انگار هزاران نفر باید نه دست به دست که بالاتر، جان به جان هم می دادند تا یک ورق را جا به جاکنند از منطقه عملیاتی کربلای 4 تا کربلای 5. جان دادیم تا آن روز ها به قراری بگذرد که امروز و فردای مان را هیچ دشمنی نتواند نتواند بی قرار کند. پس اجازه دهید این را به یاد آورم که امروز، مرهون دیروز است. درخت استقلال و آزادی و جمهوری اسلامی ، ریشه در دشت شهادت دارد. من معتقدم باید از کربلای 4 و 5 بسیار سخن گفت. حد اقل در اندازه ای که دنیا را وادار کردیم قطعنامه 598 را بنویسد که این قطعنامه که حقوق اساسی ما را تامین و تضمین می کرد را فرزند عملیات کربلای 5 می دانند اما من معتقدم نقش کربلای 4 در تولد این نوزاد را نباید نادیده گرفت. این را همین امسال در سالگرد غواص های شهید در یک هیئت رزمندگان به تاکید گفتم که کربلای 4 و 5 دو روی یک سکه هستند که هر دو سوی آن نیز شیر پیروزی است یا خط پیروزی، فرقی هم نمی کند. آنجا عملیات غریب کربلای 4 را با عبارت "عملیات پیروز کربلای 4" ذکر کردم که انگار حرف دیگران هم بود که صدا به تحسین بلند شد. مستند این نگاهم نه نظامی که معرفتی بود. گفتم بررسی نظامی فراز و فرود های هر عملیات باید در دانشگاه های جنگ به دقت و عبرت آموزانه و درس گیرانه، بررسی شود اما در سطح جامعه ما نیازمند بازشکافی معرفتی دفاع مقدسیم. آنچه نیاز جامعه امروز و فردای ماست این است که باور شهادت و اعتقاد به پیروزی مدام در فرایند " احدی الحسنیین" روز به روز پر رنگ تر شود. باور به شکست ناپذیری است که دست ما را در معادلات سیاسی هم بالا می برد. در تحلیل این گونه ای ماجرا، ذهن دوستان را به این نکته توجه دادم که ما در عصر صدر اسلام، از زمان رسول الله (ص) تا عاشورا، ده ها غزوه و سریه و جهاد پشت سر گذاشته ایم که مشخصا شخص رسول الله فرماندهی غزوات را به عهده داشته اند و پیروزی های بزرگی خلق کرده اند از بدر تا خیبر تا فتح مکه و...اما ما تغذیه کننده معرفتی اسلام و امت اسلامی را در گذر زمان، عاشورا می دانیم که در نگاه ظاهر، همه مردانش به شهدت رسیدند و زنانش همراه حجت خدا، حضرت سجاد به اسارت رفتند. آنچه نگاه ما را به کربلا و ریشه های ما را به عاشورا رسانده است آنچیزی است که تاریخ از زبان بی بی زینب(س) شنید؛ ومارئیت الا جمیلا. بله، عاشورای خون، مشق زیبای حضرت خداوند بود و سرمشق همه آزادی خواهان و آزادی خواهی. کربلای 4 ما نیز رشحه ای از عاشورا در آن افتاد که به عملیات پیروزی تبدیل شد که یک مرحله اش را سال پیش در شکوه بازگشت غواصان شهید دیدیم. مردانی با دستان بسته که در های آسمان را گشودند و نهضتی به راه انداختند که بیش از همه عملیات ها ، ندای مظلومیت و حقانیت ما را به جهان رساند.باری، از کربلای 4 فراوان باید گفت و از کربلای 5 کتاب ها باید نوشت و این بای بسم الله این قلم خواهد بود تا ادای تکلیف کند در همراهی شما خوبان. یا علی!