رضا حاجی‌علیزاده، معروف به امیر حاج‌علی، جانباز ۷۰ درصد قطع نخاع گردنی دوران دفاع مقدس در گف‌وگو با خبرنگار حیات، با روایت بخشی از خاطرات حضور خود در جبهه‌های نبرد، اظهار کرد: در ۱۴ سالگی با تغییر در شناسنامه‌ام توانستم راهی جبهه شوم؛ به دلیل جثه درشتم، کسی متوجه سن واقعی‌ام نشد و در چندین عملیات حضور یافتم.
وی با اشاره به مجروحیت‌های متعدد خود در دوران جنگ افزود: در عملیات کربلای یک و در جریان نبردهای مربوط به آزادسازی مهران و ارتفاعات قلاویزان، به‌شدت مجروح شدم و آسیب نخاعی من به قطع نخاع از ناحیه گردن انجامید. این مجروحیت، آغاز سال‌های طولانی زندگی با محدودیت‌های جسمی و شرایط خاص جانبازی بود.
روایت شهادت همرزمی که نام علی را برای خود انتخاب کرده بود
این جانباز دفاع مقدس در ادامه، با یادآوری یکی از خاطرات ماندگار خود از دوران جنگ، به شهادت یکی از رزمندگانی اشاره کرد که فرماندهی او را بر عهده داشت و گفت: این شهید نامش مهران بود، اما نام علی را برای خود انتخاب کرده بود. او از جوانان درس‌خوان و از جمع دانش‌آموختگان دبیرستان مفید بود که به جمع رزمندگان پیوسته بودند.
حاجی‌علیزاده با اشاره به درگیری‌های منطقه فاو، پیش از عملیات کربلای یک، اظهار کرد: در جریان پاتک نیروهای عراقی، من و یکی از همرزمانم متوجه وضعیت شدیم و برای جلوگیری از پیشروی دشمن و به اسارت درآمدن نیروهای خودی، به مقابله با آن‌ها پرداختیم.
وی ادامه داد: با حدود ۳۰ نفر از رزمندگان در برابر نیروهای مجهز دشمن ایستادیم و از شب تا صبح مقاومت کردیم. در آن درگیری، تک‌تیراندازهای حرفه‌ای گارد جمهوری عراق حضور داشتند و تعدادی از نیروهای ما به شهادت رسیدند.
این جانباز ۷۰ درصد با بیان اینکه در جریان همان نبرد، گلوله‌ای به پیشانی‌اش اصابت کرد و موجب شکافته‌شدن آن شد، افزود: پس از آنکه سرم را بستند، همچنان اطراف را نگاه می‌کردم که ناگهان پیکر یکی از شهدا بر اثر انفجار به زمین افتاد. شدت جراحات به‌حدی بود که پیکر شهید قابل شناسایی نبود.
وی با تشریح چگونگی شناسایی این شهید گفت: ابتدا نمی‌دانستیم پیکری که به علت انفجار چند تکه شده بود متعلق به چه کسی است تا اینکه یکی از رزمندگان با اشاره به وضعیت خاص پوتین او، احتمال داد که شهید همان جوانی به نام علی باشد که پیش از عملیات به دنبال پوتین می‌گشت و همین نشانه به شناسایی او کمک کرد.
هجرت از گذشته و انتخاب مسیر جهاد
حاجی‌علیزاده با اشاره به ویژگی‌های شخصیتی این شهید، انتخاب نام علی از سوی او را از نکات ماندگار این خاطره دانست و اظهار کرد: آن جوان در خانواده‌ای مرفه زندگی کرده بود، اما مسیر دیگری را برای زندگی خود انتخاب کرد، از گذشته‌اش هجرت کرد و وارد میدان جهاد شد و در نهایت به شهادت رسید.
وی افزود: ما از کودکی در خانواده‌ای بزرگ شدیم که فضای آن حال‌وهوای حسینیه داشت و با محبت اهل‌بیت(ع) تربیت شدیم؛ اما این جوان از شرایط متفاوتی آمده بود و با انتخاب آگاهانه مسیر خود، به جهاد و شهادت رسید. این موضوع برای من بسیار تأمل‌برانگیز است.
