دکتر بیتا ریحانی، فرزند ایثارگر، ماما و مسئول بلوک زایمان بیمارستان انصارالغدیر بومهن در یادداشت ارسالی به حیات به مناسبت روز ماما نوشت: روز جهانی ماما، فرصتی است برای آن‌که چشم‌هایمان را دوباره به دنیای نادیده‌ مانده‌ای باز کنیم؛ دنیای زنانی که هر روز در خط مقدم سلامت مادر و نوزاد می‌ایستند و ساعت‌ها، روزها و شب‌ها را وقف تپش‌های کوچک قلب‌هایی می‌کنند که تازه به جهان آمده‌اند. مامایی، یک شغل صرفاً درمانی نیست؛ یک شیوه‌ زیستن است. زیستنی از جنس آرامش دادن در سخت‌ترین لحظات زندگی یک مادر، از جنس تکیه‌گاه بودن در اضطراب، از جنس مسئولیت‌پذیری تمام‌وقت و از جنس عشق.

در این روز، جهان به احترام این حرفه می‌ایستد؛ حرفه‌ای که از ریشه با انسان‌دوستی، دانش، تجربه و فداکاری آمیخته است.

مامایی هنر است، علم است، اما در عمیق‌ترین لایه‌هایش «ایثار» است. شاید بسیاری ندانند که ماما پیش از آن‌که یک خدمت‌گذار سلامت باشد، پناهگاه روحی یک مادر است؛ کسی که آرامش او لحظه‌به‌لحظه بر روند زایمان تأثیر می‌گذارد. ماما نگاه می‌کند، می‌سنجد، آرام می‌گوید، دست می‌گیرد، می‌ماند… و این ماندن، گاهی بهای بزرگی دارد؛ بهایی که تنها دل‌های بزرگ از پس آن برمی‌آیند.

در جنگ ۴۰ روزه آمریکایی_صهیونی، که جنایتی جنگی علیه مراکز درمانی نسبت به افراد غیرنظامی مانند بیماران، کادر درمان و حتی مادران و نوزادان صورت گرفت، جامعه مامایی کشور روزهای دشوار و پرالتهابی را پشت سر گذاشت. روزهایی که بسیاری از همکاران ما با وجود فشار کاری، کمبودها، خستگی و ساعات طاقت‌فرسای حضور در مراکز درمانی، تنها یک هدف داشتند: سلامت مادران و نوزادان. این ۴۰ روز، آزمونی سخت برای همه کادر درمان بود، اما ماماها بیش از همیشه در صف اول ایفای نقش کردند؛ شب‌ها نخوابیدند، روزها استراحت نکردند، بسیاری حتی دقایقی فرصت برای دیدن خانواده‌شان نداشتند و با این‌حال، اتاق زایمان هیچ‌گاه بی‌لبخندِ یک ماما نماند.

در کنار این حجم از خدمت و تلاش، جامعه مامایی ما داغِ بزرگی نیز بر دل دارد. شهیده سیما سلیمانی و شهیده شیما غالبی دو همکار گران‌قدری بودند که در همان روزهای خدمت، در میانه‌ وظیفه انسانی خود، جانشان را از دست دادند. یاد و نامشان برای همیشه با واژه‌هایی چون ایثار، فداکاری، مسئولیت‌پذیری و شرافت حرفه‌ای گره خورده است. روایت زندگی و شهادت این دو ماما، یادآور این حقیقت است که مامایی تنها یک کار روزمره نیست؛ مسئولیتی است که گاه حتی از جان انسان مایه می‌گذارد. ما امروز به احترامشان می‌ایستیم، به سهمی که در امنیت مادران و نوزادان داشتند، به عشقی که در کارشان جاری بود و به راهی که برای ما روشن‌تر از همیشه کردند.

در این میان، باید به مادران ایران‌زمین نیز درود فرستاد؛ مادرانی که پیچیده‌ترین و حساس‌ترین ساعات زندگی‌شان را با ما شریک می‌شوند و اعتمادشان را بی‌قیدوشرط در دستان ما می‌گذارند. هیچ افتخاری بالاتر از این نیست که در لحظه تولد، در نقطه آغاز زندگی یک انسان، ما حضور داریم؛ شاهد شادی، اشک، شجاعت و تولدی که آینده یک خانواده را تغییر می‌دهد، هستیم.

و امروز، در روز ماما، من سربلند و سپاسگزارم از مادران شجاع وطنم که در شرایط سخت جنگی باز هم امید به تپش قلبی کوچک داشتند. سپاسگزارم از خانواده‌های بزرگواری که ما را همراه لحظات مقدس خود کردند، سپاسگزارم از همه همکارانی که در این ۴۰ روز بی‌وقفه ایستادند و سپاسگزارم از جامعه‌ای که ارزش و مقام مامایی را با جان و دل درک می‌کند.

امروز روز ماست؛ روز زنانی که شب و روزشان گره خورده به نفس‌های نخستین نوزادان و لبخند مادران. امید است که نگاه جامعه به مامایی، هر روز آگاهانه‌تر، مهربان‌تر و قدرشناسانه‌تر شود. ما ماماها، همچنان خواهیم ایستاد؛ با دانش، با عشق، با آرامش و با ایمان به اینکه هر تولد، پیامی از امید و آینده‌ای روشن است.

انتهای پیام/