به گزارش حیات به نقل از ایرنا، مسوولان غربی در بدو جایگزینی اخضر ابراهیمی از این اقدام استقبال شایانی به عمل آوردند، اما سوالات متعددی در رابطه با ماموریت جدید و دستور کار این فرستاده تازه نفس سازمان ملل وجود دارد که قابل توجه است، از جمله اینکه:1- دلیل تاکید سوریه بر پذیرش ماموریت ابراهیمی به شرط ادامه طرح عنان و التزام جانشین او به آن چیست؟ آیا قرار است طرح دیگری در دستور کار فرستاده جدید باشد؟2- اخضر ابراهیمی با بی بی سی مصاحبه کرده و گفته است: با عنان صحبت کردم و او گفت بعید می دانم کسی پیدا شود که این سمت (فرستاده ویژه سازمان ملل) را بپذیرد، اما من به او گفتم دیوانه های زیادی مانند من هستند که حاضرند چنین وظایفی را بپذیرند . صرف نظر از این اظهار طنزگونه چه ضمانتی می تواند لحن فرستاده جدید سازمان ملل را تا این حد مطمئن و او را نسبت به موفقیت در یک ماموریت شکست خورده دلگرم کند؟3- اظهارنظر دیگر ابراهیمی در بدو پذیرش ورود رسمی به پرونده دشوار سوریه عبارتی است که در صدر عناوین رسانه های جهان جای گرفت: هنوز زود است از کناره گیری اسد سخن بگوییم .قطعا ساده انگارانه خواهد بود اگر این سخن ابراهیمی به نوعی حمایت از اسد تلقی شود آنهم از زبان کسی که انتخاب او به جانشینی کوفی عنان با استقبال گسترده و بی قید و شرط مقام های غربی موافق با براندازی بشار اسد روبرو شد. پس، مفهوم این عبارت فرستاده کارکشته سازمان ملل چیست؟4- در اولین موضع گیری ها درباره بحران سوریه اخضر الابراهیمی به صراحت از جنگ قومی و داخلی در این کشور سخن گفت و تاکید کرد که این جنگ عمر کوتاهی ندارد. وی در گفتگو با شبکه تلویزیونی فرانس 24 گفت که آنچه در سوریه مطلوب است پرهیز از جنگ قومی نیست بلکه توقف آن است . او باز هم درباره کناره گیری اسد از قدرت سخنی نگفت، اما تاکید کرد: باید تغییر ریشه ای و اساسی در سوریه صورت گیرد. او افزود: برخی می گویند باید از جنگ قومی در سوریه پرهیز کرد، اما من معتقدم ما در سوریه جنگ قومی را خیلی وقت است که می بینیم. توقف جنگ قومی مهم است و این امر ساده ای نیست.باز هم این سوال به قوت خود باقی است که با توجه به این اظهارات، چه طرح جایگزینی در ذهن اخضر الابراهیمی است؟ و چرا وی که با صراحت از جنگ قومی سخن می گوید و با اعتماد به نفس ماموریت سوریه را بنا به گفته خود دیوانه وار می پذیرد از طرح بدیل خود سخنی به میان نمی آورد؟ آیا می توان گفت عدم تاکید بر لزوم کناره گیری اسد -برخلاف انتظارهای رایج غرب و هم پیمانان منطقه ای آن- می تواند تداعی کننده انتقادهای مکرر غربی ها از عمر البشیر همتای اسد در سودان باشد، انتقادهایی که حتی کار را به پیگرد قضایی وی از سوی دادگاه جنایات جنگی کشاند، اما به محض تحقق موضوع تجزیه سودان و اجرای رفراندوم جدایی، این انتقادها و پیگردها هم فروکش کرد؟ و شاید از این زاویه اساسا کناره گیری یا ماندن بشار اسد در قدرت کشوری تجزیه شده نیز به نسبت امتیازاتی که قرار است گرفته شود، چندان اهمیتی نداشته باشد.به نظر می رسد نگاهی به سوابق مرد ماموریت های دشوار سازمان ملل بتواند تا حدی به پاسخ این سوالات کمک کند. مردی که هر جا دخالت و اشغال گری آمریکا بود او هم به عنوان فرستاده و سفیر سازمان ملل حضور داشت. از اشغال افغانستان و عراق تا حمایت از جدایی جنوب سودان.**اخضر ابراهیمی کیست؟-----------------------------اخضر الابراهیمی متولد 1934 میلادی در العزیزه الجزایر دارای سه فرزند و دخترش (ریم، خبرنگار سابق سی ان ان در جنگ 2003 آمریکا و عراق) همسر امیر علی برادر ناتنی پادشاه اردن است.