تهران _ حیات * حکمت (231) تعریف عدل و احسانامیرالمومنین (ع) در تفسیر آیه 90 سوره نحل ان الله یامر بالعدل و الاحسان، خدا به عدل و احسان فرمان می دهد ، فرمودند: عدل، همان انصاف، و احسان، همان بخشش است.* حکمت (232) ره آورد انفاقکسی که با دست کوتاه ببخشد، از دستی بلند پاداش گیرد.سید رضی، جمع آوری کننده سخنان حضرت امیر می گوید: معنی سخن این است که آنچه انسان از اموال خود در راه خیر و نیکی انفاق می کند، هر چند کم باشد، خداوند پاداش او را بسیار می دهد و منظور از دو دست در اینجا دو نعمت است که امام (ع) بین نعمت پروردگار و نعمت از ناحیه انسان را با کوتاهی و بلندی فرق گذاشته است که نعمت و بخشش از ناحیه بنده را کوتاه، و از ناحیه خداوند را بلند قرار داده است، بدان جهت که نعمت خدا همیشگی و چند برابر نعمت مخلوق است. چرا که نعمت خداوند اصل و اساس تمام نعمت ها است. بنابراین تمام نعمت ها به نعمت های خدا باز می گردد، و از آن سرچشمه می گیرد).* حکمت (233) پرهیز از آغاز گری در مبارزهحضرت علی (ع) به فرزندش امام مجتبی (ع) فرمودند: کسی را به پیکار دعوت نکن، اما اگر تو را دعوت به نبرد خواندند، بپذیر. زیرا آغازگر پیکار، تجاوزکار شکست خورده است.* حکمت (235) نشانه خردمندیبه امام (ع) گفتند، عاقل را به ما بشناسان. آن حضرت در پاسخ فرمودند: خردمند آن است که هر چیزی را در جای خود می نهد.گفتند پس جاهل را تعریف کن و امام (ع) فرمودند: با معرفی خردمند، جاهل را نیز شناساندم. (یعنی جاهل کسی است که هر چیزی را در جای خود نمی گذارد. بنابراین با ترک معرفی مجدد، جاهل را شناساند).* حکمت (236) زشتی دنیای حرامبه خدا سوگند! این دنیای شما که به انواع حرام آلوده است، در دیده من از استخوان خوکی که در دست بیماری جذامی باشد، پست تر است!* حکمت (237) اقسام عبادتگروهی خدا را به امید بخشش پرستش کردند که این پرستش بازرگانان است و گروهی او را از روی ترس عبادت کردند که این عبادت بردگان است و گروهی خدا را از روی سپاسگذاری پرستیندند و این پرستش آزادگان است.* حکمت (238) مشکلات تشکیل خانوادهزن و زندگی، همه اش زحمت و دردسر است و زحمت بارتر اینکه چاره ای جز بودن با او نیست.* حکمت (239) زشتی سستی و سخن چینیکسی که تن به سستی دهد، حقوق را پایمال کند و هر کسی سخن چین را پیروی کند، دوستی را به نابودی کشاند.* حکمت (240) غصب و ویرانیسنگ غصبی در بنای ساختمان، مایه ویران شدن آن است.سید رضی می گوید: این سخن از رسول خدا (ص) نقل شده است و اینکه سخن پیامبر (ص) و علی (ع) شبیه یکدیگرند، جای شگفتی نیست. برای اینکه هر دو از یک جا سرچشمه گرفته و در دو ظرف ریخته شده است.