به گزارش حیات، حمله نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران که مهم ترین آزمون جدی صنایع نظامی آمریکا در هزاره جدید به شمار می‌رود و با واکنش جدی و متفاوت نیروهای نظامی ایران مواجه شد، تردیدهای جدی در خصوص هزینه‌های هنگفت نظامی آمریکا که سالیانه بالغ بر صدها میلیارد دلار می شود، ایجاد کرده است. آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم حضور نظامی فعالی در سطح جهان داشته که توسط شبکه‌ای گسترده از تأسیسات نظامی پشتیبانی می‌شود. این تأسیسات که شامل پایگاه‌ها و مکان‌های نظامی دائمی و موقت، و همچنین استفاده از امکانات نظامی محلی در کشورهای متعدد است، برای تثبیت هژمونی آمریکا در جهان به اجرا گذاشته شده تا این کشور در مواقع حساس بتواند از آنها در راستای تامین منافع ملی خود استفاده کند.

در حالی که آمریکایی ها مدعی حمایت گسترده هوایی و راداری از پایگاه های خود در جهان هستند، در جریان جنگ تحمیلی سوم علیه ایران بسیاری از پایگاه های آمریکا در منطقه هدف حملات موشکی و پهپادی قرار گرفتند و با توجه به افزایش احتمالی برد موشک های ایرانی، این احتمال دور از ذهن نیست که تعداد بیشتری از مراکز نظامی آمریکا در دوردست از سوی پهپادها و موشک های ایرانی هدف قرار بگیرند.

به این ترتیب در حالی که صنایع نظامی آمریکا، مراکز تسلیحاتی و نظامی این کشور در خارج از ایالات متحده را عامل تثبیت هژمونی خود بر جهان تلقی می کرد و سالیانه میلیاردها دلار برای آن هزینه می کند، جنگ اخیر ثابت کرد که بر خلاف این تبلیغات، این پایگاه ها بعلاوه ناوهای جنگی آمریکا می توانند به عنوان نقاط ضعف و آسیب پذیر آمریکا در برابر دشمنان منطقه ای آن مورد استفاده قرار گیرند.

بر اساس گزارشی که توسط سرویس تحقیقات کنگره آمریکا در ژوئیه ۲۰۲۴ منتشر شد، ارتش این کشور بیش از ۱۲۸ پایگاه نظامی در ۵۱ کشور جهان را در اختیار دارد، یا از آنها استفاده می‌کند.

وبگاه خبری الجزیره در گزارشی در این رابطه می نویسد که پایگاه‌های نظامی آمریکا در خارج از کشور طیف وسیعی از وظایف استراتژیک و امنیتی را انجام می‌دهند که از فراهم کردن فضاهای امن برای استقرار نیروها و نگهداری تجهیزات نظامی آغاز شده و تا شنود الکترونیکی و رصد ارتباطات و کشف زودهنگام تهدیدات فراروی آمریکا و متحدان آن و همچنین حفاظت از نیروها، تأسیسات و مناطق حیاتی با استفاده از سیستم‌های دفاعی متعدد، شامل رادارها و سامانه‌های رهگیری موشکی را شامل می‌شود.

این پایگاه‌ها همچنین مراکز لجستیکی و آموزشی مهمی را تشکیل می‌دهند و میزبان عملیات تأمین، نگهداری و تجدید تجهیزات جنگی هستند و امکان انجام مانورها و آموزش‌های مشترک با نیروهای متحد را برای آزمایش برنامه‌های نظامی و افزایش آمادگی، و دستیابی به سطح بالاتری از سازگاری عملیاتی فراهم می‌کنند.

حضور نظامی ایالات متحده در خارج از کشور اهداف متعددی را دنبال می‌کند. آمریکا پیش از این با حضور نظامی خود، سعی در بزرگنمایی قدرت نظامی خود داشت و با ایجاد نیرویی بازدارنده‌ تلاش می‌کرد ضمن انجام هزینه های هنگفت، در خارج از مرزهای منطقه‌ای خود، اهداف استراتژیک و امنیتی اش را تامین کند.

