تهران - حیاتتیر سال 1378 بود. سردار باقرزاده اکیپ‌های  تفحص را جمع کرد و گفت: "مردم تماس می‌گیرند و درخواست می‌کنند مراسم تشییع شهدا بگذارید تا عطر شهدا حال و هوای جامعه را عوض کند".تعداد شهدای کشف شده توی معراج، کمتر از ده شهید بود. سردار باقرزاده گفت: "بروید توی مناطقبه شهدا التماس کنید و بگید شما همگی فدایی ولایت هستید. اگه صلاح می‌دانید به یاری رهبرتانبرخیزید." چند روزی گذشت. سردار تماس گرفت و آخرین وضعیت را از من پرسید. گفتم چیزی پیدا نشد. پرسید"به شهدا گفتید؟" گفتم: "سردار! بچه‌ها دارند زحمت خودشون رو می‌کشند." گفت: "همان چیزی که گفتم، عمل کنید!" فردا صبح حدود ساعت 30/10 به منطقه عملیاتی بدر و خیبر رسیدیم. برای رفع تکلیف، جملات سردار را بازگو کردم. نهار را خوردیم و برگشتیم. عصر بود رسیدیم اهواز. به ستاد اعلام شده بود در شلمچه تعدادی شهید پیدا شده. خودم را رساندم شلمچه و شهدا را آوردم پادگان. چند ساعتی بیشتر توی پادگان نبودم که گفتند از هور تماس گرفتند که شهید پیدا شد. دیگر توی پوست خودم نمی‌گنجیدم.چند روزی گذشت و از شرهانی و فکه، هر روز خبر خوشی می‌رسید.نماز مغرب و عشا را خوانده بودیم و مشغول خوردن شام بودیم که سردار تماس گرفت: "چه خبر؟" گفتم: "شهدا خود را رساندند. " گفت: "فردا صبح شهدا را به سمت تهران حرکت بده." گفتم: "سردار! چند روز دیگه اجازه بدید." تأکید که حتماً فردا صبح حرکت کنیم و از تعداد شهدا پرسید. گفتم: "هنوز شمارش نکرده‌ام." و همین طور که گوشی را با کتفم نگه‌داشته بودم، شروع کردم به شمردن: "... جمعا شد 72 شهید." سردار گفت:" الله‌اکبر روز عاشورا هم 72 نفر پای ولایت ایستادند."                                         "محمد احمدیان روایتگر تفحص"