به گزارش حیات به نقل از فارس، صدای «واحسیناه» از هر طرف بلند بود. میلیونها عزادار با پای برهنه از مسیر طویریج میدویدند تا خود را به حرم امام حسین(ع) برسانند. موج جمعیت، لحظهای آرام نمیگرفت و همه به سوی یک مقصد حرکت میکردند اما ناگهان چند نفر در میان ازدحام ایستادند.نگاهها به یک قاب عکس گره خورد. مردی عراقی تصویر رهبر انقلاب اسلامی آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای را بالای سر گرفته بود. هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که عزاداری میانسال از میان جمعیت جلو آمد عکس را گرفت، چند ثانیه به آن خیره ماند، آرام آن را بوسید، بر پیشانی گذاشت و با چشمانی اشکآلود به صاحب تصویر بازگرداند.چند متر آنطرفتر، جوانی دیگر اجازه گرفت تا عکس را در دست بگیرد. دوستش تلفن همراه را آماده کرد و کنار تصویر یادگاری گرفت. پیرمردی که از کنارشان عبور میکرد، دستش را بر سینه گذاشت و زیر لب گفت: «اللهم احفظه...»
این فقط یک صحنه از عاشورای امسال کربلا بود. یکی از زائران ایرانی که در میان دسته عزاداری طویریج حضور داشت، میگوید: «این صحنه بارها تکرار شد. هر کسی عکس رهبر ایران را میدید، واکنشی نشان میداد. یکی آن را میبوسید، دیگری برای سلامتی ایشان دعا میکرد، عدهای میخواستند کنار عکس یادگاری بگیرند و برخی هم فقط چند لحظه میایستادند و با احترام نگاهش میکردند.»یکی دیگر از زائران که در روز عاشورا به زیارت کربلا مشرف شده و همراه با دسته عزاداری طویریج بود، میگوید: «مردی را دیدم که بعد از بوسیدن عکس رهبر، سرش را روی زمین گذاشت و سجده شکر به جا آورد. برایم عجیب بود که این صحنهها نه یکبار، بلکه بارها در مسیر چندکیلومتری طویریج تکرار شد.»
این ابراز احساسات، تنها به بزرگترین دسته عزاداری عاشورا محدود نبود. در بینالحرمین، اطراف حرم امام حسین(ع)، حرم حضرت عباس(ع) و حتی در مراسم شام غریبان نیز بسیاری از زائران عراقی با دیدن کاروانهای ایرانی جلو میآمدند، سلام میکردند، دست میدادند و از آنان میخواستند سلامشان را به مردم ایران برسانند.یکی دیگر از زائران ایرانی میگوید: «هر وقت متوجه میشدند ایرانی هستیم، رفتارشان تغییر میکرد. بارها شنیدیم که میگفتند: ایران، امید مقاومت است. بعضیها هم تأکید میکردند که دشمنان ایران، از جمله آمریکا و رژیم صهیونیستی، نمیتوانند به این کشور آسیبی برسانند. چند نفر هم با افتخار میگفتند: ما سرباز رهبر ایران هستیم.»این صحنهها، یادآور روزهای حج امسال بود که زائران کشورهای مختلف پس از آشنایی با کاروانهای ایرانی، از آنان قدردانی میکردند و درباره ایران و مقاومت سخن میگفتند. حالا همان احساس، در کربلا و در بزرگترین اجتماع عاشورایی جهان، رنگ و بوی دیگری گرفت.
در عاشورای امسال، مسیر طویریج روایت ارادتهایی بود که گاهی در یک بوسه بر قاب عکس، گاهی در دعای «حفظهالله» و گاهی در نگاههای پرمعنا به زائران ایرانی خود را نشان میداد تا جایی که بسیاری از حاضران معتقدند عاشورای ۱۴۴۸ هجری را متفاوتتر از سالهای گذشته کرده است.البته در مسیر عزاداری و در بین پرچمهای سیاه و سرخ، بیرقهای «یا حسین» و پرچم کشورمان و تصویر رهبر شهید هم خودنمایی میکرد. آنچه برای من جالب بود، این بود که مردم عراق با وجود ازدحام و خستگی، حواسشان به زائران بود. اگر کسی به آب نیاز داشت، بطری آب تعارف میکردند. اگر کسی از همراهانش جا مانده بود، کمکش میکردند. این رفتارها فقط در موکبها نبود؛ در میان همان جمعیت میلیونی هم دیده میشد.»مهماننوازی مردم عراق، سالهاست یکی از ویژگیهای شناختهشده ایام محرم و اربعین است. خانههایی که درهایشان به روی زائران باز میشود، موکبهایی که شبانهروز غذا و آب توزیع میکنند و خادمانی که بیوقفه برای آسایش عزاداران تلاش میکنند، بخشی از تصویری است که هر سال در کربلا تکرار میشود.
یکی از خادمان عراقی در نزدیکی بینالحرمین میگوید: «برای ما فرقی ندارد زائر از کدام کشور آمده باشد. هر کسی که به عشق امام حسین(ع) قدم به کربلا گذاشته، مهمان ماست.»همین نگاه را میشد در رفتار بسیاری از مردم دید از نوجوانی که کفش عزاداران را مرتب میکرد تا پیرمردی که ساعتها بطریهای آب میان جمعیت پخش میکرد، بیآنکه لحظهای خستگی را به زبان بیاورد.شاید شکوه دسته طویریج و عزاداری عاشورا در عراق را بتوان با دوربین ثبت کرد، اما آنچه در قاب هیچ تصویری نمیگنجد، رفتار مردمی است که در میان ازدحام میلیونی عاشورا احترام به زائر را بخشی از آیین میزبانی خود میدانند.
از موکبداران عراقی که بیوقفه از عزاداران پذیرایی میکنند تا زائرانی از عراق، پاکستان و دیگر کشورها که با شنیدن نام ایران، با لبخند سلام میکنند، دست بر سینه میگذارند یا برای قبولی زیارت دعا میخوانند، همه تصویری از همدلی را پیش چشم میآورند که فراتر از مرزهای جغرافیایی است. در مسیر طویریج، بینالحرمین و مراسم شام غریبان، بارها میشد دید که زائران با زبانها و ملیتهای مختلف بیآنکه یکدیگر را بشناسند کنار هم اشک میریزند، آب تعارف میکنند، راه را برای هم باز میکنند و در غم امام حسین(ع) شریک میشوند. شاید همین صحنههای ساده، راز ماندگاری کربلا باشد که میلیونها انسان از کشورهای گوناگون، با فرهنگها و زبانهای متفاوت زیر پرچم امام حسین(ع) گرد هم میآیند.
نظر شما