تهران - حیاتهان مــرو آنجـــا که غـــم روزی پریشــانت کندزخمه هــای خـــار و خـس از رَه پشیمــانت کندگیســــوانت را مــده بر دســـتِ بادِ هــرزه گــردتـرســــم از غـــم راهـــیِ کــــوه و بیـابـانـت کندهوشیــاران را ندیــدم من بــه حیــرتگــاهِ عشــقمِی به کـف آور که با یک جـرعه حیـرانت کندشوخ چشـمم وَه نمی فهمــد چــــرا حرفــم هنــوزدل بِهِــل تــا بی دلـــی در خـــانـه مهـمـانت کنـدای که در سر شد هوای سلطنت ؛ در کوی عشقگــو گــــدای رَه نشــین را تــا کــه سلطـانت کندزیـــرِ باران رو اگـــر داری هــــوای بوســـه ام« ابــر را بوســیـده ام تـا بـــوسه بارانـت کند »مــن دخیلـــی بستـه ام بر پَنجـــرِ فــــولادِ دوستتا رهــــا از هـــرچه غــم شــــاهِ خراســـانت کند