تهران –
حیات
یادم است
که در سال 1326 که در قم با آقای مطهری و آقای منتظری و آقایان دیگر علاوه بر درس و
بحث و کارهای طلبگی مان همیشه به فکر سامان دادن به روحانیت و پربار کردن این نهاد
اسلامی اجتماعی بودیم در همان سال یک حرکتی را در یک جمع حدود 18 نفری انجام دادیم
که زمینه ای بود برای همکاری بیشتر و پردوام تر در جلسه ها و بحثهای مختلف.
همواره
این سخن می رفت که باید برای عظمت فکری و معنوی و تعالی اخلاقی و سامان یافتن هرچه
بیشتر روحانیت تلاش کرد. در سال 1340 پس از فوت مرحوم آیت الله بروجردی جمعی برای بحث
و گفتگو پیرامون مرجعیت و روحانیت در تهران
به وجود آمد؛ مجموعه بحث ها در همین کتاب بحثی درباره مرجعیت و روحانیت تنظیم و چاپ
شد.
شوری در
همه بود برای اینکه باید برای رشد روحانیت و سازماندهی آن تلاش کرد. این شور و علاقه
در ایشان و در همه ما همیشه حضور و جود دارد و همیشه در این اندیشه ایم که چه خدمتی
باید در این راه انجام دهیم.
مرحوم آقای
مطهری در آخرین سالهای زندگیشان بر آن شدند که سفرهایی مرتب به قم بروند و با شروع
بحثهای پرمحتوا برای طلاب درس خوانده تر و فاضل تر، حرکتی را در راه غنای فکری حوزه
دنبال کنند و توسعه بدهند، حرکتی که چه بسا می توانست به ساماندهی های دیگر بیانجامد.
دریغا که این حرکت پر برکت ایشان با شهادتشان ناتمام ماند.
