به گزارش حیات به نقل از فارس، آیا خواندن رمان‌های کلاسیک سخت‌تر شده یا ما دیگر مثل گذشته کتاب نمی‌خوانیم؟ این پرسشی است که روزنامه گاردین در گزارشی تازه به آن پرداخته و از تجربه نسلی نوشته است که زمانی با آثار بزرگ ادبیات جهان زندگی می‌کرد، اما حالا برای خواندن چند ده صفحه از همان کتاب‌ها با مشکل تمرکز روبه‌روست.نویسنده گزارش، «ایوان مارک جونز»، از خانه‌ای می‌گوید که کتاب بخشی از زندگی روزمره آن بود. پدرش در تعطیلات با رمان‌های جین آستین و هرمان ملویل وقت می‌گذراند و مادرش هر زمان که فرزندش از بی‌حوصلگی شکایت می‌کرد، یک جمله تکراری داشت: «یک کتاب بخوان!»او نیز در نوجوانی و سال‌های جوانی شیفته ادبیات کلاسیک شد. کتابهای بزرگ برایش جذاب بودند. اما چندی پیش، وقتی فهرست «۱۰۰ رمان برتر تاریخ» گاردین را دید، تصمیم گرفت کتاب‌هایی را که هنوز نخوانده بود، بخواند؛ تصمیمی که خیلی زود او را با یک واقعیت ناخوشایند روبه‌رو کرد.او ابتدا به سراغ «تریسترام شندی» رفت؛ رمانی مشهور از لارنس استرن. اما این بار نه از زبان کتاب لذت برد و نه از ساختار آن. بعد «دراکولا» را امتحان کرد و با وجود علاقه اولیه، نتوانست با روایت طولانی و سبک ویکتوریایی آن کنار بیاید. حتی «دوست مشترک ما» اثر چارلز دیکنز، نویسنده‌ای که زمانی دوستش داشت، نتوانست او را پای کتاب نگه دارد. او مدام تلفن همراهش را چک می‌کرد و حواسش به چیزهای دیگری پرت می‌شد.در همین نقطه بود که این سؤال برایش شکل گرفت؛ مشکل از کتاب‌هاست یا از ما؟