به گزارش حیات، "نیویورک تایمز" با انتشار مقاله‌ای تلاش کرد وضعیت کنونی در ونزوئلا را به شکل منفی جلوه داده و برنامه‌های آموزشی تحسین شده دولت در زمینه موسیقی را به چالش بکشاند.در این مقاله "دانیل جی ویکین"، خبرنگار فرهنگی نیویورک تایمز، برنامه‌های آموزش موسیقی  تحت عنوان "ال سیستما" را که طی سال‌های اخیر از سوی دولت "هوگو چاوز" در ونزوئلا اجرا شده است، برنامه‌ای مورد انتقاد شدید مخالفان دولت معرفی کرد.ویکین به نقل از مخالفان دولت چاوز نوشت: برنامه‌های موسیقی دولت چاوز سیاسی شده است. چاوز "ال سیستما" را به عنوان فرزندش تصور می‌کند، در حالی که این طور نیست. بیشتر مردم تمایلی ندارند که به طور آشکار از آنچه مرتبط با "ال سیستما" است، انتقاد کنند، اما بسیاری از آنها به صورت غیر علنی از این برنامه انتقاد می‌کنند.اکنون این سوال مطرح می‌شود که در حقیقت این انتقادها شامل چه چیزی می‌شود؟ آیا انتقاد به این است که دولت چاوز تلاش می‌کند یک برنامه اجتماعی تحسین شده را اجرا کند که بر اساس آن بیش از 300 هزار جوان برای نواختن موسیقی سنتی آموزش می‌بینند؟ البته این را نیز در نظر بگیریم که در حال حاضر بیش از 25 کشور در جهان این برنامه را اجرا می‌کنند.ویکین در مقاله خود با ابراز نگرانی می‌نویسد: چاوز به دلیل برنامه‌های اجتماعی که ادعا می‌کند استاندارد زندگی فقرا را بالا می‌برد، مشهور شده است.وی با حمایت از اپوزیسیون استدلال می‌کند که آمارهای دولت ونزوئلا در ارتباط با فقر در کشور نادرست هستند. گویا وی فراموش کرده است که همه سازمان‌های بین‌المللی، مانند سازمان ملل متحد و بانک جهانی  این آمارها را به طور منظم بررسی کرده و از آنها استفاده می‌کنند.نگاهی مختصر به این آمارها به وضوح نشان می‌دهد که بیش از نیمی از مردم ونزوئلا دچار فقر هستند و فقر شدید در دوران ریاست جمهوری چاوز به بیش از دو سوم کاهش یافته است.نیویورک تایمز برای اثبات ادعای خود در خصوص سیاسی کردن برنامه "ال سیستما" توسط دولت به طرح چند نمونه روی آورده و می‌نویسد: سه کودک در مجمع ملی ونزوئلا ویولن نواختند و سپس رئیس‌جمهور اظهار داشت که این بچه‌ها متولد "انقلاب" هستند.این روزنامه در مثالی دیگر اظهار می‌دارد که چاوز با "خوزه آنتونیو آبرئو"، مدیر این برنامه دیدار کرده است و اپوزوسیون این دیدار را به جلسات "چمبرلین" با "هیتلر" و یا جلسه "ازرا پاوند" با "موسولینی" تشبیه می‌کند.ویکین این مقایسه را کاملا به حق دانسته و در هم‌صدایی با اپوزیسیون دولت چاوز را یکی از بزرگ‌ترین دولت‌های ناقض حقوق بشر نامید.وی مقاله خود را با نقل قولی از "مویسز نریم" به پایان می‌رساند. نریم وزیر توسعه دولت "کارلس اندرز پرز" بوده که یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخ ونزوئلا محسوب می‌شود. در دوره این رئیس‌جمهور سیاست‌های ریاضتی تحمیلی از سوی دولت باعث اغتشاش و در پی آن واکنش پلیس و ارتش شد که در نتیجه آن حدود 1000 تن از مردم بی‌گناه ونزوئلا کشته شدند.اکنون نیویورک تایمز به نقل از نریم ادعا می‌کند: تنها دلیلی که آبرئو از دولت چاوز انتقاد نکرده این است که وی مجبور به سکوت در مورد دولت با هدف بقا است.روشن‌ترین مشکل در مورد مقاله ویکین این است که موضوع آن درباره سیاسی کردن برنامه "ال سیستما" از سوی چاوز است، ولی وی عملا هیچ مدرکی در این خصوص ارائه نمی‌دهد و تنها با طرح مسائلی همچون دیدار چاوز با مسوول این برنامه، شعور مخاطب خود را به سخره می‌گیرد.این همکاری نیویورک تایمز با اپوزیسیون و زیر سوال بردن اقدامات قابل تحسین چاوز در آستانه انتخابات ریاست جمهوری 7 اکتبر در ونزوئلا صورت می‌گیرد. انتخاباتی که از اهمیت خاصی برای واشنگتن برخوردار است، چرا که مدت‌ها پیش از آن تلاش کرد تا اتحاد اپوزیسیون را برای رقابت با رقیب سرسختی چون چازو کسب کند.