این جانباز دوران دفاع مقدس همچنین با اشاره به مجروحیت خود در همان درگیری خاطرنشان کرد: پس از اصابت گلوله به دستم، همرزمم تأکید کرد که باید به عقب برگردم. پیش از بازگشت نیز تلاش کردم نشانه‌های لازم برای شناسایی پیکر آن شهید ثبت و همراه پیکر به عقب منتقل شود.
نزدیک به چهار دهه زندگی با عوارض جانبازی
این جانباز ۷۰ درصد در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به دشواری‌های زندگی جانبازان قطع نخاع پس از گذشت نزدیک به چهار دهه از مجروحیت، اظهار کرد: وقتی می‌گویم نزدیک به ۴۰ سال است که نه روی زمین و نه در آسمان، بلکه روی ویلچر و میان زمین و آسمان زندگی می‌کنم، شاید عمق شرایط ما به‌درستی درک نشود.
وی با بیان اینکه عوارض جسمی در گذر زمان دشواری‌های زندگی جانبازان را افزایش می‌دهد، افزود: مشکلات استخوانی، ایجاد استخوان‌های اضافه در نواحی مختلف بدن و محدودیت‌های حرکتی، شرایط زندگی را سخت‌تر کرده است. بسیاری از کارهایی که در سال‌های نخست مجروحیت می‌توانستیم انجام دهیم، امروز دیگر برایمان امکان‌پذیر نیست.
حاجی‌علیزاده با تأکید بر اینکه خواسته اصلی جانبازان، درک واقعی شرایط زندگی آنان است، تصریح کرد: ما توقع خاصی نداریم؛ اما انتظار داریم جامعه بداند که جانبازان پس از گذشت سال‌ها همچنان با پیامدهای مجروحیت زندگی می‌کنند و محدودیت‌های آنان به دوران جنگ ختم نشده است.
ضرورت آشنایی نسل جوان با زندگی جانبازان
وی با اشاره به سال‌ها فعالیت خود در بسیج و تجربه مسئولیت فرماندهی پایگاه و حوزه بسیج، ارتباط با نسل جوان را یکی از زمینه‌های شناخت بهتر دغدغه‌های این قشر دانست و گفت: در سال‌های فعالیت خود، از جمله در حوادث سال ۱۳۸۸، ارتباط نزدیکی با جوانان داشتم و مشاهده می‌کردم که حتی برخی از جوانان بسیجی نیز شناخت کاملی از شرایط زندگی جانبازان ندارند.
این جانباز دفاع مقدس افزود: گاهی جوانان ما را هم‌ردیف پدران خود می‌دانند و تصور می‌کنند توانایی‌های ما نیز مانند گذشته است؛ درحالی‌که بسیاری از فعالیت‌هایی که سال‌ها پیش انجام می‌دادیم، به دلیل عوارض جسمی و محدودیت‌های ناشی از جانبازی دیگر امکان‌پذیر نیست.
وی با تأکید بر اهمیت روایت تجربه‌های جانبازان خاطرنشان کرد: اگر خاطرات جنگ و به‌ویژه خاطرات سال‌های جانبازی بیان شود، نسل جوان بهتر می‌تواند شرایط ما را درک کند. این خاطرات فقط مربوط به عملیات‌ها نیست، بلکه روایت زندگی انسان‌هایی است که سال‌ها پس از پایان جنگ همچنان با آثار آن دوران مواجه‌اند.
ثبت خاطرات شهدا؛ ضرورتی برای انتقال میراث ایثار
حاجی‌علیزاده با تأکید بر ضرورت ثبت خاطرات شهدا و خانواده‌های آنان اظهار کرد: خانواده‌های شهدا باید از همین امروز خاطرات عزیزانشان را ثبت کنند و بنویسند؛ زیرا گذشت زمان ممکن است موجب از دست رفتن بخشی از خاطرات و روایت‌های ارزشمند شود.
