به گزارش حیات به نقل از مهر، دوم محرم، روزی است که کاروان امام حسین(ع) به کربلا رسید؛ سرزمینی که هنوز داغ عاشورا را بر پیشانی نداشت، اما قرار بود تا ابد با خون و حماسه شناخته شود. آن روز، کاروانی خسته از راه رسید؛ کاروانی که در ظاهر، مسافری در بیابان بود، اما در حقیقت پرچمدار بزرگ‌ترین نبرد تاریخ میان حق و باطل.

در کتاب «آفتاب در حجاب»، سیدمهدی شجاعی لحظه رسیدن کاروان به کربلا را چنان روایت می‌کند که گویی زمین خود را برای میزبانی از تاریخ آماده می‌کند؛ زمینی که با آمدن حسین(ع) دیگر یک بیابان عادی نیست، بلکه به میعادگاه عاشقان تبدیل می‌شود. در این روایت، کربلا پیش از آنکه میدان جنگ باشد، میدان انتخاب است؛ انتخاب میان تسلیم و ایستادگی.

دوم محرم، آغاز محاصره نیست؛ آغاز مقاومت است. از همین روز است که کاروان حسین(ع) در سرزمینی فرود می‌آید که راه بازگشت از آن بسته خواهد شد. اما هیچ‌کس در این کاروان از سرنوشت پیش رو غافل نیست. آنان آمده‌اند تا حقیقت را زنده نگه دارند؛ حتی اگر بهای آن جانشان باشد.

محرم امسال، یاد آن ورود تاریخی با خاطره روزهای مقاومت ملت ایران در جنگ رمضان گره خورده است. دشمنان نیز همان محاسبه اشتباه همیشگی را داشتند؛ گمان می‌کردند فشار، تهدید و حمله می‌تواند اراده یک ملت را در هم بشکند. همان تصوری که سپاه یزید درباره کاروان حسین(ع) داشت.

مردم ایران نیز در روزهای جنگ رمضان نشان دادند که میراث‌دار همین فرهنگ‌اند. آنان آموخته‌اند که عزت را نمی‌توان با عقب‌نشینی خرید. همان‌گونه که حسین(ع) در کربلا میان ذلت و شهادت، راه عزت را برگزید، ملت ایران نیز در برابر فشارها و تهدیدها ایستاد و نشان داد که فرهنگ عاشورا هنوز در رگ‌های این سرزمین جاری است.

در بخشی از فضای روایی آفتاب در حجاب، کربلا نه یک نقطه جغرافیایی، بلکه نقطه تلاقی آسمان و زمین تصویر می‌شود؛ جایی که انسان‌ها در برابر بزرگ‌ترین آزمون تاریخ قرار می‌گیرند. این تصویر، امروز نیز قابل فهم است. هر زمان که ملتی در برابر زورگویی و تجاوز بایستد، در حقیقت در همان آزمون تاریخی شرکت کرده است؛ آزمونی که معیار آن نه قدرت نظامی، بلکه استقامت و وفاداری به حقیقت است.

دوم محرم، روز رسیدن به کربلاست؛ روزی که هنوز شمشیرها از نیام بیرون نیامده‌اند، اما جبهه‌ها مشخص شده‌اند. روزی که هنوز خون‌ها بر زمین نریخته‌اند، اما انتخاب‌ها انجام شده است. عاشورا از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از لحظه‌ای که انسان تصمیم می‌گیرد در کنار حق بایستد، هرچند هزینه‌اش سنگین باشد.

امروز نیز ملت ایران در ادامه همان مسیر تاریخی ایستاده است. از کربلای سال ۶۱ هجری تا روزهای مقاومت معاصر، یک حقیقت تغییر نکرده است: دشمنان همیشه بر تعداد و تجهیزات خود تکیه کرده‌اند و اهل حق بر ایمان و ایستادگی. تاریخ نیز بارها نشان داده است که آنچه ماندگار می‌شود، قدرت نیست؛ حقیقت است.

دوم محرم یادآور این پیام بزرگ است که گاهی سرنوشت ملت‌ها در لحظه رسیدن به «کربلای خود» رقم می‌خورد؛ لحظه‌ای که باید میان سازش و مقاومت، یکی را انتخاب کنند. حسین(ع) انتخاب خود را کرد و راه را برای همیشه روشن ساخت. ملت ایران نیز در روزهای سخت، نشان داد که هنوز صدای آن انتخاب تاریخی را می‌شنود و هنوز درس کربلا را از یاد نبرده است.

انتهای پیام//