هنوز هم وقتی مادر از روزهای آخر زندگی محمدصادق حرف میزند، خاطرههای کوچک و روزمره یکییکی از ذهنش عبور میکنند؛ از شیطنتها و بازی گوشیهای کودکانه و خندههایش تا اصرارش برای رفتن به مدرسه با پدر، از لباس مشکی ورزشی که در سفر کربلا انتخاب کرده بود تا آرزو داشتن برای اینکه روحانی شود. محمدصادق غلامی، دانشآموز کلاس اول دبستان، تنها یکی از دانشآموزان کلاسی بود که روز ۹ اسفند ۱۴۰۴، خانوادهاش منتظر بازگشت او از مدرسه بودند؛ اما آن روز، مدرسه برای او آخرین مقصد شد.
بهار قیاسوند، مادر شهید ابوالفضل غیاسوند، از فرزندش به عنوان جوانی نخبه، کمحرف و اهل عمل یاد میکند که در کنار تحصیل در رشته مهندسی هوافضا، در فعالیتهای جهادی و فرهنگی نیز حضور داشت و همواره خود را در برابر جامعه و کشور مسئول میدانست. او میگوید: «ابوالفضل همیشه میگفت کار خوب باید برای رضای خدا باشد و خدا خودش درستش میکند.»