به گزارش «حیات»، در آستانه ۷ تیرماه، سالگرد حمله رژیم بعث عراق به شهر سردشت و روز ملی مبارزه با سلاح‌های میکروبی و شیمیایی، رحیم کریمی‌واحد، دبیر انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت، روایتی تلخ و پرمایه از فجایع ۳۹ سال پیش ارائه داد. او با تأکید بر جایگاه سردشت به عنوان نماد مظلومیت مردم ایران، خواستار توجه جدی‌تر مسئولان به این پرونده و احقاق حقوق کامل مصدومان و جانبازان شیمیایی شد.

سردشت؛ نماد جهانی مظلومیت

کریمی‌واحد در پاسخ به این پرسش که چرا سردشت به نماد مبارزه با سلاح‌های شیمیایی تبدیل شد، گفت: «استفاده از سلاح شیمیایی در جنگ تحمیلی، نقض آشکار کنوانسیون‌های بین‌المللی و پروتکل۱۹۲۵ ژنو بود. آن‌هایی که متولی جنگ بودند، با بی‌رحمی تمام از این سلاح علیه نظامیان و افراد غیرنظامی استفاده کردند. سردشت به دلیل اینکه اولین شهر غیرنظامی بود که هدف حملات شیمیایی قرار گرفت و انجمن ما فعالیت‌های گسترده‌ای جهت شناساندن این فاجعه ضد حقوق بشری در سطح منطقه‌ای ملی و بین المللی انجام داد.

این فعالیت‌ها موجب شد تا انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت یکی از اعضای ناظر سازمان منع گسترش سلاح های شیمیایی(opcw) در لاهە هلند و همچنین باعث شد که پرونده بمباران شیمیایی سردشت و دیگر افراد قربانی شیمیایی ایران در دادگاه شهر لاهه مطرح و علیه دلال فروش مواد سلاح شیمیایی به‌ رژیم جنایتکار بعثی عراق (آقای فرانس فان آنرات) شکایت و این یکی از معدود پرونده‌های حقوقی در رابطه با جنگ ۸ ساله رژیم بعث عراق علیه ایران می‌باشد که به نفع مردم ایران در یک دادگاه اروپایی صادر و حکم آن اجرا شد.

او افزود: مدیرکل سازمان (opcw) هر ساله در آستانه بمباران شیمیایی برای قربانیان این شهرستان پیام می‌فرستد و نمایندگان انجمن دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت سالانه در جلسات این سازمان حضور دارند و با برپایی نمایشگاه و ارائه موارد مرتبط در نشست‌های حاشیه‌ای و همچنین سخنرانی در صحن مجلس می‌پردازند.

سردشت نماد مظلومیت ایران و نمادی برای آگاهی‌بخشی و پیشگیری از تکرار جنایات/ از دست دادن ۱۱ عضو خانواده

دبیر انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت، خود یکی از بازماندگان این فجایع است. او خاطرنشان کرد: «من روز حادثه در سردشت نبودم و ساکن تهران بودیم، اما خبر اصابت یکی از بمب‌ها به منزل ما و شهید و مصدوم شدن اعضای خانواده‌ام به من رسید. که تمامی اعضای خانواده‌ام مصدوم شدند و ۱۱ تن از اعضای خانواده‌ام شهید شدند. خانه ما در محله سرچشمه سردشت قرار داشت که مستقیماً هدف بمباران قرار گرفت. این ضربه‌ای بود که هرگز جبران‌نخواهد شد.»

وی ادامه داد: «از اعضای خانواده‌ام، برخی به شهادت رسیدند و برخی دیگر جانباز یا مصدوم شیمیایی شدند. اما داستان هنوز تمام نشده است؛ بسیاری از مصدومان شیمیایی پس از سال‌ها رنج، در خلوت زندگی خود و بدون شناسایی رسمی جان باخته‌اند.»

سردشت باید درس‌آموز باشد

دبیر انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت، در پایان ادامه داد: «اگر سردشت و جنایات رژیم بعث در جایگاه خود قرار می‌گرفت، شاید بسیاری از اتفاقات ناگوار در طی این ۳۹ سال اخیر که مردم عزیز ایران تجربه کردند، از جمله بمباران مدرسه میناب در جنگ اخیر، رخ نمی‌داد. مردم ایران جنایت‌کاران را فراموش نمی‌کنند و نمی بخشند، سردشت باید نماد هشداری برای دشمنان باشد، نه فراموشی.

جا دارد جنگل‌های بلوط سردشت که تولیدکننده اکسیژن هستند را از الطاف الهی بدانیم و همین جنگل‌های بلوط منطقه کمک حالی بوده برای مصدومان عزیز که در محیطی زندگی کنند که هوایی که استشمام می کنیم سرشار از اکسیژن باشد و آرامشی برای این عزیزان و همچنین نمادی از ایستادگی مردم این دیار است. ما نیاز داریم که با احترام، شناسایی شویم و امکانات درمانی مناسب برای ادامه زندگی و تربیت فرزندانمان داشته باشیم.» من از همگان درخواست دارم سردشت را فراموش نکنند.

موزه صلح و دعوت از چهره‌های بین‌المللی

کریمی‌واحد درباره «موزه صلح» سردشت، توضیح داد: «این موزه با تلاش‌های عزیزان و حمایت از برخی خیرین و نهادهای بین‌المللی شکل گرفته است. در این موزه، اسناد جنایات شیمیایی و مقایسه‌ای بین فجایع سردشت و حلبچه به نمایش گذاشته شده است.

لازم است کسانی که امکان حضور در سردشت را ندارند در این موزه با عمق این جنایت آشنا شوند. ما امیدواریم با انعکاس اخبار، در آستانه ۷ تیرماه، چهره‌های ملی و بین‌المللی بیشتری به سردشت سفر کنند تا از نزدیک وضعیت مردم را ببینند.»

او خاطرنشان کرد: «وقتی دادستان یا نمایندگان خارجی مانند هیات قضایی هلندی که در پرونده دلال سلاح شیمیایی به‌ سردشت سفر کرده بودند از زیبایی‌های طبیعی و استراتژیکی آن شگفت‌زده شدند، برنامه‌هایی برای پیگیری پرونده‌ها آغاز شد. حضور این چهره‌ها می‌تواند هشداری جهانی برای دشمنان باشد که تکرار جنایاتی مانند هیروشیما یا حلبچه، با واکنش‌های جدی و پیگیری‌های حقوقی مواجه خواهد شد.»

تأکید بر تقویم ملی و جهانی

کریمی‌واحد در پایان تأکید کرد که ۷ تیرماه، سالگرد بمباران شیمیایی سردشت، که به عنوان «روز ملی مبارزه با سلاح‌های میکروبی و شیمیایی» در تقویم ملی و بین‌المللی تثبیت شده است، به این بسنده نکنند او امیدوار است با تلاش رسانه‌ای و پیگیری مسئولان، این روز دیگر یک نمادی برای هوشیاری جهانی در برابر جنایات جنگی باشد.

سردشت نماد مظلومیت انسانیت است، نه فقط ایران بلکه جهان.

چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار

اگر این نماد حفظ نشود، دیگر انسان در امان نخواهد بود.»

به امید روزی که جهان در صلح آرامش بیارامد و همه انسان‌ها از هر قوم و تیره با هم و در کنار هم بزییند

انتهای پیام/