به گزارش حیات، ایشان تصریح کردند: خدای متعال به ما مسلمانان دستور داده است که از پیامبر تبعیت کنیم. این تبعیت، در همه چیز زندگی است. آن بزرگوار، نه فقط در گفتار خود بلکه در رفتار خود، در هیئت زندگی خود، در چگونگی معاشرت خود با مردم و با خانواده، در برخوردش با دوستان، در معامله‏اش با دشمنان و بیگانگان، در رفتارش با ضعفا و با اقویا، در همه چیز اسوه و الگوست.جامعه‏ اسلامی ما آن وقتی به معنای واقعی کلمه، جامعه اسلامی کامل است که خود را بر رفتار پیامبر منطبق کند. اگر به طور صد درصد مثل رفتار آن حضرت عملی نیست که نیست؛ لااقل شباهت به آن بزرگوار باشد؛ عکس جریان زندگی نبی اکرم(ص) بر زندگی ما حاکم نباشد؛ در آن خط حرکت بکنیم.... رفتار پیامبر(ص) در طول زندگی به گونه ای بود که هرگز خلق‏وخوی مردمی و محبت و رفق به مردم و سعی در استقرار عدالت در میان مردم را فراموش نکرد؛ مانند خود مردم و متن مردم زندگی کرد؛ با آنها نشست و برخاست کرد؛ با غلامان و طبقات پایین جامعه، دوستی و رفاقت کرد؛ با آنها غذا می‏خورد؛ با آنها می‏نشست؛ با آنها محبت و مدارا می‏کرد؛ قدرت، او را عوض نکرد؛ ثروت ملی، او را تغییر نداد؛ رفتار او در دوران سختی و در دورانی که سختی برطرف شده بود، فرقی نکرد؛ در همه حال با مردم و از مردم بود؛ رفقِ به مردم می‏کرد و برای مردم عدالت می‏خواست.در جنگ خندق، وقتی‏که مسلمین در مدینه از همه طرف تقریباً محاصره بودند و غذا به مدینه نمی‏آمد و آذوقه‏ مردم تمام شده بود، به طوری که گاهی دو روز، سه روز کسی غذا گیرش نمی‏آمد که بخورد، در همان حال پیامبر اکرم خودش در خندق کندن در برابر دشمن، با مردم مشارکت می‏کرد و مانند مردم گرسنگی می‏کشید.در روایت دارد، فاطمه‏ زهرا(س) که برای حسن و حسین که کودکان خردسالی بودند؛ مقداری آرد دست و پا کرده بود و نان مختصری پخته بود، دلش نیامد که پدر خود را گرسنه بگذارد. تکه‏ای از آن نانی که برای بچه‏ها پخته بود، برای پدرش برد.پیامبر فرمود، ˈدخترم! از کجا آورده‏ای؟ˈ گفت ˈمال بچه‏هاست.ˈ پیامبر لقمه‏یی در دهانشان گذاشتند و خوردند.طبق روایت که گمان می‏کنم سند روایت هم سند معتبری است پیامبر فرمود ˈمن سه روز است که هیچ‏چیز نخورده‏ام!ˈ بنابراین، او مثل خود مردم و در کنار مردم بود و با آنها رفق و مدارا می‏کرد؛ چه در این حالت، و چه در دورانی که سختی‌ها برطرف شده بود، مکه فتح شده بود، دشمنان منکوب شده بودند و همه سر جای خود نشسته بودند.بعد از فتح طائف، غنایم زیادی به دست پیامبر رسید و او آنها را بین مسلمین تقسیم می‏کرد. عده‏یی از مسلمانان ایمان‏های راسخ داشتند، که آنها کنار بودند؛ عده‏یی هم از این تازه‏ مسلمانان و قبایل اطراف مکه و طائف بودند، که بر سر پیامبر ریختند و غنیمت خواستند؛ پیامبر را اذیت کردند، محاصره کردند؛ پیامبر می‏داد، می‏گرفتند؛ اما باز می‏خواستند!کار به جایی رسید که عبای روی دوش پیامبر هم به دست این عرب‌های تازه مسلمانِ ناهموار و خشن افتاد! اینجا هم که در اوج عزت و قدرت بود، پیامبر باز با مردم با همان رفق، با همان مدارا و با همان خوش‏رویی رفتار کرد؛ با خوش‏اخلاقی و خوش‏خلقی صدایش را بلند کرد و گفت ˈایها الناس ردوا علی بردیˈ؛ ای مردم! عبایم را به من برگردانید! این، وضع معاشرت پیامبر با مردم بود.پیامبر با غلامان نشست و برخاست می‏کرد و با آن‏ها غذا می‏خورد. او بر روی زمین نشسته بود و با عده‏یی از مردمان فقیر غذا می‏خورد. زن بیابان‏نشینی عبور کرد و با تعجب پرسید: یا رسول اللّه! تو مثل بندگان غذا می‏خوری؟! پیامبر تبسمی کردند و فرمودند ˈویحک ای عبد اعبد منیˈ؛ از من بنده‏تر کیست؟او لباس ساده می‏پوشید. هر غذایی که در مقابل او بود و فراهم می‏شد، می‏خورد؛ غذای خاصی نمی‏خواست؛ غذایی را به عنوان نامطلوب رد نمی‏کرد.در همه‏ تاریخ بشریت، این خلقیات بی‏نظیر است. در عین معاشرت، او در کمال نظافت و طهارت ظاهری و معنوی بود، که عبد الله بن عمر گفت ˈما رایت احدا اجود و لا انجد و لا اشجع و لا اوضأ من رسول اللهˈ؛ از او بخشنده‏تر و یاری‏کننده‏تر و شجاعتر و درخشان‏تر کسی را ندیدم.این، رفتار پیامبر با مردم بود؛ معاشرت انسانی، معاشرت حَسَن، معاشرت مانند خود مردم، بدون تکبر، بدون جبروت. بااینکه پیامبر هیبت الهی و طبیعی داشت و در حضور او مردم دست و پای خودشان را گم می‏کردند اما او با مردم ملاطفت و خوش‏اخلاقی می‏کرد.وقتی در جمعی نشسته بود، شناخته نمی‏شد که او پیامبر و فرمانده و بزرگ این جمعیت است. مدیریت اجتماعی و نظامی او در حد اعلی بود و به همه کار سر می‏کشید. البته جامعه، جامعه کوچکی بود؛ مدینه بود و اطراف مدینه، و بعد هم مکه و یکی، دو شهر دیگر؛ اما به کار مردم اهتمام داشت و منظم و مرتب بود.در آن جامعه بدوی، مدیریت و دفتر و حساب و محاسبه و تشویق و تنبیه را در میان مردم باب کرد. این هم زندگی معاشرتی پیامبر بود، که باید برای همه ما هم برای مسوولان کشور، هم برای آحاد مردم اسوه و الگو باشد.** بخشی از بیانات رهبر معظم انقلاب در خطبه‏های نماز جمعه‏ تهران‏ در پنجم مهر سال 1370