تهران - حیاترخت ِ زیبای آسمانی راخواهرم با غروربر سر کننه خجالت بکش نه غمگین باشچادرت ارزش است باور کنبوی ِ زهرا و مریم و هاجراز پر ِ چادرت سرازیر استبشکند آن قلم که بنویسد:"دِمُدِه گشت و دست و پا گیر" استتوی بال ِ فرشته ها انگارحفظ وقت ِ عبور می آییکوری ِ چشمهای بی عفتمثل یک کوه نور می آییحفظ و پوشیده در صدف انگارارزش و شان خویش میدانیبا وقاری و مثل یک خورشیدپشت ِ یک ابر ِ تیره میمانیخسته ای از تمام مردم شهراز چه رو این قدر تو غم داری؟نکند فکر این کنی شایدچیزی از دیگران تو کم داری !!قدمت روی شهپر جبریلهر زمانی که راه می آییدر شب ِ چادرت تو می تابیمثل یک قرص ِ ماه می آییسمت ِ جریان ِ آبها رفتنهنر ِ هر شناگری باشدتو ولی باز استقامت کنپیش ِ رو جای بهتری باشدپر بکش سمت اوج میدانمکه خدا با تو است در همه جاپر بزن چادرت تو را بال استو بدان می برد تو را بالادر زمانی که شان و ارزش جزبه دماغ و لباس و ماشین نیستتوی چادر بمان و ثابت کنارزش واقعی زن این نیست...!!!
