محمدرضا افشار، جانباز نخاعی دوران دفاع مقدس، در گفت‌وگو با خبرنگار حیات، با اشاره به بیش از چهار دهه زندگی با عوارض ناشی از مجروحیت، بر ضرورت توجه جدی‌تر به وضعیت جسمی، روحی و معیشتی جانبازان و خانواده‌های آنان تأکید کرد و گفت: جانبازان به‌ویژه جانبازان نخاعی، تنها به حمایت‌های مادی نیاز ندارند، بلکه به همراه، مراقبت، برنامه‌های فرهنگی و تفریحی و حضور مؤثر در جامعه نیازمندند.
افشار که از نیروهای سپاه پاسداران در دوران دفاع مقدس بوده است، درباره نحوه مجروحیت خود اظهار کرد: سال ۱۳۶۳ در عملیات بدر مجروح و دچار قطع نخاع شدم. پس از مجروحیت، در شرایطی قرار گرفتم که یک طرف منطقه نیروهای عراقی و طرف دیگر نیروهای ایرانی بودند و نمی‌دانستم باید به کدام سمت حرکت کنم. در آن لحظه فقط از خدا خواستم اسیر نشوم.
وی ادامه داد: شرایط بسیار سختی بود و در نهایت نیروهای گردان کمیل آمدند و ما را منتقل کردند. آن لحظات و نحوه انتقال مجروحان از سخت‌ترین خاطرات دوران جنگ برای من است.
این جانباز نخاعی با اشاره به گذشت بیش از ۴۰ سال از زمان مجروحیتش، درباره مطالبات جانبازان ۷۰ درصد و خانواده‌های آنان گفت: خانواده‌های جانبازان در طول این سال‌ها سختی‌های زیادی را تحمل کرده‌اند. فرزندان ما بزرگ شده‌اند، ازدواج کرده‌اند و اکنون صاحب فرزند هستند و طبیعتاً نیازها و مطالبات آنها نیز افزایش یافته است.
وی افزود: امروز بخش مهمی از نیاز جانبازان، مسائل روحی و جسمی و ایجاد نشاط در زندگی است. جانباز و خانواده‌اش نیاز دارند به اردو بروند، سفر زیارتی و تفریحی داشته باشند و از فضای خانه و روزمرگی خارج شوند. این موضوع فقط یک خواسته تفریحی نیست، بلکه در سلامت روحی جانباز و خانواده او تأثیر مستقیم دارد.
افشار با تأکید بر ضرورت توجه به فرزندان جانبازان اظهار کرد: فرزندان ما تحصیل کرده‌اند و هر کدام زندگی مستقلی تشکیل داده‌اند، اما مشکلات اقتصادی همچنان وجود دارد. اگر به فرزند یک جانباز تسهیلاتی داده شود تا بتواند وسیله‌ای تهیه کند و با آن کار کند یا شغل دومی داشته باشد، این کمک می‌تواند بخش مهمی از مشکلات خانواده را حل کند.
وی ادامه داد: صرف اینکه به فرزند جانباز یک کارت ایثار داده شود، کافی نیست. باید برای او امکان اشتغال، تسهیلات و وام فراهم شود تا بتواند روی پای خودش بایستد و به اقتصاد خانواده کمک کند.
این جانباز نخاعی با اشاره به شرایط جسمی خود گفت: من اکنون با زخم بستر و مشکلات متعدد جسمی مواجه هستم. سال‌هاست با عوارض مجروحیت زندگی می‌کنم و حتی مدتی طولانی امکان خروج از خانه را نداشتم. در چنین شرایطی، تأمین تجهیزات پزشکی و توانبخشی برای جانباز اهمیت بسیار زیادی دارد.
افشار با بیان اینکه «جانباز نخاعی با سایر جانبازان تفاوت دارد»، تصریح کرد: وقتی می‌گوییم جانباز نخاعی، یک مجموعه‌ای از نیازها و مشکلات در این کلمه نهفته است. جانباز نخاعی یک جانباز عادی نیست؛ جانباز ویژه‌ای است که به همراه، همیار و پرستار نیاز دارد.
وی افزود: ممکن است جانبازی در آسایشگاه زندگی کند و چند پرستار در اختیار داشته باشد، اما جانبازی که در خانه است، نباید فراموش شود. بسیاری از جانبازان در خانه‌های خود و حتی در شهرهای کوچک یا حاشیه شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند و کسی به صورت مستمر به وضعیت آنها رسیدگی نمی‌کند.
افشار ادامه داد: اگر کسی آشنا داشته باشد، می‌تواند پیگیری کند و برای خودش همیار یا خدمات مورد نیاز بگیرد، اما جانبازی که آشنا ندارد چه باید بکند؟ خدمات باید به شکل عادلانه میان همه جانبازان توزیع شود و این‌طور نباشد که فقط افرادی که امکان رایزنی و پیگیری بیشتری دارند از امکانات استفاده کنند.
این جانباز دفاع مقدس همچنین درباره مشکلات تجهیزات توانبخشی گفت: حتی برای یک ویلچر مناسب نیز گاهی با مشکل مواجه هستیم. ویلچر جانباز نخاعی باید متناسب با شرایط جسمی او باشد، اما گاهی ماه‌ها برای دریافت یک وسیله توانبخشی منتظر می‌مانیم. این در حالی است که جانباز ممکن است به دلیل نداشتن همین وسیله، ماه‌ها در خانه بماند و نتواند از منزل خارج شود.
