حاج داوود کریمی به روایت خواهر شهید: برادرم هیچگاه از از درد هایش نگفت و شکایتی نکرد
تهران _ حیات
او به انقلاب اسلامی عشق می ورزید و در همان راه هم شهید شد. سالها رنج های جانکاه را تحمل کرد و هیچ وقت هم گله و شکایتی نکرد!ب«نرگس کریمی»، کارشناس رشته خدمات اجتماعی و کارشناس ارشد مطالعات زنان است در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد گفت: وقتی دیپلم گرفتم، انقلاب به پیروزی رسیده بود. حاج داوود همیشه اصرار داشت که ادامه تحصیل بدهم. وقتی لیسانس را گرفتم دوباره تشویقم کرد تا ادامه تحصیل بدهم. من با تشویق های حاجی ادامه تحصیل دادم و همه اینها را مدیون راهنمایی های برادرم هستم. حاجی همیشه تاکید داشت که حجابم را رعایت کنم. او بود که باعث شد نسبت به مسائل مذهبی،علاقمند شوم.خانم کریمی درباره فعالیت های مذهبی حاج داوود افزود:موضوع اعتقادات مذهبی برای خانواده مهم بود.حاج داوود از همان دوران نوجوانی به مسائل مذهبی علاقمند بود و در هیئت های مذهبی حضور فعالی داشت و بسیاری از آموخته هایش را به من یاد داد . او بعضی از خطبه های نهج البلاغه را حفظ بود و شناخت خوبی نسبت به آیه ها و معانی قرآن داشت.
وی تاکید کرد:حاجی قبل از انقلاب عضو گروه «فجر اسلام» بود. خانواده ما از سال 1342 به طور مستمر فعالیت ضد حکومت طاغوتی داشت. سال 1354برای گذراندن دوره های آموزش نظامی به لبنان رفت و در آنجا با شهید چمران آشنا شد.بعد از مدتی دوباره به تهران برگشت و به فعالیت های انقلابی اش ادامه داد.بعد از پیروزی انقلاب،فعالیت های مختلفی انجام داد و در مسجد الرسول (ص) نازی آباد که یکی از مراکز فعال انقلابی بود،فعالیت داشت.
خواهر شهید کریمی به موضوع حضور داوطلبانه حاج داوود در صحنه های نبرد در سالهای دفاع مقدس اشاره کرد:سال 1364به عنوان یک نیروی بسیجی به جبهه رفت و این بار عازم منطقه عملیاتی فاو شد، درحالی بود که او سابقه فرماندهی سپاه منطقه 10و 7را داشت و عضو سپاه بود. حاجی دوست داشت ناشناس باشد . 6ماه در فاو به عنوان یک جوشکار خدمت کرد. بعد از مدتی، بالاخره رزمنده ها او را شناختند. او راضی به دریافت دستمزد نشد و گفت که برای ادای دینش این کار را انجام داده است.اگر بخواهم از حاج داوود بگویم، زمان زیادی لازم است مبارزات حاج داوود از 15 سالگی شروع شد. از همان نوجوانی اهل علم و مطالعه بود. وقتی انقلاب پیروز شد در تشکیل کمیته انقلاب اسلامی و بعد هم سپاه پاسداران نقشی بسیار مهم را ایفا کرد. جزو فرماندهان منطقه 10 کشوری بود. یک مدت در کردستان فرمانده بود. بعد از شهادت شهید جهان آرا و شهید موسوی فرمانده جنوب شد و تا پایان جنگ در جبهه های مختلف خدمت می کرد.وی افزود:در عملیات مرصاد هم حضور داشت بود و با وجود اینکه زخمی شده بود، بعد از دو ساعت استراحت دوباره عازم عملیات شده بود.حاج داوود به انقلاب اسلامی عشق می ورزید و در همان راه هم شهید شد. او سالها رنجهای شیمیایی بودن را تحمل کرد و هیچ وقت هم شکایتی نکرد! تقوای شهید حاج داوود کریمی زبانزد خاص و عام بود.
نرگس کریمی به یاد دوران بعد از جنگ حاج داوود افتاد و گفت:بعد از پایان جنگ، برادرم در کارگاه تراشکاری به کارش ادامه داد. فرزند شهیدی در کارگاهش کار می کرد که حاج داوود به او بیشتر از کارش حقوق می داد و می گفت:« این پسر بر گردن همه ما حق دارد.من باید از او پشتیبانی کنم تا خرج خانواده اش را تامین کند.»حاج داوود موقع استراحت در کارگاهش، به کارگرها درس نهج البلاغه می داد. مدتی بعد که مادر آن پسر را دیدم، می گفت از آن موقعی که پسرش در کارگاه حاجی کار می کند، نمازش را اول وقت می خواند.
وی در ادامه از علاقه برادرش به فرزندان شهدا تاکید کرد:همسرم شهید «محمود ضیاء بشرحق»(1) در 21 بهمن ماه سال 57 به شهادت رسید. در ماجرای شهادت همسرم، حاج داوود پس از دوندگی های زیاد متوجه شد که محمود را به بیمارستان سوانح (تهران) برده اند و ما بلافاصله راهی بیمارستان شدیم. گارد شاهنشاهی دور تا دور بیمارستان را گرفته بودند و دستور داده بودند که در بیمارستان را به روی کسی باز نکنند، به هر زحمتی بود، خود را به بیمارستان رساندیم. وقتی رسیدیم محمود شهید شده بود. پزشکان گفتند گلوله ای که از یک کلت به محمود اصابت کرده است.حاجی توانست با دخالت بعضی دوستان و بعضی روحانیان، جسد شهید را تحویل بگیرد. محمود یک روز قبل از پیروزی انقلاب شهید شد و لحظه پیروزی انقلاب را ندید!حاج داوود از من حمایت کرد، از هر لحاظ که فکرش را بکنید؛ از لحاظ اقتصادی، فرهنگی، عاطفی. او در واقع مشاور و معلم بچه های من بود حاجی که از نوجوانی با درد بی پدری آشنا بود، به فرزندانم علاقه خاصی داشت. وی با محبت هایش کاری کرد که فرزندانم کمتر جای خالی پدرشان را احساس کنند.
خانم کریمی برخی ویژگی های اخلاقی شهید کریمی را نقل کرد:در زندگی اش چشم داشتی به مال دنیا نداشت و بیشتر به دنبال کسب رضایت خدا بود. او قلب پاکی داشت و همیشه اهل سخاوت و بخشش بود. برادرم کمک حال تعدادی از خانواده های نیازمند بود و ما بعد از شهادتش پی به این موضوع بردیم.
خانم کریمی عقیده دارد بیان خاطره ها باید در قالبی باشد که تبدیل به یک فرهنگ شود، فرهنگی که در زندگی باید به آن عمل کرددر پایان تاکید کرد:« امیدارم نسل جوان و امروزی با فراگیری درس هایی از زندگی شهدا به شناخت کاملی از اسوه های راستینش برسد و راه و سیره آنان را ادامه دهند.»پی نوشت:(1) شهید محمود ضیاء بشرحق، دانشجوی دانشگاه علم و صنعت، از جوانان انقلابی فعال در سالهای مبارزات منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی بود و در شب پیروزی انقلاب؛ 21 بهمن ماه 1357 در خیابان ایران بر اثر اصابت گلوله مزدوران رژیم طاغوتی به شهادت رسید.
پایان پیام
