به گزارش حیات به نقل از تسنیم، این روزها در آستانه سالگرد جنگ 12 روزه هستیم. جنگی که آمریکا و اسرائیل علیه ایران آغاز کردند و مردم زیادی نیز در این حملات جانشان را از دست دادند و به شهادت رسیدند. 

بنیاد شهید و امورایثارگران بلافاصله پرونده شهدا و مجروحین این حملات را تشکیل داد و خدمات لازم را به بازماندگان آغاز کرد. اما در میان این شهدا تعدادی از خانواده‌ها بودند که اگرچه سرپرستشان را در حملات از دست دادند اما هنوز کسی نیست که مسئولیت حمایت از آنها را بر عهده بگیرد. 

این‌ها خانواده شهدای افغانستانی هستند که در ایران سکونت داشتند و سال‌های سال در همین کشور زندگی کردند. یکی از این شهدا حفیظ بوستانی بود که در حملات میدان تجریش به شهادت رسید. مردی که مسئولیت نگهبانی از یک ساختمان را بر عهده داشت و خرج زندگی خانواده 7 نفره‌اش را از همین راه تأمین می‌کرد. او اگرچه تابعیت ایرانی نداشت اما اقامت او قانونی بود. 

حفیظ چون تابعیت نداشت توسط بنیاد شهید و امورایثاگران، شهید محسوب نشد(!) هر چند قسمت او بود که در قطعه 42 گلزار شهدای بهشت زهرا در کنار شهدای دیگر خاکسپاری شود اما همسرش با 5 فرزند یک سال است که به هر دری زده نتوانسته گرهی از زندگی‌اش باز کند. 

ما این موضوع را حدود یک ماه قبل از فریده اولاد قباد معاون تعاون و امور اجتماعی بنیاد شهید و امور ایثارگران پیگیری کردیم که بالاخره تکلیف این چند خانواده که تعدادشان هم زیاد نیست چه می‌شود؟ او گفت جلساتی برای حل آن تشکیل شده اما هنوز نتیجه مشخصی نداشته است. 

استدلال بنیاد شهید هم برای عدم حمایت از این خانواده‌ها این است که چون آنها تابعیت قانونی نداشتند تحت اختیارات بنیاد نیست تا پرونده‌ای برایشان تشکیل شود. 

همسر حفیظ بوستانی که این روزها به شدت تحت فشار مالی و روانی برای گذران زندگی است در گفت‌وگویی با خبرگزاری تسنیم می‌گوید: «وقتی برای ثبت نام فرزندانم در مدرسه اقدام کردم می‌گویند باید بروی از بنیاد شهید نامه بیاوری تا ثبت نامشان کنیم. دو هفته قبل هم که به بنیاد شهید منطقه‌مان مراجعه کردم گفتند باید صبر کنی تا رئیس جمهور تصمیم بگیرد. اگر او قبول کند شما هم مثل خانواده دیگر شهدا تحت پوشش بنیاد قرار خواهید گرفت!

او می‌گوید البته از بنیاد شهید تهران بزرگ کمک‌هایی به ما شده اما واقعا گذران زندگی برایم با وجود پنج فرزند سخت است.» 

مشخص نیست چقدر زمان لازم است تا این موضوع بسیار ساده توسط مسئولان مربوطه حل شود اما آنقدر معلوم هست که گذران یک سال زندگی بدون هیچ حقوق و مزایا بسیار سخت خواهد بود. 

انتهای پیام//