واشنگتن سالانه بودجه‌های هنگفتی را به این مراکز که پیش از این به عنوان افتخار صنایع نظامی آمریکا به حساب می آمدند و هیچ کشوری قدرت تعرض به آنها را نداشت، اختصاص می‌دهد که ده‌ها میلیارد دلار تخمین زده می‌شود. در سال مالی ۲۰۲۳، وزارت جنگ آمریکا هزینه‌های عملیاتی پایگاه‌های خارجی را حدود ۳۱.۷ میلیارد دلار تخمین زد. این مبلغ علاوه بر ۵.۳ میلیارد دلار اختصاص یافته برای برنامه‌ریزی، طراحی و ساخت زیرساخت‌های نظامی جدید در خارج از کشور است.

انواع پایگاه‌های خارجی

وزارت جنگ آمریکا پایگاه‌های خود در خارج از کشور را به دو دسته اصلی تقسیم می‌کند: پایگاه‌های دائمی برای حضور مستمر، و پایگاه‌های اضطراری برای ارائه پشتیبانی موقت برای ماموریت‌های رزمی.

در این چارچوب کلی، پایگاه‌ها بر اساس سطح حضور نظامی آمریکا یا مدت زمان عملیات به دسته‌های فرعی تقسیم می‌شوند.

پایگاه‌های دائمی شامل ۳ نوع هستند:

پایگاه اصلی: دارای زیرساخت‌های مستحکم است و نیروهای فعال به طور دائم در آن مستقر هستند.

پایگاه عملیات پیشرو: دارای زیرساخت‌های قابل توسعه است که برای استفاده دوره‌ای توسط نیروهای فعال اختصاص یافته است.

موقعیت امنیتی مشارکتی: با حضور محدود یا بدون حضور آمریکا مشخص می‌شود و با پشتیبانی دوره‌ای از سوی آمریکا یا کشور میزبان اداره می‌شود.

پایگاه های اضطراری بر اساس مدت زمان عملیات به ۳ دسته تقسیم می‌شوند:

پایگاه اولیه: برای استفاده فوری ایجاد می‌شود.

پایگاه موقت: بین یک ماه تا دو سال استفاده می‌شود.

پایگاه نیمه دائمی: بین دو تا ۵ سال استفاده می‌شود.

مهم ترین پایگاه‌های آمریکا در خارج از کشور

پایگاه‌های نظامی آمریکا در سراسر جهان در مناطق نفوذ استراتژیک پراکنده شده‌اند که می‌توان آنها را به ۵ منطقه اصلی تقسیم کرد: منطقه اقیانوس هند و آرام، اروپا، خاورمیانه، آفریقا، و آمریکای لاتین و کارائیب.

منطقه اقیانوس هند و آرام

منطقه اقیانوس هند و آرام برجسته‌ترین محور استقرار نظامی خارجی آمریکا است، زیرا بیشترین حجم تمرکز پرسنل نیروهای آمریکایی در خارج را به خود اختصاص داده است و بیشتر آنها در ژاپن و کره جنوبی مستقر هستند.

ژاپن از نظر حجم حضور نظامی خارجی آمریکا در رتبه اول جهان قرار دارد. طبق داده‌های وزارت خارجه ژاپن، ۱۵ پایگاه بزرگ آمریکایی در این کشور وجود دارد که از سال ۲۰۲۵ حدود ۵۵ هزار نظامی آمریکا در آنها مستقر است.

کره جنوبی رتبه سوم حضور پایگاه های نظامی آمریکا در جهان و رتبه دوم در منطقه اقیانوس هند و آرام را به خود اختصاص داده و طبق منابع رسمی آمریکا در سال ۲۰۲۴، ۲۴ هزار و ۲۳۴ سرباز در خدمت فعال دائمی در آن مستقر بودند.

بیشتر نیروهای دائمی آمریکا در منطقه در پایگاه‌های ثابت در ژاپن و کره جنوبی مستقر هستند و شامل پایگاه‌های ارتش، نیروی دریایی، تفنگداران دریایی (مارینز)، نیروی هوایی و نیروی فضایی آمریکا می‌شوند.

آمریکا این پایگاه‌ها را به قابلیت‌های رزمی و تجهیزات جنگی پیشرفته مجهز کرده است که شامل ناوهای هواپیمابر، ناوشکن‌ها، رزمناوها، کشتی‌های تهاجمی آبی خاکی، هواپیماهای جنگنده، هواپیماهای حمله الکترونیکی، هواپیماهای فرماندهی و کنترل، هلیکوپترها، هواپیماهای سوخت‌رسان و هواپیماهای ترابری هوایی و غیره می‌شود.

