تهران - حیات ...بر فرض ما قبول کنیم که تنزیل در وصف عنوانى شده و علما به منزله انبیاء بما هم انبیاء هستند، باید حکمى را که خداوند تعالى به حسب این تنزیل براى نبى ثابت فرموده، حکم آن را براى علما هم ثابت بدانیم. مثلًا اگر گفته شود که فلان شخص به منزله عادل است؛ سپس بگوید که اکرام عادل واجب است؛ از این حکم و تنزیل فهمیده مى‏شود که آن شخص وجوب اکرام دارد. بنا بر این، ما مى‏توانیم از آیه شریفه النّبىّ اوْلى بِالْمُومِنینَ مِنْ انْفُسِهِم (1) استفاده کنیم که منصب ولایت براى علما هم ثابت است. به این بیان که مراد از اولویت، ولایت و امارت است. چنانکه در مجمع البحرین ، در ذیل این آیه شریفه، روایتى از امام باقر (علیه السلام) نقل مى‏کند که حضرت فرمودند: این آیه درباره امارت (حکومت و ولایت) نازل شده است (2) بنا بر این، نبى ولایت و امارت بر مؤمنین دارد. و همان امارت و ولایتى که براى نبى اکرم (صلی الله علیه و آله) است براى علما نیز ثابت مى‏باشد. چون در آیه حکم روى وصف عنوانى آمده و در روایت هم تنزیل در وصف عنوانى شده است. به علاوه، مى‏توانیم به آیاتى که براى رسول احکامى را ثابت کرده است استدلال کنیم، مانند آیه شریفه أَطیعُوا اللَّه وَ اطیعُوا الرّسُول وَ أولى الأمْرِ مِنْکُمْ. به اینکه بگوییم رسول و نبى در نظر عرف فرقى ندارند- اگر چه در بعضى روایات بین رسول و نبى از نظر کیفیت نزول وحى فرق گذاشته شده است (3) - ولى نبى و رسول در نظر عرف و عقلا به یک معنا مى‏باشند. از نظر عرف نبى کسى است که از طرف خداوند انباء مى‏کند و رسول کسى مى‏باشد که آنچه را خداوند به او فرموده به مردم مى‏رساند. 1 - (احزاب / 6). 2- مجمع البحرین، ج 1، ص 457. 3- اصول کافى، ج 1، ص 7 - 176، کتاب الحجه، باب الفرق بین الرسول والنبى و المحدث. کتاب ولایت فقیه امام خمینی رحمه الله علیه صفحه 100و101