وی بر ضرورت توسعه برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی برای جانبازان تأکید کرد و گفت: جانبازان فقط مطالبه مادی ندارند. ما به سفرهای زیارتی، اردوهای تفریحی و برنامه‌های اجتماعی نیاز داریم. یک جانباز وقتی از خانه خارج می‌شود و در یک مراسم یا برنامه فرهنگی حضور پیدا می‌کند، روحیه‌اش تغییر می‌کند و آرامش بیشتری پیدا می‌کند.
افشار با اشاره به سابقه نظامی خود گفت: برای یک جانباز نظامی، حضور در مراسم‌های رسمی، برنامه‌های نظامی و فرهنگی و حتی قرار گرفتن در جمع همرزمان می‌تواند روحیه‌بخش باشد. باید شرایطی فراهم شود که جانباز بتواند با همراه خود در این برنامه‌ها شرکت کند.
وی همچنین خواستار توجه به شرایط مسکن جانبازان شد و افزود: مشکلات مسکن همچنان یکی از مسائل جدی خانواده‌های جانبازان است. در شرایط فعلی، فاصله میان تسهیلاتی که برای خرید مسکن پرداخت می‌شود و قیمت واقعی خانه بسیار زیاد است و عملاً با این تسهیلات امکان تأمین مسکن مناسب وجود ندارد.
این جانباز نخاعی با بیان اینکه «جانبازان را باید تا زمانی که زنده هستند دریابیم»، اظهار کرد: نباید صبر کنیم یک جانباز از دنیا برود و بعد برای خانواده او مراسم بگیریم و از او تجلیل کنیم. جانباز تا زمانی که زنده است باید از زندگی بهره ببرد، به خانواده‌اش برسد و از امکانات و خدماتی که حق اوست استفاده کند.
افشار ادامه داد: مسئولان باید به سراغ جانبازان بروند و از خود آنها بپرسند چه نیازهایی دارند. بسیاری از جانبازان به دلیل روحیه تواضع یا شرایط خاص جسمی، خودشان مطالبه‌گر نیستند. بنابراین باید سازوکاری وجود داشته باشد که مسئولان فعالانه به سراغ آنها بروند.
وی بر ضرورت استفاده از تجربیات نسل اول دفاع مقدس برای انتقال مفاهیم ایثار و مقاومت به نسل جدید تأکید کرد و گفت: من در سنین نوجوانی وارد جبهه شدم و در همان سال‌های جوانی جانباز شدم. امروز باید از این تجربه‌ها برای نسل جدید استفاده شود. باید از جانبازان دعوت کنند تا در مدارس، دانشگاه‌ها و برنامه‌های فرهنگی حضور پیدا کنند و درباره اینکه چگونه در آن سن و سال به جبهه رفتند و چه شرایطی را تجربه کردند، برای جوانان صحبت کنند.
افشار افزود: نسل جدید باید بداند نوجوانان و جوانان آن دوره چگونه در شرایط سخت جنگ ایستادگی کردند. گاهی یک جوان ۳۰ یا ۴۰ ساله امروز تصور می‌کند رفتن به یک منطقه عملیاتی و قرار گرفتن در شرایط جنگی ساده بوده است، در حالی که جوانان و نوجوانان آن زمان با ایمان و توکل به خدا در برابر سخت‌ترین شرایط ایستادند.
وی همچنین خواستار توجه به خانواده شهدا شد و گفت: همان‌طور که باید جانبازان را دریابیم، خانواده‌های شهدا نیز باید مورد توجه باشند. نباید تنها در مناسبت‌ها به سراغ آنها برویم. خانواده شهدا باید در طول سال مورد سرکشی و حمایت قرار بگیرند.
این جانباز دفاع مقدس با اشاره به همرزمان و فرماندهان دوران جنگ اظهار کرد: بسیاری از اتفاقات و خاطرات دفاع مقدس هنوز برای نسل جدید روایت نشده است. کسانی مانند شهید احمد متوسلیان و شهید محمدابراهیم همت در آن دوران در کنار جوانانی بودند که امروز جانباز شده‌اند. اگر از این جانبازان پرسیده شود، روایت‌های ناگفته بسیاری برای بیان دارند.
افشار در پایان گفت: خبرنگاران بارها به خانه جانبازان آمده‌اند و با آنها گفت‌وگو کرده‌اند، اما اگر قرار است این روایت‌ها به نسل جدید منتقل شود، باید این گفت‌وگوها به دست مخاطب برسد و از ظرفیت جانبازان در مدارس، دانشگاه‌ها و برنامه‌های فرهنگی استفاده شود.
وی تأکید کرد: خواسته ما فقط مسائل مادی نیست. ما می‌خواهیم مسئولان، جانبازان و خانواده‌های آنان را ببینند، صدای آنها را بشنوند و تا زمانی که در قید حیات هستند، برای آرامش و کیفیت زندگی آنها تلاش کنند. امیدوارم مسئولان در مسیری حرکت کنند که نتیجه کارشان فقط ارائه آمار نباشد، بلکه کیفیت زندگی جانبازان و خانواده‌های آنان واقعاً بهبود پیدا کند.
انتهای پیام/ المیرا خرد
نظر شما