در استرالیا، نیز آمریکا یک نیروی دریایی دوره ای در پایگاه داروین و پادگان‌های رابرتسون متعلق به نیروی هوایی سلطنتی استرالیا ایجاد کرده است، واشنگتن همچنین حق استقرار دوره‌ای جنگنده‌ها در پایگاه تیندال و سایر مکان‌های نظامی استرالیا را دارد.

آمریکا حضور دائمی اندکی نیز در مرکز منطقه‌ای دریایی خود در سنگاپور دارد که برای اهداف پشتیبانی لجستیکی و عملیات استقرار دوره‌ای هواپیماها و کشتی‌های رزمی است. پایگاه هوایی پایا لیبار به طور دوره‌ای میزبان نیروها و هواپیماهای آمریکایی است. نیروهای آمریکا همچنین اجازه دسترسی به پایگاه دریایی چانگی و منطقه کشتی‌سازی سیمباوانگ را دارند.

آمریکا در جزیره کواجالین آتول در جزایر مارشال، نیز یک پادگان نظامی دارد. این جزیره میزبان سایت آزمایش دفاع موشکی بالستیک رونالد ریگان است.

نیروهای آمریکایی به طور دوره‌ای حق دسترسی به ۹ مکان دفاعی محلی در فیلیپین برای انجام فعالیت‌های نظامی و بشردوستانه، را دارند و در پاپوآ گینه نو نیز حق دسترسی به ۶ فرودگاه و بندر دریایی را دارند.

از برجسته‌ترین پایگاه‌های نظامی ثابت آمریکا در منطقه اقیانوس هند و آرام می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

پایگاه هوایی یوکوتا در جزیره هونشو ژاپن: ماموریت اصلی آن تقویت قدرت بازدارندگی آمریکا در منطقه و ارائه پشتیبانی هوایی برای عملیات هوایی تهاجمی است.

کمپ زاما در استان کاناگاوا ژاپن: این کمپ قدیمی‌ترین پادگان نظامی در ژاپن و مقر اصلی ارتش آمریکا در این کشور است. مجموعه‌ای از واحدهای نظامی از جمله سپاه اول پیشرو، گردان هوانوردی ارتش آمریکا در ژاپن، گردان اطلاعات نظامی ۳۱۱، سپاه مهندسی ژاپن، گردان سیگنال ۷۸ و بخش هماهنگی دوجانبه در آن مستقر هستند.

پایگاه دریایی یوکوسوکا در جزیره هونشو ژاپن: این پایگاه یک مرکز استراتژیک برای ارتش آمریکا است و بزرگترین تاسیسات دریایی خارجی آمریکا در جهان محسوب می‌شود. این پایگاه مقر ناوگان هفتم آمریکا است.این پایگاه میزبان ۱۳ فرماندهی دریایی و بیش از ۷۱ فرماندهی ساحلی است و ماموریت آن پشتیبانی از عملیات دریایی منطقه اقیانوس آرام غربی، از جمله فعالیت‌های ناوگان هفتم آمریکا، اسکادران ناوشکن ۱۵ و ناو هواپیمابر یواس‌اس جورج واشنگتن است.

پایگاه هوایی ایواکونی در شهر ایواکونی ژاپن: ماموریت آن ارائه پشتیبانی عملیاتی مستمر به نیروهای آمریکایی و متحدانش در چارچوب فعالیت‌های آموزشی، عملیات رزمی و عملیات اضطراری در منطقه اقیانوس هند و اقیانوس آرام است.

پایگاه هوایی میساوا در جزیره هونشو ژاپن: ماموریت این مرکز ارائه پشتیبانی و خدمات لجستیکی هوایی و زمینی به تمامی نیروهای دریایی و تفنگداران دریایی آمریکا در شمال ژاپن است.

پایگاه هوایی کادنا در اوکیناوای ژاپن: این پایگاه بزرگترین پایگاه هوایی آمریکا و مرکز قدرت هوایی آمریکا در منطقه آسیا و اقیانوس آرام است. این تاسیسات، بزرگترین بخش رزمی عملیاتی آمریکا در خارج از کشور است که مجهز به ۸۱ هواپیمای جنگنده، هواپیماهای سوخت‌رسان هوایی، هواپیماهای هشدار و کنترل هوایی و هواپیماهای جستجو و نجات است.

