تهران – حیاتاگر کسى احکام را آن طور که خدا راضى نیست تفسیر کرد، بدعتى در اسلام گذاشت به اسم اینکه عدل اسلامى چنین اقتضا مى‏کند، احکام خلاف اسلام اجرا کرد، بر علما واجب است که اظهار مخالفت کنند. هرگاه اظهار مخالفت نکنند، مورد لعن خدا قرار مى‏گیرند. و این از آیه شریفه پیداست، و نیز در حدیث است که إذا ظَهَرَتِ الْبِدَعُ، فَلِلعالِمِ أنْ یُظْهِرَ عِلْمَهُ؛ و إلّا فَعَلَیْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ‏(1). (چون بدعتها پدید آید، بر عالم واجب است که علم (دین) خویش را اظهار کند؛ و گر نه لعنت خدا بر او خواهد بود.) خود اظهار مخالفت و بیان تعالیم و احکام خدا، که مخالف بدعت و ظلم و گناه مى ‏باشد، مفید است؛ چون سبب مى ‏شود عامه مردم به فساد اجتماعى و مظالم حکام خائن و فاسق یا بى ‏دین پى ‏برده، به مبارزه برخیزند؛ و از همکارى با ستمکاران خوددارى نمایند؛ و به عدم اطاعت در برابر قدرتهاى حاکمه فاسد و خائن دست بزنند. اظهار مخالفت علماى دینى در چنین مواردى یک نهى از منکر از طرف رهبرى دینى جامعه است، که موجى از نهى از منکر و یک نهضت مخالفت و نهى از منکر را به دنبال مى‏آورد. نهضتى را به دنبال مى‏آورد که همه مردم دیندار و غیرتمند در آن شرکت دارند. نهضتى که اگر حکام ستمکار و منحرف به آن تسلیم نشوند و به صراط مستقیم رویه اسلامى تبعیت از احکام الهى باز نیایند و بخواهند با قدرت اسلحه آن را ساکت کنند، در حقیقت به تجاوز مسلحانه دست زده و فئه باغیه‏(2) خواهند بود؛ و بر مسلمانان است که به جهاد مسلحانه با فئه باغیه ، یعنى حکام تجاوزکار، بپردازند تا سیاست جامعه و رویه حکومت کنندگان مطابق با اصول و احکام اسلام باشد. ... از آنجا که دایره فکر عده‏اى از دایره همین مسجد تجاوز نمى‏کند و جولان و گسترش ندارد، وقتى گفته مى ‏شود اکل سحت، یعنى حرامخوارى فقط بقال سر کوچه به نظرشان مى ‏آید که، العیاذ باللَّه، کم فروشى مى‏ کند! دیگر آن دایره بزرگ حرامخوارى و غارتگرى به نظر نمى‏آید که یک سرمایه بزرگ را مى ‏بلعند؛ بیت المال را اختلاس مى‏ کنند؛ نفت ما را مى ‏خورند؛ به نام نمایندگى کمپانیهاى خارجى کشور ما را بازار فروش کالاهاى گران و غیر ضرورى بیگانه مى‏کنند، و از این راه پول مردم را به جیب خود و سرمایه داران بیگانه مى‏ریزند. نفت ما را چند دولت بیگانه پس از استخراج براى خود مى‏ برند؛ و مقدار ناچیزى هم که به هیأت حاکمه همدست خودشان مى‏دهند، از طرق دیگر به جیب خودشان بر مى ‏گردد. و اندکى که به صندوق دولت مى‏ ریزد، خدا مى‏ داند صرف کجا مى‏شود. این یک اکل سحت و حرامخوارى در مقیاس وسیع و در مقیاس بین المللى است. منکر وحشتناک و خطرناکترین منکرات همین است. شما اوضاع جامعه و کارهاى دولت و دستگاهها را دقیقاً مطالعه کنید تا معلوم شود چه اکل سحت هاى وحشتناکى صورت مى‏گیرد. اگر زلزله‏اى در گوشه کشور رخ دهد، یک راه درآمد و حرامخوارى به روى سودجویان حاکم بازمى‏ گردد تا به نام زلزله زدگان جیب خودشان را پر کنند. در قراردادهایى که حکام ستمکار و ضد ملى با دولتها یا شرکتهاى خارجى مى‏بندند، میلیونها از پول ملت را به جیب مى‏زنند؛ و میلیونها از پول ملت را عاید خارجیان و اربابان خود مى‏ کنند. اینها جریانات سیل‏آسایى از حرامخورى است که پیش چشم ما صورت مى ‏گیرد؛ و هنوز ادامه دارد؛ چه در تجارت خارجى، و چه در به اصطلاح قراردادهایى که براى استخراج معادن یا به ره‏بردارى از جنگلها و سایر منابع طبیعى بسته مى‏شود؛ یا براى کارهاى ساختمانى و راهسازى؛ یا خرید اسلحه از استعمارگران غربى و استعمارگران کمونیست. ما باید جلو این غارتگریها و حرامخوریها را بگیریم.1)اصول کافی؛ ج1؛ ص542) گروه متجاوزگر