کنارک؛ شهری که زندگی در آن همواره میان دریا و خشکی در نوسان بوده است. اما این روزها، مرز میان امید و بقا، دیگر تنها با موج و شن ترسیم نمی‌شود؛ بلکه با صدای بم جنگنده‌ها و هراسِ سایه‌گسترده‌ی آسمان رقم می‌خورد. بندر چیزی فراتر از پهلوگاه قایق‌هاست؛ فضایی که خاطره، معاش و هویت در آن شکل می‌گرفت، بی‌آنکه سایه‌ی جنگ بر آن بیفتد. خانه‌های موقت، گردوغبارِ همیشه‌نشین، نور تند و بی‌امان جنوب، خط ساحلی و چهره‌های ساکتِ مردمانش، همه و همه، امروز برای ما نه فقط یادآورِ زیستن، که یادآورِ چیزی‌اند که در آستانه‌ی ازدست‌رفتن قرار گرفته است. این مجموعه، دعوتی است برای نگاه کردن به زندگی، آن‌گونه که در جریان بود؛ شاید برای این که بدانیم چه چیزهایی را در شرف از دست دادن هستیم. این مجموعه در سال ۱۴۰۳ عکاسی شده است.