کمپ باتلر در اوکیناوای ژاپن: این کمپ شامل مکان‌های نظامی مهمی از جمله پایگاه هوایی فوتنما و کمپ‌های کینسر، فاستر، کورتنی، هانسن، شواب و گونسالوس است.

کمپ هامفریز در شهر پیونگ تائک کره جنوبی: این کمپ مقر اصلی و مرکز نیروهای آمریکایی در کره است و مقر ارتش هشتم آمریکا و لشکر پیاده‌نظام دوم است. این کمپ شامل فرودگاه نظامی دسیدریو است که فعال‌ترین فرودگاه ارتش در اقیانوس آرام است.

پایگاه هوایی اوسان در شهر پیونگ تائک کره: این پایگاه از اجرای طیف کاملی از ماموریت‌های رزمی هوایی به بهانه حفظ ثبات در شمال شرق آسیا و دفاع از کره جنوبی در برابر کره شمالی پشتیبانی می‌کند.

پایگاه دیگو گارسیا در جزیره دیگو گارسیا در قلمرو اقیانوس هند: این پایگاه یک پایگاه آمریکایی-انگلیسی است که یکی از مهمترین پایگاه‌های آمریکا در خارج از کشور محسوب می‌شود و ماموریت آن ارائه پشتیبانی لجستیکی به نیروهای عملیاتی پیشرو مستقر در منطقه اقیانوس هند و خلیج فارس است. این پایگاه در جنگ ۴۰ روزه تحمیلی هدف اصابت موشک های دوربرد ایران قرار گرفت. این پایگاه میزبان اسکادران استقرار پیشین دریایی دوم و یگان‌هایی از تیم‌ها و واحدهای نظامی متعدد، از جمله: واحد تامین صنعتی آمریکا، ایستگاه کامپیوتر و ارتباطات دریایی و فرماندهی حرکت هوایی در اقیانوس آرام، علاوه بر دو اسکادران عملیات فضایی است.

اروپا

اروپا دومین منطقه نفوذ جهانی برای نیروهای خارجی آمریکا محسوب می‌شود و تقریباً ۸۴ هزار سرباز آمریکایی در آن مستقر هستند که در حدود ۳۱ پایگاه ثابت و ۱۹ مکان نظامی دیگر پراکنده شده‌اند.

اکثر نظامیان آمریکایی به صورت دائم در پایگاه‌های ثابت در آلمان، ایتالیا و انگلیس مستقر هستند. آلمان از نظر حجم حضور نظامی خارجی آمریکا، دومین کشور در جهان و اولین کشور در قاره اروپا است. طبق منابع رسمی آمریکا در سال ۲۰۲۴، بیش از ۳۵ هزار نظامی آمریکایی در آن مستقر بودند. پنتاگون در ماه مه ۲۰۲۶ اعلام کرد که ۵ هزار سرباز خود را از آلمان را خارج خواهد کرد که این امر نشان‌دهنده اختلاف بین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، بر سر جنگ ایران بود.

ایتالیا با حدود ۱۲ هزار و ۳۷۵ نظامی در خدمت دائمی که در ۵ پایگاه نظامی اصلی این کشور مستقر هستند، دومین حضور نظامی دائمی بزرگ آمریکا در اروپا به شمار می رود.

در انگلیس ۱۰ هزار و ۵۸ نظامی آمریکایی و در اسپانیا حدود ۳۲۹۲ سرباز آمریکایی مستقر هستند. نیروهای آمریکایی عملیات استقرار دوره‌ای محدودی را در کشورهایی مانند بلژیک، بلغارستان، استونی، فنلاند، مجارستان، ایسلند، کوزوو، لتونی، لیتوانی و نروژ انجام می‌دهند و اغلب از تأسیسات نظامی محلی برای این فعالیت‌ها استفاده می‌کنند.

