به گزارش حیات به نقل از فارس، به نقل از اینترستینگ‌انجینیرینگ، موشک بالستیک «دی‌اف ۲۱ دی» چین برای هدف قرار دادن ناوهای جنگی در حال حرکت طراحی شده است؛ سلاحی با برد بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر که به‌دلیل برخورداری از کلاهک مانورپذیر، به «قاتل ناوهای هواپیمابر» شهرت دارد. بااین‌حال، توانایی تهدید این شناورها با تضمین انهدام آن‌ها در شرایط جنگی تفاوت دارد. چین با توسعه موشک دی‌اف ۲۱ دی، توانایی هدف قرار دادن شناورهایی را دنبال کرده است که بخش مهمی از عملیات دریایی آمریکا به آن‌ها وابسته است.
موشکی که از خشکی، ناوهای متحرک را هدف می‌گیرد
دی‌اف ۲۱ دی از خانواده موشک‌های «دانگ فنگ» چین است و برخلاف نمونه‌هایی که برای حمله به اهداف زمینی توسعه یافته‌اند، به کلاهک متعارف برای حمله به شناورهای دریایی، از جمله ناوهای هواپیمابر، مجهز شده است.بر اساس گزارش سرویس پژوهشی کنگره آمریکا، برد این موشک از ۱۵۰۰ کیلومتر فراتر می‌رود. چنین بردی به چین اجازه می‌دهد با استفاده از پرتابگرهای مستقر در خشکی، شناورهای نظامی را در فاصله‌ای قابل‌توجه از سواحل خود تهدید کند.تفاوت مهم این موشک با موشک‌های کروز ضدکشتی، مسیر پروازی آن است. موشک‌های کروز معمولاً با نیروی پیشران درون جو حرکت می‌کنند؛ اما موشک بالستیک پس از طی مسیری قوسی‌شکل، کلاهک خود را برای ورود مجدد به جو و نزدیک شدن به هدف هدایت می‌کند. این الگوی حمله، چالش متفاوتی برای سامانه‌های دفاعی ناوهای جنگی ایجاد می‌کند.
کلاهکی که در مسیر هدف تغییر جهت می‌دهد
برد زیاد به‌تنهایی دلیل شهرت دی‌اف ۲۱ دی نیست. ناو هواپیمابر می‌تواند سرعت و مسیر حرکت خود را تغییر دهد؛ بنابراین، موقعیت آن هنگام شلیک موشک ممکن است با محل حضورش در زمان رسیدن موشک متفاوت باشد.گزارش سال ۲۰۲۴ پنتاگون درباره قدرت نظامی چین، برخورداری دی‌اف ۲۱ دی از کلاهک بازگشتی مانورپذیر را تأیید می‌کند. این بخش از موشک پس از بازگشت به جو، امکان اصلاح مسیر پرواز را دارد و برای مقابله با اهداف متحرک طراحی شده است.بااین‌حال، اطلاعات منتشر شده، میزان دقت این موشک در اصابت به یک ناو هواپیمابر مجهز به سامانه‌های دفاعی را در شرایط واقعی نبرد مشخص نمی‌کند.قابلیت دیگر این موشک، استفاده از پرتابگرهای متحرک جاده‌ای است. این پرتابگرها می‌توانند موقعیت خود را تغییر دهند و در نتیجه، شناسایی و هدف قرار دادن آن‌ها پیش از شلیک دشوارتر از سکوهای ثابت خواهد بود.حمله موفق به یک ناو متحرک، پیش از هر چیز به اطلاعات دقیق درباره موقعیت آن نیاز دارد. نیروهای مهاجم باید شناور را شناسایی کنند، موقعیت آن را به دست آورند و اطلاعات ردیابی را تا زمان اجرای حمله به‌روز نگه دارند. سپس این داده‌ها باید به واحد شلیک برسند و کلاهک موشک نیز بتواند شناور موردنظر را پیدا کند.
این زنجیره که به «زنجیره هدف‌گیری» معروف است، در هر مرحله ممکن است با اختلال روبه‌رو شود. از دست رفتن اطلاعات موقعیت ناو یا ناتوانی در حفظ ارتباط میان سامانه‌های شناسایی و واحد شلیک، می‌تواند احتمال موفقیت حمله را کاهش دهد. از سوی دیگر، ناوگروه‌ها به ابزارهای دفاعی مختلفی از جمله موشک‌های رهگیر، جنگ الکترونیک و روش‌های فریب و پنهان‌سازی موقعیت مجهز هستند اما هیچ‌کدام از این روش‌ها حفاظت کامل را تضمین نمی‌کنند.اهمیت راهبردی دی‌اف ۲۱ دی در خطری است که برای عملیات دریایی ایجاد می‌کند. اینکه احتمال حمله موفق به ناو هواپیمابر می‌تواند بر محل استقرار آن، تدابیر حفاظتی و نحوه اجرای عملیات هوایی تأثیر بگذارد. به همین دلیل، لقب «قاتل ناوهای هواپیمابر» برای این موشک به کار می‌رود.
انتهای پیام//
نظر شما