به گزارش حیات طیبه، شهید آیت‌الله مهدی شاه‌آبادی سال 1309 در خانواده‌ای روحانی که لبریز از نور عرفان بود، متولد شد. از سن کودکی تحت راهنمایی‌های پدر بزرگوارش به تحصیل دانش پرداخت و پیشرفت‌های چشمگیری بدست آورد. هنوز بیش از دو دهه از عمر شریف ایشان نگذشته بود که پدرش به دیار ابدی شتافت. در همین زمان  شهید شاه آبادی استفاده از محضر بزرگان دین را آغاز کرده بود و از سن بیست سالگی به استفاده از محضر امام خمینی (ره) همت گمارد. هنگامی که امام خمینی (ره) پرچم قیام را برافراشت، این شهید عزیز نیز همچون سربازی فداکار کمر به همراهی امامش بست و در سخت‌ترین شرایط درباره قیام امام خمینی (ره) به روشنگری پرداخت.
‌‌ هرچند شهید شاه آبادی برای روشنگری مردم به شهرها و روستاهای مختلف ایران سفر می‌کرد اما از سال 1351 پس از آنکه امام جماعت مسجد رستم آباد تهران را عهده‌دار شد، این مسجد را به کانون روشنگری و مبارزه علیه رژیم شاه تبدیل کرد و توانست تأثیر بسیار زیادی برجای بگذاد و بسیاری از مردم و جوان‌ها را با افکار و اندیشه‌های امام خمینی (ره) آشنا کند. اگرچه برای شهید شاه آبادی، مساجد فعال تر و بزرگ تر و نزدیک تری آماده بود اما با توجه به نیاز افراد منطقه و جذب جوانان و نیروهای متعهد آن محل و تشکل آنان در قالب جلسات مذهبی، مسوولیت مسجد را قبول کرد و با تلاشی خستگی ناپذیر و زحمتی شبانه روزی، آن مسجد را به پایگاهی برای انقلابیون تبدیل کرد و اعلامیه ها و نوارهای امام (ره) را که از نجف می رسید، تکثیر کرده و به نقاط مختلف کشور می فرستاد.
شهید شاه‌آبادی برای تجدید بنای مسجد، شب ها بعد از نماز مغرب و عشا، آستین بالا می‌زد و کار می‌کرد و در طول کار موعظه می‌گفت.
 دکتر علی اکبر ولایتی در مورد کیفیت ورود شهید شاه آبادی به مسجد رستم آباد و فعالیت های ایشان می‌گوید: آیت الله شاه آبادی سال 1351 به عنوان امام جماعت به مسجد رستم آباد تشریف آوردند. چند ماه قبل از آن که ایشان بیایند، مرحوم شیخ محمدتقی رستم آبادی نوه مرحوم حاج آخوند رستم آبادی که سال ها امام جماعت مسجد رستم آباد بودند، فوت کردند و بعد از فوت ایشان، ما یک عده از جوان های آن زمان رستم آباد به دنبال این بودیم که جانشین مرحوم رستم آبادی کسی باشد که اهل مبارزه باشد. بر این اساس برخی آقایان توصیه کردند که اگر از حاج آقا مهدی شاه آبادی خواهش کنیم که اینجا تشریف بیاورند، در شکل گیری مبارزات این منطقه بسیار مفید خواهد بود. در آن زمان رستم آبادی ها دو دسته کاملا متمایز بودند. یک عده آنهایی که طرفدار رژیم حاکم بودند و یک دسته آنهایی که مخالف رژیم بودند و ما همه نگرانی‌مان این بود که نکند دسته مقابل از فرصت پیش آمده استفاده بکنند و یک فردی را آنجا بیاورند که یا آدم بی تفاوتی باشد و یا طرفدار رژیم. شهید شاه آبادی که به رستم آباد آمدند یک تحولی در آنجا ایجاد کردند و از طرفی به طور طبیعی، دسته مقابل یعنی طرفدار رژیم شروع به سم پاشی علیه ایشان کردند و متقابلا این طرف هم از شهید شاه آبادی حمایت می کردند که با توجه به شهادت او و خلوص معدودی از جوانان و افراد مسن معتقد به اسلام و مبارزه و راه حضرت امام (ره)، به تدریج دسته مقابل ضعیف شدند.
آقای دکتر ولایتی می افزاید: شهید شاه آبادی، تازه ترین اعلامیه ها و نوارهای سخنرانی امام (ره) را می آوردند و در آنجا تکثیر و توزیع می کردند. ایشان کتابخانه ای هم در آن مسجد درست کرده بودند که کتاب های انقلابی و اسلامی در آنجا وجود داشت و به افراد انقلابی در آنجا مسوولیت داده بودند. همچنین توسط ایشان روحانیون مبارز و انقلابی به عنوان امام جماعت مساجد آن مناطق انتخاب می شدند تا جمع روحانیت مبارز شمیران تقویت شود و خلاصه، مسجد رستم آباد با توجه به حضور آقای شاه آبادی در آنجا، یکی از پایگاه های انقلاب بود و همیشه در تظاهرات، تعداد بسیاری از مردم آن منطقه شرکت می کردند و ایشان به همراه روحانیون مبارز شمیران، کارهای مبارزاتی را سامان می‌دادند و نقش او، بسیار زیاد و موثر بود.
شهید شاه‌آبادی‌ در تهران فعالیت‌های فرهنگی و مبارزاتی خود را به اوج رساند و موفق شد تحولی چشمگیر در حوزه فعالیت خود ایجاد کند. به همین دلیل بارها دستگیر شد و در زندان ستمشاهی تحت شکنجه قرار گرفت.  بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در نهادهایی چون کمیته‌های انقلاب اسلامی مسئولیت‌های مهمی برعهده گرفت و شبانه روز خود را صرف حفاظت از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن کرد. وی مدتی نیز در سنگر نمایندگی مجلس شورای اسلامی خدمت کرد و با اینکه نماینده مجلس شورای اسلامی بود، به سبب عشق به جهاد و شهادت مکرراً به جبهه‌های جنگ می‌رفت تا در کنار رزمندگان اسلام باشد. گویا ایشان نبرد در جبهه‌های جنگ را از نشستن در صندلی مجلس بیشتر می‌پسندید و هرگاه کم‌ترین فرصتی به دست می‌آورد، عاشقانه به سمت جبهه‌های جنگ رهسپار می‌شد. 
آن مبارز مخلص راه خدا سرانجام در ششم اردیبهشت سال 1363 هنگام بازدید از جبهه‏ های جنگ تحمیلی در جزیره مجنون بر اثر اصابت ترکش گلوله توپ متجاوزان بعثی به شهادت رسید.
روحش شاد و یادش گرامی