برجسته‌ترین پایگاه‌های نظامی ثابت آمریکا در اروپا عبارتند از:

پادگان اشتوتگارت در منطقه اشتوتگارت آلمان: شامل ۵ تأسیسات نظامی است، که عبارتند از پادگان‌های پانزر، پادگان‌های پاتچ، پادگان‌های کیلی، پادگان‌های رابینسون و فرودگاه نظامی اشتوتگارت. این پایگاه مرکز فرماندهی استراتژیک برای عملیات نظامی آمریکا در اروپا، آفریقا و خاورمیانه است. این مقر فرماندهی عملیات ویژه در اروپا و مقر اصلی فرماندهی اروپایی آمریکا است که ۵۱ پایگاه و واحد نظامی را در سراسر اروپا اداره می‌کند.

پایگاه هوایی رامشتاین در ایالت راینلاند-فالتس آلمان: این پایگاه بزرگترین مرکز نیروی هوایی آمریکا در اروپا است. این پایگاه بخشی از مجتمع نظامی کایزرسلاوترن، بزرگترین تجمع نظامی آمریکا در خارج از کشور است.

پادگان باواریا در منطقه باواریا آلمان: شامل دو منطقه آموزشی دائمی بزرگ آمریکا در اروپا است که مأموریت آن پشتیبانی از طیف گسترده‌ای از واحدهای نظامی آمریکا است.

پادگان راینلاند-فالتس: شامل ۳۱ مکان در منطقه راینلاند-فالتس آلمان است و مرکز فرماندهی اصلی فرماندهی عملیات بین‌المللی در اروپا به شمار می رود.

پادگان آنسباخ:این شامل واحدهای هوایی، مهندسی و توپخانه است که در ۶ مکان و ۹ قلعه نظامی در اطراف شهر آنسباخ آلمان توزیع شده‌اند.

پادگان ویسبادن: شامل ۱۵ تأسیسات و منطقه مسکونی در منطقه ویسبادن آلمان و اطراف آن است و مقر تعدادی از واحدهای نظامی از جمله ستاد ارتش آمریکا در اروپا و آفریقا، به شمار می رود.

پادگان ارتش آمریکا: مقر آن در کمپ ادرلی در ویچنزا ایتالیا است و محل استقرار تیم رزمی تیپ ۱۷۳ پیاده‌نظام هوابرد است که یک نیروی واکنش سریع برای مناطق اروپا، آفریقا و خاورمیانه محسوب می‌شود.

مرکز پشتیبانی دریایی آمریکا در ناپولی ایتالیا: این مرکز مقر فرماندهی نیروهای دریایی آمریکا در اروپا و آفریقا و ناوگان ششم آمریکا است. این پایگاه شامل بیش از ۵۰ فرماندهی جداگانه است. مأموریت این مرکز ارائه پشتیبانی لجستیکی و اداری نیروهای دریایی فعال آمریکا، سایر آژانس‌های آمریکایی و فرماندهی‌ ناتو است.

پایگاه هوایی دریایی سیگونلا در سیسیل ایتالیا: این پایگاه یکی از بزرگترین فرماندهی‌های امنیتی نیروی دریایی آمریکا در جهان است که به «مرکز مدیترانه» معروف است و مقر بیش از ۳۹ فرماندهی آمریکایی است. این پایگاه پشتیبانی لجستیکی و عملیاتی را برای ناوگان ششم آمریکا و سایر واحدهای نظامی آمریکا فراهم می‌کند و قابلیت‌های واکنش سریع را برای عملیات آمریکا در ۳ قاره اروپا، آسیا و آفریقا ارائه می‌دهد.

پایگاه فضایی پیتوفیک: این پایگاه که قبلاً به عنوان پایگاه هوایی توله شناخته می‌شد، در منطقه گرینلند دانمارک واقع شده است و یکی از مهمترین پایگاه‌های استراتژیک آمریکا در خارج از کشور است، زیرا سپر آمریکا برای حفاظت از منافع خود در قطب شمال محسوب می‌شود. مأموریت‌های این پایگاه شامل کشف و ردیابی موشک‌های بالستیک قاره‌پیما بر فراز منطقه قطبی است. این پایگاه همچنین از فعالیت های فضایی آمریکا پشتیبانی می‌کند.

پایگاه هوایی سلطنتی لاکنهیث: در شهرستان فارست هیث بریتانیا واقع شده است. مأموریت آن ارائه نیروی هوایی رزمی با واکنش سریع و پشتیبانی جهانی است و شامل ۴ اسکادران جنگنده آماده نبرد از هواپیماهای F-۱۵ و F-۳۵ است.

