به گزارش خبرنگار حیات، احسان قبول روز سهشنبه در نهمین گردهمایی سراسری خیرین آموزش عالی که در دانشگاه تهران برگزار شد و همزمان با آیین معرفی و بررسی کتاب «دانشگاه و خیر مؤثر» برگزار شد، با اشاره به جایگاه نیکوکاری در فرهنگ ایرانی اظهار کرد: وقتی از نیکوکاری سخن میگوییم، بخشی از تفکرات کهن ما نمود پیدا میکند و در فرهنگ ایرانی نیز همواره بر ماندگاری نام انسان از مسیر دلیری، آبادانی و دانایی تأکید شده است.
وی با اشاره به کتاب «دانشگاه و خیر مؤثر» اثر عبدالرضا باقری، این اثر را روایت تجربه شکلگیری و ساختارسازی نیکوکاری در دانشگاه فردوسی مشهد دانست و گفت: داستان این کتاب از سال ۱۳۷۸ و زمانی آغاز میشود که دکتر باقری ریاست دانشگاه فردوسی مشهد را بر عهده داشت.
رئیس مرکز همکاریهای علمی بینالمللی وزارت علوم ادامه داد: در آن زمان اتفاقی در یکی از خوابگاههای خودگردان و خارج از دانشگاه رخ داد که مسئولیت مستقیم آن بر عهده دانشگاه نبود، اما این موضوع باعث شد این پرسش شکل بگیرد که دانشگاه چگونه میتواند فراتر از مسئولیتهای رسمی خود عمل کند.
قبول افزود: در ادامه، باقری به سراغ نیکوکاران و افراد خوشنام شهر رفت و از آنها خواست برای هدایت جریان نیکوکاری به سمت دانشگاه و دانشجویان همکاری کنند.
وی با بیان اینکه حاصل این رویکرد ایجاد ۲ هزار و ۵۰۰ تخت خوابگاهی و ۹ مجموعه کارگاهی بود، اظهار کرد: افرادی همچون مصلینژاد نیز در این فرایند نقش داشتند.
رئیس مرکز همکاریهای علمی بینالمللی وزارت علوم خاطرنشان کرد: اهمیت این تجربه در این است که یک اقدام در یک مکان و زمان مشخص، به تدریج به تفکر، فرایند، الگو و در نهایت ساختاری قابل استفاده تبدیل شده است.
نیکوکاری دانشگاهی؛ از یک اقدام تا یک الگوی قابل تعمیم
قبول با اشاره به محتوای کتاب «دانشگاه و خیر مؤثر» گفت: این کتاب فرایند شکلگیری نیکوکاری دانشگاهی و تبدیل آن به یک ساختار مشخص را تشریح میکند و میتواند برای سایر دانشگاهها نیز قابل استفاده باشد.
وی ادامه داد: هر دانشگاهی باید در پیوست فعالیتهای دانشجویی و فرهنگی خود، این مدل را مورد توجه قرار دهد و متناسب با مقتضیات دانشگاه و زیستبوم خود، آن را به یک مدل اجرایی تبدیل کند.
حمایت از نخبگان و ایدههای فناورانه
رئیس مرکز همکاریهای علمی بینالمللی وزارت علوم با اشاره به فعالیت بنیاد حامیان دانشگاه فردوسی مشهد اظهار کرد: فعالیت این بنیاد صرفاً به رفع نیازهای اساسی دانشجویان محدود نمانده و حمایت از دانشجویان نخبه نیز مورد توجه قرار گرفته است.
قبول افزود: هدف این است که دانشجویی که ایده و توانایی دارد، برای تحقق آن الزاماً کشور را ترک نکند و بداند در داخل کشور نیز نیکوکارانی هستند که میتوانند از ایده او حمایت کنند تا این ایده در دانشگاه، شهر و کشور خود به محصول تبدیل شود.
وی با تأکید بر ضرورت تغییر رویکرد در حوزه نیکوکاری گفت: نیکوکاری امروز باید به سمت فناوری و نوآوری نیز سوق پیدا کند. نیکپذیران صرفاً دانشجویان نیازمند نیستند، بلکه افراد دارای ایده، استعداد و ظرفیت نیز میتوانند از این حمایتها بهرهمند شوند؛ بهویژه افرادی که احساس میکنند امکان شکوفایی ظرفیتشان در کشور فراهم نیست.
تلاش برای تبدیل الگوی نیکوکاری دانشگاهی به یک الگوی منطقهای
قبول همچنین به موضوع ایجاد زیستبوم نیکوکاری اشاره کرد و گفت: بخش پایانی کتاب به چگونگی جذب نیکوکاران و مدلهای مختلف این حوزه پرداخته است.
وی با اشاره به گسترش نیکوکاری در میان خانوادهها و نسلهای مختلف اظهار کرد: گاهی افراد در دوران کهولت به نیکوکاری روی میآورند و گاهی نیز به یاد یکی از عزیزان از دسترفته خود اقدام به این کار میکنند، اما نوع دیگری از نیکوکاری نیز در حال شکلگیری است که در آن یک خانواده و خاندان به صورت مستمر و در نسلهای مختلف به این امر میپردازند.
رئیس مرکز همکاریهای علمی بینالمللی وزارت علوم در پایان با اشاره به مسئولیت این مرکز در حوزه همکاریهای بینالمللی گفت: به دنبال آن هستیم که بر پایه این کتاب و تفکر مطرحشده از سوی دکتر باقری، این مدل را در یونسکو مطرح کنیم و آن را در مدارس و دانشگاههای افغانستان و کشورهای منطقه که به ظرفیت خیرین خود نیاز دارند، گسترش دهیم.
قبول ابراز امیدواری کرد این تفکر و اندیشه در آینده به یک الگوی منطقهای در حوزه نیکوکاری دانشگاهی تبدیل شود.
انتهای پیام/ خرد
نظر شما