رجبعلی قهرمانی، هنرمند و جانباز 70 درصد در گفت وگو با خبرنگار حیات اظهار داشت: سال 1339 در اطراف قزوین و در خانواده ای سنتی و مذهبی به دنیا آمدم و پس از طی دوران نوجوانی به صورت اتفاقی با حرفه عکاسی آشنا شدم.

قهرمانی افزود: از سال 1356 این حرفه را به صورت رسمی برای خود انتخاب کردم و به همراه یکی از دوستانم مشغول به عکاسی شدیم، اما با شکل گیری تظاهرات انقلابی مردم علیه شاه، من هم به جمع معترضین پیوستم و البته چند فریم عکس هم از حضور اعتراضی مردم در خیابان ها دارم که متاسفانه به دلیل کمبود امکانات تعدادشان زیاد نیست.

وی با بیان اینکه با دستور حضرت امام خمینی(ره) پیش از اعزام رسمی به سربازی در پادگان های نظامی حضور پیدا کرده، گفت: شش ماه پیش از اعزام رسمی به خدمت سربازی به دستور امام(ره) به پادگان رفتم و پس از درگیری های پاوه هم به عنوان سرباز وظیفه به منطقه کردستان اعزام شدم و به همراه شهید چمران و یارانشان با هجمه های کور گروهک های تروریستی مقابله کردیم.

این هنرمند جانباز تصریح کرد: حدود 3 ماه در پاوه بودم که با آقایی به نام بیران پور آشنا شدم و او وقتی فهمید که کار عکاسی انجام می دهم، من را به واحد فرهنگی سپاه معرفی کرد و از آن پس در این واحد مشغول به کار شدم.

قهرمانی ادامه داد: پس از اینکه جنگ تحمیلی آغاز شد، من به عنوان مسئول ستاد سمعی و بصری سپاه مامور شدم تا کلاس های آموزشی ای را در حوزه عکاسی و فیلمبرداری برگزار کنم و جالب است بدانید، با وجود اینکه دوستان ما از جمله شهید آوینی در بخش جهاد فعالیت می کردند و ما در سپاه اما همکاری و هماهنگی نزدیکی بین ما و ایشان بود و بسیاری از تصاویر را واحد ما در اختیار تیم روایت فتح قرار می داد.

این جانباز 70 درصد عنوان کرد: 27 مهر ماه سال 1362 همزمان با آغاز عملیات والفجر 4 به عنوان مسئول ستاد سمعی و بصری قرارگاه خاتم الانبیا (ص) گروه های عکاس و فیلمبردار را در بخش هایی از منطقه مریوان مستقر کردیم تا فردای عملیات فیلمبرداری از چگونگی پیشروی عملیات را ثبت و ضبط کنیم، اما از آنجایی که یک ماشین خوب در اختیار ما قرار داده بودند که متعلق به فرماندهان منطقه بود و هواپیماهای عراقی از قبل ماشین فرماندهان را شناسایی کرده بودند، مورد هدف یک هواپیمای عراقی قرار گرفتیم و همان لحظه تعدادی از همکارانمان به شهادت رسیدند.

وی افزود: من و یکی از همکارانم که در مجله پیام انقلاب فعالیت می کرد، به شدت مجروح شدیم و در نهایت، من از ناحیه دست دچار جراحت عمیقی شدم تاجایی که پزشکان می گفتند هر دو دست من باید قطع شود، اما به لطف خدا دستانم از طریق پیوند تا حدی ترمیم شد.

رجبعلی قهرمانی اشاره داشت: با توجه به اینکه دوران درمان و نقاهت من حدودا پنج سالی طول کشید، از آن پس نتوانستم در منطقه های عملیاتی حضور داشته باشم، ضمن اینکه دیگر نمی توانستم فیلمبرداری کنم.

این هنرمند ایثارگر اظهار کرد: در دهه هفتاد در یک شرکت تبلیغاتی فعالیت می کردم و از دهه 80 به این سو هم به صورت حرفه ای عکاسی دلی را دنبال می کنم و به تازگی هم یک موسسه هنری با نام «خشت» تاسیس کردم که این موسسه هنری از اساتید مجربی در زمینه های مختلف هنری از قبیل: عکاسی، صنایع دستی و... بهره می برد و بین جوانان منطقه چهار باغ کرج با هنرمندان پلی ارتباطی را ایجاد کرده است.

قهرمانی خاطرنشان کرد: در حوزه کارآفرینی هنری هم اقداماتی را انجام داده ایم و 25 نفر از هنرمندان در فضای موسسه هنری خشت مشغول به تولید صنایع دستی و آثار هنری هستند که به زودی برای عرضه عمومی آن ها هم برنامه ریزی هایی شده است.