پایگاه هوایی سلطنتی میلدنهال در انگلیس: مأموریت آن پشتیبانی از عملیات نیروهای آمریکایی در سراسر اروپا، قطب شمال، آفریقا و دریای سیاه است.

پایگاه مینویث هیل نیروی هوایی سلطنتی انگلیس: این پایگاه یک مرکز اصلی جاسوسی، اطلاعات و ارتباطات فضایی است که به طور مشترک توسط آمریکا و انگلیس اداره می‌شود. مأموریت اصلی آن جمع‌آوری اطلاعات الکترونیکی در مقیاس وسیع، علاوه بر پشتیبانی از سایر عملیات نظامی، از جمله برنامه دفاع موشکی بالستیک آمریکا است.

پایگاه دریایی روتا: این پایگاه اسپانیایی است که بخشی از مساحت آن به عنوان منطقه پشتیبانی برای نیروهای آمریکایی و نیروهای ناتو اختصاص یافته است و این منطقه شامل ۳ اسکله فعال و یک فرودگاه به مساحت ۶۷۰ هکتار است، و همچنین بزرگترین تأسیسات تسلیحاتی و سوخت در اروپا را در خود جای داده است. این پایگاه یک مرکز لجستیک اصلی برای نیروهای آمریکایی و نیروهای ناتو محسوب می‌شود، زیرا پشتیبانی در زمینه حمل و نقل، سوخت و پشتیبانی لجستیکی را برای کشتی‌های دریایی و واحدهای نظامی عبوری از منطقه فراهم می‌کند.

پایگاه پشتیبانی دریایی: در خلیج سودا در جزیره کرت یونان واقع شده است و یک مرکز مهم برای تدارکات لجستیکی و سوخت‌گیری است، زیرا تنها اسکله دریایی مدیترانه را در خود جای داده است که قادر به پذیرش ناوهای هواپیمابر هسته‌ای نیروی دریایی آمریکا است. این مرکز از فعالیت‌های شناسایی، جمع‌آوری اطلاعات و نظارت جهانی نیروی هوایی و دریایی آمریکا پشتیبانی می‌کند و همچنین از استقرار نیروهای آمریکایی و نیروهای متحدان و شرکا در شرق دریای مدیترانه، و مناطق مسئولیت فرماندهی اروپایی، آفریقایی و مرکزی پشتیبانی می‌کند.

خاورمیانه

ایالات متحده تا پیش از جنگ ایران، حضور نظامی قابل توجهی در خاورمیانه داشت که بیشتر پایگاه های آن در منطقه هدف حملات موشکی ایران قرار گرفتند. نیروهای آمریکا در بیش از ۱۲ کشور منطقه حضور دارند،. نظامیان آمریکایی تا پیش از جنگ، بر فراز ناوها و کشتی های نظامی آمریکا در آب‌های منطقه‌ای نیز حضور داشتند.

نیروهای آمریکایی ۸ پایگاه ثابت علاوه بر ۱۱ مکان نظامی دیگر دارند که می‌توانند به آنها دسترسی داشته باشند. مأموریت‌های نیروهای آمریکایی در منطقه با حفاظت از منافع خود در منطقه، و پشتیبانی از متحد اسرائیلی و رقابت استراتژیک با روسیه و چین گره خورده است. در تابستان ۲۰۲۵، حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه بین ۴۰ تا ۵۰ هزار نظامی بود.

در عراق، چندین پایگاه آمریکایی وجود دارد که مهمترین آنها پایگاه هوایی عین الاسد و پایگاه هوایی اربیل است. اردن میزبان سایت‌های نظامی آمریکایی است که برجسته‌ترین آنها پایگاه هوایی موفق السلطی است که میزبان هواپیماهای F-۳۵ است. عمان همچنین میزبان سایت‌های نظامی آمریکایی در پایگاه الدقم است.

حضور نظامی آمریکا در سوریه شامل پایگاه التنف و تأسیسات مختلف در شمال شرق سوریه و غیره است.

