تهران – حیاتدر هنگامی که امام مبارزه را شروع کردند، من نمی‌توانم بگویم که مثلاً در سال‌های 41 و 42 ایشان کادرهای لازم را داشتند، لیکن امام کادرسازی می‌کردند. شما توجه دارید که امام یک فرد جاافتاده‌ی علمی در حوزه‌ی علمیه‌ی قم بودند و اطراف ایشان را جمعی از جوانان لایق و مؤمن احاطه کرده بودند. با قشرهای دیگر هم ایشان ارتباط داشتند. امام با پیام‌های خود، با بیان‌های خود، به معنی حقیقی کلمه، انسان‌ها را تربیت و تصحیح می‌کردند؛ هم تربیت فکری، هم تربیت روحی و اخلاقی... می‌دانید که شورای انقلاب، قبل از انقلاب در ایران تشکیل شد و عده‌ای را به‌عنوان اعضای شورای انقلاب معین کردند؛ محتاج هیچ‌کس هم نشدند و مشکلی هم پیدا نکردند. البته این عده آن زمان ناشناخته بودند؛ حتّی خودشان هم از عضویتشان خبر نداشتند. بنده خودم یکی از اعضای شورای انقلاب بودم، اما نمی‌دانستم که عضو این شورا هستم مرا براى عضویت در این شورا معیّن کردند و بعدها به من خبر دادند؛ من هم از مشهد به تهران آمدم و مشغول کار شدم. بنابراین، امام مى‌شناختند و مى‌دانستند. البته با نزدیکان صمیمى خودشان هم که در تهران با اینها ارتباط داشتند، براى گزینش افراد مشورت مى‌کردند؛ راه هم که راه روشنى بود.امام در اوّل انقلاب به جوانان مسؤولیت دادند، البته درست است و در خیلى جاها این‏طور بود؛ اما خیلى جاها هم این‏گونه نبود. مثلاً در شوراى انقلاب - که اوّلین مسؤولانى که امام معیّن کردند، شوراى انقلاب بود - مرحوم آیةاللَّه طالقانى حضور داشت که آن‏وقت مرد هفتاد ساله‏اى بود. افرادى بودند که از نظر سن از ایشان هم بزرگتر بودند و در شوراى انقلاب عضو بودند. به نظرم مى‏آید که در شوراى انقلاب - آن شورایى که امام معیّن کردند و بعد البته کسانى هم اضافه شدند - جوانترین فرد من بودم که سى و نه سال داشتم. البته بعداً کسانى اضافه شدند که آن‏روز از من جوانتر بودند؛ اما من که از ابتدا عضو شوراى انقلاب بودم، جوانترین آنها بودم و سى و نه سالم بود، که تقریباً جوان به این معنا در او صدق نمى ‏کند.بیانات در جلسه پرسش و پاسخ با جوانان 13/11/1377