یک روز، وزیر دفاع عراق برای سخنرانی وتبلیغ به اردوگاه ما آمد. آن زمان درست موقعی بود که اسرای عراقی در اردوگاه پرندک علیه حکومت بعث عراق تظاهرات کرده بودند و این خبر در رسانه های جهانی پیچیده بود. وزیر دفاع با این امید که با تهدید و تطمیع بتواند ما را علیه جمهوری اسلامی ایران وادار به تظاهرات کند، لب به سخن گشود و در جمله های اول بود که نام مبارک حضرت امام خمینی رحمة الله علیه را برد. بچه ها به محض شنیدن نام مقدس رهبر عزیزشان، با صدای بلند صلوات فرستادند. آنهم نه یکی نه دوتا، بلکه سه تا صلوات جبهه ای و دشمن کوب. وزیر دفاع که گویا تازه دو ریالی اش افتاده بود با تعجب فریاد زد:« ما آمده ایم شما را علیه خمینی و حکومت ایران، وادار به توهین کنیم ولی شما علیه خودمان شعار می دهید و برای احترام خمینی صلوات می فرستید؟» دیگر بچه ها مهلتش ندادند و با صلوات های پی در پی حرفهای او را قطع کردند و نگذاشتند به خزعبلات خود ادامه دهد. او هم وقتی اوضاع را اینطور دید، دمش را سر کولش گذاشت و الفرار! وقتی او رفت و کمی آرام تر شدیم، رو به یکی از بچه ها کردم و گفتم:« راستی این وزیر بدبخت، چه گزارشی به رئیس جمهورش خواهد داد و درباره جلسه امروز چه خواهد گفت؟» راوی: حسن اشکانی