به گزارش حیات، به نقل از «سای‌تکدیلی» (SciTechDaily)؛ پژوهش جدیدی از دانشگاه بریگام یانگ نشان داد زوج‌های جوانی که با یکدیگر فعالیت بدنی داشتند، عموما ارتباطات بهتر، توانایی بیشتر در حل تعارض و استرس زناشویی کمتری را گزارش می‌کردند. این ارتباط در مورد ورزش مشترک، در مقایسه با ورزش به‌تنهایی، قوی‌تر بود.

این مطالعه که به تازگی در نشریه Family Relations منتشر شده است، داده‌های نظرسنجی نزدیک به ۱۷۰۰ زوج متأهل را که در مطالعه «روابط زوج‌ها و تجربه‌های گذار (CREATE)، یک مطالعه با نمونه‌ای نماینده از جمعیت ایالات متحده، شرکت کرده بودند، بررسی کرد. این پروژه بلندمدت دانشگاه بریگام یانگ، زوج‌هایی را که به‌تازگی ازدواج کرده بودند، بیش از یک دهه در سراسر ایالات متحده دنبال کرده است.

با هم ورزش کردن، ارتباط بهتر

جرمی یورگاسون، استاد دانشکده زندگی خانوادگی دانشگاه بریگام یانگ، این پژوهش را با اشلین هَیات میلدنهال انجام داد؛ او کار روی این پروژه را زمانی که دانشجوی کارشناسی در دانشگاه بریگام یانگ بود آغاز کرده بود.

یورگاسون می‌گوید: «یافته‌های ما نشان می‌دهد ورزش مشترک، به شکلی کوچک، اما معنادار، توانایی حل مسالمت‌آمیز تعارض را تسهیل می‌کند. افراد زمانی که با یکدیگر ورزش می‌کردند، پیامدهای مثبت‌تری را در ارتباط و حل تعارض گزارش کردند».

پژوهشگران ورزش انفرادی را با فعالیت‌های بدنی‌ای که زوج‌ها با یکدیگر انجام می‌دادند مقایسه کردند و سپس بررسی کردند که هر یک از این دو شیوه چه ارتباطی با نحوه ارتباط زوج‌ها، حل تعارض و استرس زناشویی دارد.

ورزش به‌طور کلی با روابط سالم‌تر ارتباط داشت، اما این الگو زمانی که همسران با یکدیگر در فعالیت ورزشی شرکت می‌کردند، به‌طور مداوم قوی‌تر بود.

یورگاسون می‌گوید: «حدود ۶۰ درصد از شوهران و همسران حاضر در این نمونه گفتند که ورزش می‌کنند، اما تنها حدود یک‌سوم آنها با یکدیگر ورزش می‌کردند. این بدان معناست که حدود نیمی از افرادی که ورزش می‌کنند، با همسرشان ورزش نمی‌کنند. اگرچه این تأثیر لزوما زیاد نیست؛ اما بسیار ثابت و پایدار است و همین موضوع به من اطمینان می‌دهد که ورزش به شکلی معنادار بر روابط تأثیر می‌گذارد».

چرا پیاده‌روی برجسته است؟

یک فعالیت به دلیل سادگی خود برجسته بود: پیاده‌روی.

پیاده‌روی رایج‌ترین شکل ورزش مشترکی بود که زوج‌ها گزارش کردند و ممکن است سرنخی درباره این موضوع ارائه دهد که چرا فعالیت بدنی مشترک تا این اندازه ارتباط نزدیکی با کیفیت ارتباط میان زوجین داشت. برخلاف بسیاری از تمرین‌های ورزشی که به تمرکز مداوم نیاز دارند یا گفت‌وگو را دشوار می‌کنند، پیاده‌روی به‌طور طبیعی فرصت صحبت کردن را فراهم می‌کند.

میلدنهال می‌گوید: «در میان هر سه پیامد، ورزش بیشترین تأثیر را بر ارتباط داشت. به همین دلیل جالب بود که پیاده‌روی، ورزشی بود که بیش از همه گزارش شد. پیاده‌روی به‌طور طبیعی فرصت‌هایی برای برقراری ارتباط فراهم می‌کند».

زوج‌هایی که با یکدیگر ورزش می‌کردند همچنین بیشتر احتمال داشت گزارش کنند که همسرشان به آنها گوش می‌دهد و باعث می‌شود احساس کنند حرف‌هایشان شنیده و از آنها حمایت می‌شود. این تعاملات روزمره می‌تواند به توضیح ارتباطی که پژوهشگران میان فعالیت مشترک و شیوه‌های سالم‌تر مدیریت اختلاف‌نظرها مشاهده کردند، کمک کند.

فعالیت‌های مشترک ممکن است روابط را تقویت کنند

این یافته‌ها با مجموعه گسترده‌تری از پژوهش‌های حوزه روابط همخوانی دارد که نشان می‌دهد کارهایی که زوج‌ها در زمان مشترک خود انجام می‌دهند، می‌تواند اهمیت داشته باشد. مطالعات نشان داده‌اند که مشارکت مشترک در فعالیت‌های لذت‌بخش یا جدید می‌تواند احساس نزدیکی و رضایت از رابطه را افزایش دهد.

یورگاسون همچنین درباره ورزش و ازدواج در میان زوج‌های مسن‌تر تحقیق کرده است. پژوهش پیشین او که در Family Relations منتشر شده بود، مزایای زناشویی ورزش انفرادی و مشترک را در میان همسران مسن‌تر بررسی کرده بود، در حالی که مطالعه جدید این پرسش را به زوج‌های جوان متأهل گسترش می‌دهد.

این یافته‌ها به روشی نسبتا در دسترس برای زوج‌ها اشاره دارد تا زمان بیشتری را با یکدیگر ایجاد کنند. ورزش مشترک لزوما نیازی به عضویت در باشگاه، تجهیزات تخصصی یا برنامه‌ای پیچیده ندارد. برای بسیاری از زوج‌ها، این کار می‌تواند به سادگی رفتن به یک پیاده‌روی باشد.