کد خبر 260551
۱۸ تیر ۱۴۰۳ - ۰۹:۳۹

باز این چه شورش است که در خلق عالم است؛

اعمال روز دوم ماه محرم چیست؟ + آیات

اعمال روز دوم ماه محرم چیست؟ + آیات

روز دوم ماه محرم، دارای نماز و آداب خاصی است که در منابع مختلف و کتاب مفاتیح‌الجنان بیان شده است؛ در این گزارش به بیان اعمال این روز و شب پر خیر می پردازیم.

به گزارش خبرنگار فرهنگی حیات؛ از جمله وقایع مهمی که در روز دوم محرم بیان می شود این است امام حسین (ع) در دوم محرّم سال ۶۱ هجری به اتّفاق یاران خویش به سرزمین کربلا وارد شد که سرآغاز حماسه های عظیم عاشوراست. مصائب اهل بیت علیهم السلام از روز دوم محرّم که وارد کربلا شدند شروع شد و روز به روز کار را بر آن‌ها سخت تر کرد.

سخنان امام حسین (علیه السلام) هنگام ورود به کربلا

آن حضرت هنگام ورود به سرزمین  کربلا ابتدا به یارانش رو کرد. فرمود:«النَّاسُ عَبیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعِقٌ عَلی أَلْسِنَتِهِمْ، یَحُوطُونَهُ ما دَرَّتْ مَعایِشُهُمْ، فَإِذا مُحِّصُوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیَّانُونَ ؛مردم، بندگان دنیا هستند. و دین همانند چیزی است که بر زبانشان باشد. تا آنگاه که زندگی شان (به وسیله آن) پر رونق است آن را نگه می دارند. ولی هنگامی که با مشکلات آزمایش شوند عد.د دین داران اندک می شود».

آنگاه پرسید: آیا اینجا کربلا است! پاسخ دادند: آری، ای پسر پیغمبر. آن حضرت فرمود:«هذا مَوْضِعُ کَرْبٍ وَ بَلاءٍ، ههُنا مَناخُ رِکابِنا، وَ مَحَطُّ رِحالِنا، وَ مَقْتَلُ رِجالِنا، وَ مَسْفَکُ دِمائِنا . این دیار، جایگاه اندوه و بلا (و سرزمین گرفتاری و آزمون) است. اینجا محلّ خوابیدن شتران ما، و بارانداز کاروان ما، و محلّ شهادت مردان ما و جاری شدن خون ماست».

عبیدالله بن زیاد و اطلاع از ورود امام (علیه السلام) به کربلا

پس از اینکه اصحاب امام علیه السلام پیاده شدند «حرّ» نیز با هزار سوار جنگی در ناحیه دیگری در مقابل امام علیه السلام اردو زد . نامه ای به عبیداللَّه بن زیاد نوشت و در آن نامه او را از ورود امام حسین علیه السلام به کربلا باخبر ساخت.

نامه عبیدالله به امام حسین (علیه السلام) در روز دوم محرم

ابن زیاد نیز نامه ای به این مضمون برای امام حسین علیه السلام نوشت: «امّا بعد! ای حسین! خبر ورودت به کربلا به من رسید، امیرالمؤمنین یزید! به من نوشته است که سر بر بالین ننهم و غذای سیری نخورم . تو را به قتل برسانم و به خداوند لطیف و خبیر ملحق کنم و یا به فرمان من و یزید بن معاویه گردن نهی».

پاسخ کوبنده امام حسین (علیه السلام) به ابن زیاد در روز دوم محرم

چون این نامه به امام حسین علیه السلام رسید و آن را خواند، نامه را به دور افکند.

فرمود:«لا أَفْلَحَ قَوْمٌ آثَرُوا مَرْضاهَ أَنْفُسِهِمْ عَلی مَرْضاهِ الْخالِقِ ؛ گروهی که خشنودی خود را بر خشنودی خداوند برگزیدند، هرگز رستگار نخواهند شد».

قاصد «عبیداللَّه» پرسید: «ای اباعبداللَّه! جواب نامه چه شد؟

امام علیه السلام فرمود:«ما لَهُ عِنْدِی جَوابٌ؛ لِأَنَّهُ قَدْ حَقَّتْ عَلَیْهِ کَلِمَهُ الْعَذابِ ؛ این نامه نزد من جوابی ندارد، زیرا عبیداللَّه مستحقّ عذاب الهی است!».

چون قاصد نزد عبیداللَّه بازگشت و جریان را گفت، ابن زیاد به شدّت برآشفت (ولی پاسخی نداشت).

سازش ناپذیری امام حسین (علیه السلام) در برابر ظالمان

امام علیه السلام با این سخن کوتاه و پر معنی نشان داد که با کسانی که خشنودی بندگان طاغی و یاغی را بر خشنودی خدا مقدّم می شمرند، هیچ سر سازش ندارد و نامه امثال ابن زیاد را که جزو این گروهند، لایق و شایسته پاسخ نمی داند، آن را می خواند و به دور می افکند، هر چند جان شریفش در خطر باشد.

نامه امام حسین علیه السلام به اهل کوفه در روز دوم محرم

در این روز امام علیه السلام قلم و کاغذی می خواهند و نامه ای برای بزرگان کوفه که می داند بر رأی خود استوارمی مانند . و در واقع خطاب به عموم مردم کوفه نوشتند.