خلیج فارس میزبان برخی از مهمترین پایگاه‌های نظامی آمریکا در خاورمیانه است که در طول جنگ ۴۰ روزه تمامی آنها هدف حملات موشکی و پهپادی ایران قرار گرفت و بنا به اذعان رسانه های غربی برخی از آنها غیر قابل استفاده شد. این پایگاه ها عبارتند از:

پایگاه دریایی الجفیر: در بحرین واقع شده است و تنها پایگاه دریایی دائمی در خاورمیانه محسوب می‌شود. این پایگاه مقر فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی آمریکا و مقر ناوگان پنجم آمریکا است.

اردوگاه عریفجان در کویت: مقر اصلی ارتش مرکزی آمریکا است و مرکز اصلی برای پشتیبانی لجستیکی، تدارکات، حفاظت از نیروها و فرماندهی عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه محسوب می‌شود.

پایگاه هوایی علی السالم در کویت: این پایگاه مرکز اصلی حمل و نقل هوایی و نیروی پشتیبانی برای نیروهای مشترک و نیروهای ائتلاف بین‌المللی در منطقه است.

پایگاه هوایی الظفره در امارات: الظفره یک پایگاه استراتژیک است که مأموریت‌های شناسایی و جمع‌آوری اطلاعات و پشتیبانی از عملیات رزمی را انجام می‌دهد.

پایگاه هوایی امیر سلطان در عربستان سعودی: این پایگاه میزبان سامانه‌های دفاع موشکی، هواپیماهای ترابری و هواپیماهای سوخت‌رسان است.

آفریقا

آفریقا میزبان تعداد محدودی از نظامیان آمریکایی است. تعداد آنها در مارس ۲۰۲۴ حدود ۱۱۵۰ سرباز بود که بیشتر آنها در پایگاه‌های ثابت در جیبوتی مستقر هستند.

مهم ترین پایگاه‌های آمریکایی در آفریقا در دو منطقه اصلی قرار دارند:

پایگاه لومونیه در جیبوتی: در نزدیکی تنگه باب‌المندب واقع شده است و بزرگترین پایگاه آمریکایی در آفریقا محسوب می‌شود. این پایگاه اصلی عملیات فرماندهی نظامی آمریکا در منطقه شاخ آفریقا و مرکز اصلی استقرار هواپیماهای سنتی و بدون سرنشین آمریکا است.

فرودگاه جزیره اسنشن: در جزیره اسنشن واقع شده است و مرکز عملیات پیشرو دائمی نیروهای آمریکایی در آفریقا است، که میزبان تأسیسات و پرسنل نیروی هوایی و نیروی فضایی آمریکا است و از عملیات لجستیک هوایی، پرتاب‌ها و نظارت فضایی پشتیبانی می‌کند.

آمریکای لاتین و کارائیب

ایالات متحده حضور نظامی دائمی گسترده‌ای در آمریکای لاتین و منطقه کارائیب ندارد. طبق سرویس تحقیقات کنگره، تعداد پرسنل فعال دائمی در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۶۵۰ نظامی است که بیشتر آنها در کوبا و هندوراس مستقر هستند. کوبا، هندوراس و باهاما میزبان پایگاه‌های ثابت آمریکا هستند که به ترتیب عبارتند از: پایگاه گوانتانامو، پایگاه سوتو کانو و مرکز آزمایش و ارزیابی اقیانوس اطلس.

مهم ترین پایگاه های نظامی خارجی آمریکا در آمریکای لاتین و منطقه کارائیب، دو پایگاه هستند:

پایگاه دریایی گوانتانامو: در ساحل جنوب شرقی کوبا واقع شده و قدیمی‌ترین پایگاه دریایی آمریکا در خارج از کشور است و یک مرکز عملیاتی و لجستیکی اصلی محسوب می‌شود. زندان بدنام گوانتانامو نیز در این پایگاه قرار دارد. دولت کوبا حضور آمریکا در خلیج گوانتانامو را غیرقانونی و مبتنی بر توافقات نامشروع می‌داند، در حالی که دولت آمریکا اصرار دارد که حضور آمریکا در خلیج بر اساس دو توافق دیپلماتیک منعقد شده در سال‌های ۱۹۰۳ و ۱۹۳۴ قانونی است.

پایگاه هوایی سوتو کانو در هندوراس: تنها مکان عملیاتی پیشرو نیروهای آمریکایی در آمریکای مرکزی و جنوبی است و مأموریت آن پشتیبانی از فعالیت‌های آمریکا در این منطقه است.