به گزارش حیات به نقل از تسنیم، سعید شیری: در بخشی از زیارت جامعه‌ی کبیره می‌خوانیم: «أَنْتُمُ الصِّراطُ الْأَقْوَمُ»؛ یعنی شما اهل‌بیت علیهم‌السلام همان راه استوار خدا هستید. این تعبیر نشان می‌دهد که اهل‌ بیت علیهم‌السلام فقط راهنما نیستند، بلکه خودشان مسیر روشن و مطمئنی هستند که خدا برای رسیدن انسان به خیر، سعادت و کمال قرار داده است. هر کس در این راه قدم بگذارد، هم در زندگی دنیا از هدایت و برکت بهره‌مند می‌شود و هم در مسیر آخرت و رسیدن به رضوان الهی قرار می‌گیرد.

این صراط الهی با بعثت رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله به روی مردم گشوده شد. پیامبر خدا آخرین فرستاده‌ی الهی بود و کامل‌ترین برنامه‌ی هدایت را برای بشر آورد. او رحمت برای همه‌ی عالمیان بود و مأموریت داشت انسان‌ها را از تاریکی‌ها به سوی نور ببرد. در حقیقت، خداوند به وسیله‌ی پیامبر، راه خیر و سعادت را به مردم نشان داد و نعمت هدایت را بر آنان تمام کرد.

اما این راه برای آنکه بعد از پیامبر نیز باقی بماند، نیاز به ادامه‌دهنده و نگهبان داشت. به همین دلیل، در روز غدیر، رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله امیرالمؤمنین علیه‌السلام را به عنوان ولیّ و راهبر امت معرفی کرد. غدیر فقط یک حادثه‌ی تاریخی نبود؛ بلکه اعلام رسمی همان صراطی بود که مردم باید پس از پیامبر در آن حرکت می‌کردند. با ولایت امیرالمؤمنین و اهل‌بیت علیهم‌السلام، راه هدایت روشن و کامل می‌ماند.

قرار بود مردم با قرار گرفتن در این صراط پرنعمت، به بهترین خیرات برسند؛ هم خیرات معنوی مانند ایمان، معرفت، بندگی و قرب به خدا، و هم خیرات دنیوی مانند عدالت، آرامش، وحدت و رشد جامعه. ولایت اهل‌بیت علیهم‌السلام راهی بود که می‌توانست هم فرد را تربیت کند و هم جامعه را به سوی صلاح و کمال ببرد. اگر این مسیر همان‌گونه که پیامبر معرفی کرده بود دنبال می‌شد، امت اسلامی زودتر به برکات بزرگ الهی دست پیدا می‌کرد.

اما دشمن هم بیکار نبود. ابلیس با نقشه‌ای پیچیده توانست بسیاری از مردم را از این صراط بازدارد. این انحراف همیشه با انکار آشکار دین همراه نبود؛ گاهی نام دین باقی ماند، اما معیار اصلی هدایت از جای خود کنار رفت. با این حال، گروهی بر عهد پیامبر در غدیر وفادار ماندند و راه اهل‌بیت علیهم‌السلام را رها نکردند. همین وفاداران از برکات این صراط بهره بردند و چراغ ولایت را در تاریخ روشن نگه داشتند.

خداوند در قرآن نیز به این راه استوار اشاره کرده است. ما هر روز در نماز می‌گوییم: «اهدِنَا الصِّراطَ المُستَقیم»؛ یعنی خدایا ما را به راه راست هدایت کن. همچنین در سوره اسراء می‌فرماید: «إِنَّ هٰذَا القُرآنَ یَهدی لِلَّتی هِیَ أَقوَمُ»؛ یعنی این قرآن به چیزی هدایت می‌کند که استوارترین و درست‌ترین راه است. بر اساس روایات، این «أقوم» همان ولایت اهل‌بیت علیهم‌السلام است؛ چنان‌که امام باقر علیه‌السلام فرمودند: «یَهدی إِلَی الوِلایَة»؛ قرآن به سوی ولایت هدایت می‌کند.

پس وقتی در زیارت جامعه می‌گوییم: «أَنْتُمُ الصِّراطُ الْأَقْوَمُ»، در واقع اعتراف می‌کنیم که راه مطمئن رسیدن به خدا، راه اهل‌بیت علیهم‌السلام است. این راه، همان مسیری است که پیامبر آغاز کرد، در غدیر معرفی و تثبیت شد، و با ولایت عترت ادامه یافت. امروز هم اگر کسی بخواهد درست قرآن را بفهمد، دین را درست بشناسد و در مسیر بندگی و سعادت حرکت کند، باید به همین صراط اقوم تمسک کند؛ صراطی که انسان را از گمراهی نجات می‌دهد و به سوی بهترین خیرات و کمال حقیقی می‌برد.

انتهای پیام//