تهران _ حیات حضرت علی (ع) در خطبه 195 نهج البلاغه می فرماید: پیوندهای خود را با دنیا ببرید! و پرهیزگاری را پشتیبان خود کنید و چون توشه ای همراه خویش برید. * خطبه 195 -اندرز به یاران آماده شوید، خداتان بیامرزاد! که بانگ کوچ را سر دادند و دل به ماندن در دنیا اندک ببندید که کاروانیان به راه افتادند و باز گردید و راه بسپارید با آنچه از توشه نیکو در دسترس دارید. که پیشاپیش شما گردنه ای است دشوار گذر و منزل های ترسناک و هراس آور، ناچار بدان گردنه ها باید برشدن و بدان منزل ها درآمدن و ایستادن و بدانید! که چشم انداز مرگ به شما نزدیک است گویی شما را در چنگ گرفته و چنگال های خود را در شما فرو برده، در حالی که در آن با دشواری ها درگیرید و در چنگ مشکلات اسیر. پس پیوندهای خود را با دنیا ببرید! و پرهیزگاری را پشتیبان خود کنید و چون توشه ای همراه خویش برید! * خطبه 196 -خطاب به طلحه و زبیر آن دو ناخشنود شدند که چرا امام با ایشان مشورت نکرد و در کارها از آنان یاری نخواست. به اندک چیز ناخشنودی نشان دادید و کارهای بسیاری را به عهده تاخیر نهادید! به من نمی گویید در چه چیزتان حقی بوده است که از شما باز داشته ام؟ و در چه کار خود را بر شما مقدم داشته ام؟ یا کدام دعوی را مسلمانی نزد من آورد که گزاردن آن را نتوانستم؟ یا در آن نادان بودم، یا در حکم آن راه خطا پیمودم؟ به خدا که مرا به خلافت رغبتی نبود و به حکومت حاجتی نه، لیکن شما مرا بدان واداشتید و آن وظیفه را به عهده ام گذاشتید. چون کار حکومت به من رسید، به کتاب خدا و آنچه برای ما مقرر کرده و ما را به حکم کردن بدان امر فرموده نگریستم و از آن پیروی کردم و به سنتی که رسول خدا (ص) نهاده است، و بر پی آن رفتم. نیازی نداشتم تا در این باره از شما و جز شما نظر خواهم و حکمی پیش نیامد که آن را ندانم تا با شما و برادران مسلمانم مشورت رانم. اگر چنین بود می نمایاندم و از شما و جز شما روی نمی گرداندم. اما آنچه گفتید در برابر داشتن همگان و پرداخت یکسان از بیت المال به آنان، آن چیزی بود که به رای خود در آن داوری نکردم و پس هوای خویش نرفتم. من و شما دیدیم رسول خدا (ص) در این باره چه حکمی آورد و چگونه آن را اجرا کرد. پس نیازم به شما نبود در قسمتی که خدا فرمود و حکمی که امضا کرد. به خدا سوگند، شما و جز شما را بر من حقی نیست تا خشنودی تان را جویم و راه پوزش پویم. خدا دل های ما و شما را به راه حق بگرداند! و به ما و شما شکیبایی ارزانی دارد! (پس فرمود:) خدا بیامرزد کسی را که حقی بیند و یاری آن کند یا ستمی بیند و آن را باز گرداند و خداوند حق را یاور بود تا حق را بدو برساند. پایان پیام