و حتی مدیریت ریتم حملات نقش محوری داشته باشد.

از سوی دیگر، شخصیت و کاریزمای مهاجم اصلی نیز در تورنمنتی مانند جام جهانی اهمیت زیادی دارد؛ جایی که گاهی یک بازیکن می‌تواند بار روانی کل تیم را به دوش بکشد. با این نگاه، مهدی طارمی در حال حاضر کامل‌ترین گزینه فوتبال ایران برای ایفای چنین نقشی است؛ مهاجمی که در سال‌های اخیر و با تجربه حضور در فوتبال اروپا، پخته‌تر شده است.

قدرت بدنی، طول گام مناسب در حمل توپ، تنوع تکنیکی، بازی با پشت به دروازه، حفظ توپ، هوش محیطی و تصمیم‌گیری درست در لحظات مختلف، مجموعه‌ای از ویژگی‌هایی است که طارمی را به مهاجمی متفاوت تبدیل می‌کند ضمن اینکه نقش مهاجم با تعاریفِ ۹ کاذب که از ملزومات بازی با یک مهاجم است را در ظرفیت‌های طارمی می‌توان دید.

اگر تیم ملی با ایده تک‌مهاجم وارد جام جهانی شود و اتفاقاتی مثل مصدومیت یا محرومیت برای طارمی رخ دهد، سؤال مهم اینجاست که جایگزین او چه کسی خواهد بود؟ شاید نزدیک‌ترین گزینه در فهرست فعلی علیرضا جهانبخش باشد، اما تفاوت پستی، سن بالا، نداشتن تجربه بازی در نوک خط حمله و تفاوت در ویژگی‌های فنی باعث می‌شود او گزینه‌ای ایده‌آل برای چنین نقشی نباشد.

از سوی دیگر، بازیکنانی مانند کسری طاهری، علی علیپور یا دنیس درگاهی هرچند توانایی‌های قابل احترامی دارند، اما نه از نظر سبک بازی و نه از نظر شخصیت فوتبالی، شباهت چندانی به مدل مهاجم موردنیاز این سیستم ندارند. به همین دلیل، کادر فنی تیم ملی باید پیش از آغاز جام جهانی، برای سناریوهای مختلف برنامه داشته باشد. تورنمنت‌های فوتبالی، میدان غافلگیری‌هاست و تیمی موفق خواهد بود که فقط به یک نقشه و یک بازیکن وابسته نباشد.

قلعه‌نویی و همکارانش نباید تمام تخم‌مرغ‌های خود را در یک سبد بگذارند؛ نه در انتخاب نفرات و نه در نوع سیستم بازی. جام جهانی، جایی برای «اگر» و «اما» نیست.