وی افزود: باید زندگی شهدا، ویژگی‌های اخلاقی، آرزوها، روابط خانوادگی و مسیری که برای رسیدن به شهادت انتخاب کرده‌اند، ثبت شود. نباید روایت شهدا فقط به لحظه شهادت محدود بماند؛ بلکه باید شخصیت و مسیر زندگی آنان نیز برای نسل‌های آینده شناخته شود.
این جانباز ۷۰ درصد با اشاره به شهادت جوانان در حوادث و درگیری‌های سال‌های اخیر تصریح کرد: همان‌طور که خاطرات دوران دفاع مقدس اهمیت دارد، خاطرات خانواده‌های شهدای امروز نیز باید از همین ابتدا ثبت شود. توجه به این موضوع، بخشی از مسئولیت جامعه در حفظ میراث ایثار و شهادت است.
همایش‌های تکریم جانبازان؛ فرصتی برای تجدید دیدار همرزمان
وی در ادامه با قدردانی از برگزارکنندگان همایش‌های تکریم جانبازان، بر ضرورت استمرار این برنامه‌ها تأکید کرد و گفت: از مسئولانی که برای برگزاری چنین برنامه‌هایی تلاش می‌کنند، تشکر و قدردانی می‌کنم.
حاجی‌علیزاده با اشاره به تأثیر عاطفی دیدار دوباره با همرزمان قدیمی افزود: در این همایش‌ها افرادی را می‌بینیم که سال‌ها از آن‌ها بی‌خبر بوده‌ایم و دیدار دوباره با آن‌ها بسیار خوشحال‌کننده است. گاهی پس از ۱۰ سال یا بیشتر، همرزمان خود را می‌بینیم و همین دیدارها برایمان ارزش زیادی دارد.
وی با یادآوری دیدار جانبازان قطع نخاع گردنی با رهبر معظم انقلاب در سال ۱۳۹۰ اظهار کرد: حضور در جمع جانبازانی که شرایطی مشابه ما داشتند، باعث می‌شد برای مدتی دردهای خودمان را فراموش کنیم. دیدار با همرزمان و گفت‌وگو درباره شرایط زندگی، از نظر روحی تأثیر زیادی دارد.
این جانباز دفاع مقدس با بیان اینکه همایش‌های تکریم جانبازان باید به‌ویژه در هفته دفاع مقدس با استمرار بیشتری برگزار شود، خاطرنشان کرد: این برنامه‌ها فرصت مناسبی برای تجدید خاطره، تقویت ارتباط میان همرزمان و توجه دوباره به وضعیت جانبازان فراهم می‌کند.
رسیدگی به خانواده‌های ایثارگران نباید به مناسبت‌ها محدود شود
حاجی‌علیزاده در پایان، با تأکید بر اهمیت سرکشی مستمر از خانواده‌های جانبازان و شهدا گفت: وقتی به خانواده‌های ایثارگران سر می‌زنند و از شرایط آن‌ها باخبر می‌شوند، این خانواده‌ها احساس می‌کنند فراموش نشده‌اند و همین موضوع تأثیر زیادی بر روحیه آن‌ها دارد.
وی افزود: تکریم جانبازان و خانواده‌های شهدا نباید فقط به مناسبت‌ها و برگزاری همایش‌ها محدود شود؛ بلکه باید ارتباط با این خانواده‌ها ادامه داشته باشد و شرایط واقعی زندگی آن‌ها مورد توجه قرار گیرد.
این جانباز ۷۰ درصد با تأکید بر ضرورت انتقال تجربه‌های نسل دفاع مقدس به جوانان خاطرنشان کرد: باید خاطرات شهدا و جانبازان را ثبت کنیم، خانواده‌های آنان را دریابیم و اجازه ندهیم احساس کنند به فراموشی سپرده شده‌اند. آشنایی نسل جوان با واقعیت‌های زندگی جانبازان، یکی از مهم‌ترین راه‌های حفظ فرهنگ ایثار و انتقال این میراث به نسل‌های آینده است.
انتهای پیام/ المیرا خرد
نظر شما