حضرت خدیجه(س) در جامعه خود به عنوان یک الگوی زن برتر، تأثیر بسزایی در گسترش صفات نیک انسانی داشته است. سخاوت، کرامت، ایثار و فداکاری، عفت و پاکدامنی، دوراندیشی، توجه به مستمندان، عطوفت و مهربانی و صبر و استقامت، از جمله فضیلت های پسندیده ای است که در تاریخ برای این بانوی نمونه مطرح شده است. رفتار و منش آن حضرت به گونه ای بوده است که بانوان بسـیاری از تربیت عملی ایشان درس ها آموخته اند. گذشته از فضائل اخلاقی، آن حضرت از کمالات علمی نیز برخوردار بودند. چرا که در مورد دانش عصر خود اطلاعات فراوانی داشتند و از کتاب های آسمانی آگاه و از نظر عقل و درایت بر بسیای از افراد برتری داشتند. در گزارشات تاریخی به جایگاه بالای اجتماعی و حُسن شهرت آن حضرت در شرف و نسب اشاره شده است.

حضرت خدیجه (س) سه سال قبل از هجرت بیمار شدند و در سن 65 سالگی، در ماه رمضان سال دهم بعثت در خارج از شعب ابوطالب دار فانی را وداع گفتند. آرامگاه این بانوی والا مقام در قبرستان مکه در «حجون» کـه امروزه به «مزار معلی» مـعروف می باشد، واقع شده است. رحلت ایشان بـرای پیـامبر اسلام(ص)واقعه ای اندوهناک بود. با توجه به وجود چنین بانوان والا مقامی در دین مبین اسلام لازم است همه مسلمانان و به ویژه بانوان مسلمان از طریق آشنایی با سبک زندگی و رفتار و منش چنین الگوهای ارزشمندی در زندگی فردی و اجتماعی خود تغییراتی متناسب و مطلوب داشته باشند تا بتوانند اقدامات موثری جهت رشد و پیشرفت در تمامی عرصه ها و به ویژه عرصه معنوی و فرهنگی شاهد باشیم.