تهران _ حیات حضرت علی (ع) در خطبه 233 نهج البلاغه فرمودند: برق درخشنده دنیا شما را خیره نکند و سخن ستاینده دنیا را نشنوید... همانا برق دنیای حرام، بی فروغ است و سخنش دروغ و اموالش به غارت رفته و کالاهای آن در شرف تاراج است.* پرهیز از دنیای حرام در برابر دنیا خویشتن دار و در برابر آخرت دلباخته باشید. آن کسی را که تقوا بلندمرتبت نمود؛ خوار نشمارید و آن را که دنیا عزیزش کرد؛ گرامی ندارید. برق درخشنده دنیا شما را خیره نکند و سخن ستاینده دنیا را نشنوید. به دعوت کننده دنیا پاسخ ندهید و از تابش دنیا روشنایی نخواهید و فریفته کالاهای گرانقدر دنیا نگردید. همانا برق دنیای حرام، بی فروغ است و سخنش دروغ و اموالش به غارت رفته و کالاهای آن در شرف تاراج است. آگاه باشید! دنیای حرام چونان عشوه گر هرزه ای است که تسلیم نشود و مرکب سرکشی است که فرمان نبرد؛ دروغگویی خیانتکار، ناسپاس حق نشناس، دشمنی حیله گر، پشت کننده ای سرگردان، حالاتش متزلزل، عزتش خواری، جدی آن بازی و شوخی، و بلندی آن سقوط است. خانه جنگ و غارتگری، تبهکاری و هلاکت، و سرمنزل ناآرامی است. جایگاه دیدار کردن ها و جدایی هاست، راه های آن حیرت زا، گریزگاه هایش ناپیدا، و خواست هایش ناامیدکننده و زیانبار است. پناهگاه های دنیا انسان را تسلیم مرگ می کند و از خانه های خود بیرون می راند و چاره اندیشی ها ناتوان کننده است. * اقسام دنیاپرستان نجات یافته ای مجروح،یا مجروحی پاره پاره تن، دسته ای سر از تن جدا، و دسته ای دیگر در خون خود تپیده، گروهی انگشت به دندان، و جمعی از حسرت و اندوه دست بر دست می مالند؛برخی سر بر روی دست ها نهاده به فکر فرو رفته اند؛ عده ای بر اشتباهات گذشته افسوس می خورند و خویشتن را محکوم می کنند و عده ای دیگر از عزم و تصمیم ها دست برداشته که راه فرار و هر نوع حیله گری بسته شده و دنیا آنها را غافلگیر کرده است. زیرا کار از کار گذشته و عمر گرانبها هدر رفته است. هیهات! هیهات! آنچه از دست رفت گذشت، و آنچه سپری شد رفت، و جهان چنان که می خواست به پایان رسید. "نه آسمان بر آنها گریست و نه زمین، و هرگز دیگر به آنها مهلتی داده نشد." (سوره دخان آیه 29) پایان پیام