الابراهیمی به انگلیسی و فرانسه نیز به خوبی تسلط دارد و آموزش های آکادمیک خود را در رشته های حقوق و علوم سیاسی الجزایر و فرانسه سپری کرده است. در سال 1962 و در جریان استقلال الجزایر از فرانسه نقش آفرینی موثری داشت. در خلال سال های 1956 تا 1961 نماینده جبهه آزادی بخش ملی الجزایر در جاکارتای اندونزی بود. از 1971 تا 1979 سفیر الجزایر در انگلیس بود. از سال 1984 تا 1991 سمت معاونت دبیر کل اتحادیه عرب را داشت و برای پایان دادن به جنگ داخلی لبنان میانجیگری کرد. سپس به مدت 3 سال وزیر امور خارجه الجزایر بود. ابراهیمی 6 ماه هم رییس هیات ناظران بین المللی انتخابات سال 1994 در آفریقای جنوبی بود، انتخاباتی که نلسون ماندلا به کمک آن توانست پس از دوران آپارتاید رییس جمهور آفریقای جنوبی شود. بین سال های 1994 تا 1996 ابراهیمی فرستاده ارشد سازمان ملل به هائیتی بود، پیش از آن که همین سمت را در افغانستان تصدی کند. او در سال های 2001 تا 2004 به عنوان فرستاده ویژه سازمان ملل ریاست هیات سازمان ملل را در آن کشور برعهده داشت. در سال 2004 برای زمینه سازی دولت انتقالی عراق راهی آن کشور شد و در طول حیات حرفه ای اش ماموریت های ویژه ای از سوی سازمان ملل در کشورهایی مانند کنگو، یمن، لیبریا، نیجریه و سودان به وی سپرده شد.الابراهیمی 78 ساله همچنین عضو کمیته ای به نام مجموعه حکمای جهان است که در سال 2007 با اهداف صلح دوستانه و حقوق بشری تاسیس شد و اشخاصی مانند نلسون ماندلا و جیمی کارتر از اعضای برجسته آن هستند.**حامی تجزیه سودان-------------------------ابراهیمی در جریان جدایی سودان از حامیان سرسخت رفراندوم بود. با گروه موسوم به حکمای جهان که به تدبیر نلسون ماندلا رهبر آفریقای جنوبی تشکیل شده بود راهی سودان شد تا زمینه های این امر(برگزاری رفراندوم جدایی جنوب) را فراهم کند. مقاله روز نهم ژانویه 2010 او که در روزنامه الشروق مصر به چاپ رسید گویای این رویکرد وی است و جالب اینجاست که او دقیقا بر وسعت سرزمینی و ثروت سودان در این مقاله متمرکز می شود و تاکید دارد که، سودان بزرگ چیزی از دست نخواهد داد!او در این مقاله می نویسد: سودان دولت کوچکی نیست بلکه از حیث وسعت در مرتبه دهم جهانی و اول آفریقا و جهان عرب است. کشوری که موقعیتی محوری در قاره سیاه دارد و مرزهای آن از شمال به مصر و از جنوب به کنیا متصل است. کشوری که با 7 کشور دیگر مرز دارد. او در توجیه لزوم جدایی سودان جنوبی می افزاید: جمعیت سودان از 40 میلیون نفر فراتر می رود که دو میلیون نفر از آنان از سال 2003 آواره شده اند و تعداد زیادی نیز به کشورهای مجاور پناهنده شده اند و این امر ثبات این کشورهای همجوار را با تهدید روبرو کرده است.**طراح دولت قومی در عراق-------------------------------در عراق نیز فرستاده ویژه سازمان ملل پرونده درخشانی در حمایت از منافع غرب به ویژه آمریکا داشته است.پایگاه اینترنتی الوسط عراق درباره الابراهیمی می نویسد:‌ اخضر ابراهیمی مرد پرونده های سخت است، اما نگاهش، طایفه ای و زاویه دیدش به مسائل از چشم آمریکاست ضمن اینکه در سوابقش بنیان نهادن اختلافات مذهبی در عراق مشاهده می شود، اتفاقی که هنوز عراق در حال پس دادن تاوان آن است. این گزارش تصریح می کند: اخضر ابراهیمی پس از آنکه مامور شده بود بعد از سقوط رژیم صدام در تشکیل دولت جدید به گروه های عراقی کمک کند طرح دولت قومی را مطرح کرد.این پایگاه تصریح کرد: او با توجه به تجربه بالایی که دارد استاد عملی کردن دیکته های آمریکاست به همین منظور کاری را که انجام می دهد هر چند دارای مشکلات فراوانی باشد، اما برای سال ها پابرجا خواهد بود و تقسیم قدرت بر اساس اندیشه های مذهبی در عراق یکی از این موارد است، هر چند تجربه چند سال اخیر در کشور نشان داد این سیاست برای عراق سیاست مناسبی نبوده است.شاید به همین دلیل است که سوریه بر پایبندی به طرح عنان که عملا به معنای مطرح نشدن طرح جایگزین است تاکید دارد. کشورهای غربی به طرح عنان تنها تا زمانی علاقه نشان می دادند که از طرف بشار اسد پذیرفته شد. پس از آن سکوت اختیار کرده و در عمل به تسلیح شدید تروریست های مسلح پرداختند. عنان نمی توانست طرح دیگری پیش کشیده و درخواست های بیشتری مطرح نماید. استعفای وی و آمدن چهره سرشناسی مانند اخضر ابراهیمی این امکان را برای کشورهای غربی فراهم می کند که طرح موردنظر خود را برای سوریه جایگزین طرح عنان کنند.