به این مضمون:««بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ، مِنَ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ إِلی سُلَیمانِ بْنِ صُرَدٍ، وَ الْمُسَیِّبِ بْنِ نَجْبَهَ، وَ رُفاعَهِ بْنِ شَدّادٍ، وَ عَبْدِاللَّهِ بْنِ والٍ…،فَمَنْ نَّکَثَ فَإِنَّمَا یَنْکُثُ عَلَی نَفْسِهِ،وَ سَیُغْنِی اللَّهُ عَنْکُمْ، وَ السَّلامُ . «به نام خداوند بخشنده مهربان؛ از حسین بن علی علیه السلام به سلیمان بن صرد، مسیّب بن نجبه، رفاعه بن شداد، عبداللَّه بن وال و همه مؤمنین.

امّا بعد: شما می دانید پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در زمان حیات خود فرمود:«هر کس سلطان ستمگری را ببیند که حرام خداوند را حلال  میشمارد پیمان خدا را می شکند و با سنّت پیامبر اکرم مخالفت می کند و در میان بندگان خدا به ظلم و ستم رفتار می نماید ولی با او به مبارزه عملی و گفتاری برنخیزد، سزاوار است که خدای متعال او را در جایگاه آن سلطان ستمگر (جهنّم) وارد کند…هر کس پیمان شکنی کند، تنها به زیان خود پیمان می شکند ». و خداوند به زودی مرا از شما بی نیاز خواهد کرد. والسلام».

امام علیه السلام نامه را مهر کرد و پیچید . به «قیس بن مسهّر صیداوی» داد تا به مردم کوفه برساند. و چون امام  با خبر شد قیس را کشتند ، اشکش جاری گشت.

عرضه داشت:«اللَّهُمَّ اجْعَلْ لَنا و لِشیعَتِنا عِنْدَکَ مَنْزِلًا کَریماً، وَ اجْمَعْ بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ فِی مُسْتَقَرٍّ مِنْ رَحْمَتِکَ إِنَّکَ عَلی کُلِّ شَیْ ءٍ قَدیرٍ؛ خداوندا! برای ما و شیعیان ما در نزد خود جایگاه والایی قرار ده . ما را با آنان در جوار رحمت خود گردآور که تو بر انجام هر کاری توانایی».

اتمام حجت سیدالشهدا (علیه السلام) با کوفیان از وقایع هم روز دوم

امام علیه السلام در این نامه که برای عموم مردم کوفه مخصوصاً بزرگان آن‌ها نوشته است بار دیگر اتمام حجّت می کند. از یک سو وظیفه سنگین آن‌ها را در قیام بر ضدّ جنود شیطان و سردمداران فساد و کفر و طغیان، روشن می سازد، و از سویی دیگر عهد و پیمان و بیعت مؤکّد آنان را در حمایت از آرمان های خود یادآور می شود.

جالب این که هرگز قیام و مبارزه خود را مشروط به قیام آن‌ها نمی کند وعزم و جزم خود را برای مبارزه تا آخرین نفس با توکّل بر خداوند آشکار می سازد.

اعمال شب دوم محرم

از جمله اعمال شب دوم ماه محرم نمازی است که در دو رکعت اول بعد از سوره حمد، سوره انعام و در رکعت دوم بعد از سوره حمد سوره، سوره «یس» باید خوانده شود.

اعمال روز دوم محرم

روزه در دهه اول ماه محرم از جمله مهمترین اعمالی بوده است که بر آن تاکید فراوانی شده استف یکی دیگر از اعمالی که مومنان بر انجام آن موظف شده‌اند «حزن و اندوه» است که در روایات آمده است «امام رضا (ع)» در دهه ابتدایی ماه محرم بسیار اندوهگین بودند، ایشان به مومنان تاکید داشتند تا بر ظلمی که بر «سیدالشهداء (ع) » در صحرای کربلا صورت گرفته عزاداری کنند.

خواندن زیارت عاشورا ثواب بسیاری دارد، مداومت برخواندن بلند مدت این زیارت ارزشمند بوده و خواندن ۴۰ روز زیارت عاشورا علاوه بر تاثیرات روحی تاثیرات معنوی را در بر دارد و خواسته‌های فراوانی را از حاجت‌مندان برآورده می‌کند. مداومت بر خواندن زیارت عاشورا برای تمام عمر سبب می‌شود تا هنگامی که فرد مومن را در قبر بگذارند تمام اهالی آن قبرستان از عذاب دور شوند.

 «امام صادق (ع) » فرمودند: «مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَکُونَ عَلَی مَوَائِدِ اَلنُّورِ یَوْمَ اَلْقِیَامَةِ فَلْیَکُنْ مِنْ زُوَّارِ اَلْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ، هر کس دوست دارد روز قیامت، بر سر سفره ‌های نور بنشیند باید از زائران امام حسین (ع) باشد.

«امام صادق (ع) » یکی از ائمه معصومین (ع) بودند که همواره مجالس عزاداری برای «امام حسین (ع) » برگزار می‌کردند و همواره شاگردان خود و مومنان را بر گریه برای «امام حسین (ع) » دعوت می‌کردند.

انتهای پیام/

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha