به گزارش حیات، نیاز کشور به شکر ۲ میلیون و دویست هزار تن است. آمار نشان می‌دهد میزان مصرف خانوار ۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار تن، در نوشابه ۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار تن، در صنوف ۶۰۰ هزار تن و در شیرینی و شکلات ۵۵۰ تا ۶۰۰ هزار تن است.

میزان تولید این محصول نیز در کشور در سال‌های مختلف یک میلیون و ۵۰۰ هزار تن تا یک میلیون و ۸۰۰ هزار تن اعلام شده که در صورت تکرار این رکوردها در سال جاری، امکان تأمین ۹۰ درصد نیاز کشور اعلام شده است. این یعنی میزان وابستگی به واردات به کمترین رقم خود رسیده است.

دو سد پیش روی خودکفایی تولید شکر

درباره دلایل عدم خودکفایی در تولید شکر، موارد مختلفی مانند واردات شکر با نرخ ارز ترجیحی و کمبود صنایع تبدیلی برای فرآوری این محصول اعلام شده است. به طوری که شکر تولید داخلی امکان رقابت با شکر وارداتی با ارز ترجیحی (یا به عبارت دیگر، ارزان) را نداشت و به همین دلیل، امکان افزایش تولید و خودکفایی در این محصول – همچون بسیاری از محصولات زراعی که رقیب وارداتی با ارز ترجیحی داشتند – عملاً وجود نداشت.

در سال گذشته، ارز ترجیحی واردات شکر برداشته شد و به نرخ ارز دوم منتقل شد، اما این ارز همچنان فاصله نسبتاً زیادی با ارز بازار داشت؛ تا اینکه با حذف ارز ترجیحی کلیه کالاهای اساسی (به‌غیر از گندم) این فاصله مرتفع شد و تولید شکر در کشور برای کشاورزان به شدت اقتصادی شد.

با اجرای طرح جهش تولید و هدایت تولیدکنندگان با الگوی کشت شکر، خودکفایی در تولید این محصول به شدت محتمل است؛ به شرطی که صنایع تبدیلی چغندرقند در کشور افزایش یابد تا بتوانند محصول تولیدی کشاورزان را به شکر تبدیل کنند. این موضوع در برنامه هفته توسعه کشور نیز آمده و برنامه‌ریزی شده است که کشور در تولید شکر خودکفا شود.

خودکفایی بدون فشار به منابع طبیعی

البته یک نکته را نیز باید در نظر داشت که هرگونه افزایش تولید چغندرقند بدون فشار بر منابع آبی و خاکی کشور و بر اساس افزایش بهره‌وری امکان‌پذیر است.

افزایش بهره‌وری در واحد سطح باعث می‌شود با همان مقدار آب یا سطح زیر کشت، تولید افزایش یابد.