به گزارش حیات به نقل از فارس، «قانون خروج پادگانها و مراکز نظامی از شهرها وجود دارد، اما همه مراکز نظامی را نمیتوان از محدوده شهری خارج کرد.» این را رئیس شورای اسلامی شهر تهران مهدی چمران میگوید.خروج پادگانها و مراکز نظامی از شهر تهران طی سالهای گذشته یکی از موضوعات مطرح در مدیریت شهری بوده است موضوعی که از یک سو با هدف آزادسازی اراضی و کاهش برخی کاربریهای ناسازگار با بافت شهری دنبال میشود و از سوی دیگر، به دلیل ماهیت برخی مراکز نظامی و انتظامی، امکان خروج کامل همه آنها از شهر وجود ندارد.چمران با اشاره به این موضوع تأکید کرد که برای مثال، کلانتری به یک محله یا منطقه خدمات ارائه میدهد و نمیتوان چنین مرکزی را به خارج از شهر منتقل کرد. بنابراین مسئله اصلی فقط خروج مراکز نظامی نیست، بلکه نحوه جانمایی و ساخت آنها در داخل شهر نیز باید مورد توجه قرار گیرد.به گفته رئیس شورای شهر تهران، مراکزی که ناگزیر به ادامه فعالیت در محدوده شهری هستند باید به گونهای ساخته و جانمایی شوند که الزامات پدافند غیرعامل و مقاومت در برابر حوادث و تهدیدات را رعایت کنند؛ موضوعی که میتواند در کاهش آسیبپذیری شهر در شرایط بحرانی نقش مهمی داشته باشد.پیشتر معاون هماهنگی و امور مناطق شهرداری تهران نیز از پیگیری موضوع خروج پادگانها و مراکز نظامی از شهر خبر داده و گفته بود شهردار تهران در این زمینه نامهای به شورای عالی امنیت ملی ارسال کرده است.به گفته وی، مدیریت شهری در حال تفاهم با دستگاههای مسئول است تا در صورت امکان، این مراکز به خارج از محدوده شهر منتقل شوند.
با این حال، تجربه خروج برخی پادگانها از شهر نشان داده که آزادسازی زمین به تنهایی نمیتواند به معنای ایجاد منفعت عمومی برای شهر باشد. چمران معتقد است تهران در برخی موارد نتوانسته آنطور که باید از فرصت ایجادشده پس از خروج پادگانها استفاده کند چرا که اگرچه بخشی از این اراضی به فضای سبز اختصاص یافته، اما در مقابل تراکم ساختمانی قابل توجهی نیز در آنها ایجاد شده است.اراضی بزرگ نظامی که پس از خروج از شهر آزاد میشوند از معدود فرصتهای تهران برای تأمین کمبودهای خدماتی، فضای سبز و فضاهای عمومی هستند و نحوه استفاده از آنها باید متناسب با نیازهای هر منطقه و ظرفیت جمعیتی آن انجام شود چرا که ساختوساز گسترده در چنین زمینهایی میتواند فشار بیشتری بر شبکه معابر، خدمات شهری و زیرساختهای منطقه وارد کند.از سوی دیگر، حفظ بخشی از این اراضی به عنوان فضای سبز و عرصه عمومی میتواند به جبران کمبود سرانههای شهری کمک کند؛ بهویژه در مناطقی که امکان تأمین زمین جدید برای احداث پارک و خدمات عمومی بسیار محدود است.بر این اساس، خروج پادگانها از شهر نباید صرفاً به آزادسازی زمین و ساختوساز در اراضی آنها منتهی شود، بلکه باید با یک برنامه جامع شهری همراه باشد؛ برنامهای که ضمن انتقال مراکز قابل جابهجایی، برای مراکز ضروری مانند کلانتریها جانمایی ایمن و مقاوم در نظر بگیرد و اراضی آزادشده را نیز تا حد امکان به فضای سبز، خدمات عمومی و فضاهای مورد نیاز شهر اختصاص دهد.
انتهای پیام//
نظر شما