مجید قیصری از سالها پیش آثار متعددی را در حوزه ناگفتههای جنگ ایران و عراق نوشته که یکی از آنها «ضیافت به صرف گلوله» است. گرچه زمان این اثر در دوران پس از جنگ است، اما شخصیتهای آن در طی یک حادثه مجبور به یادآوری خاطرات جنگ ایران و عراق میشوند. ماجرای این کتاب از یکسری کارتهای دعوت بینام و نشانی شروع میشود که به دست چند نفر میرسد. آنها به جایی مهمان میشوند که نمیدانند منزل کیست و چرا به این بزم دعوت شدهاند. عجیب اینکه وقتی میرسند، با لکههای خون مواجه میشوند. از همینجا ماجرای اصلی این کتاب که درباره خاطرات آن شخصیتها و شخصی به نام بهزاد فرحان است، آغاز میشود.
مخاطب وقتی دیالوگهای این شخصیتها را میخواند، به یاد دردها و خاطرات جنگ میافتد؛ فارغ از هیچ تقدسگرایی یا سطحی دیدن آن روزگار. او با حواشی واقعی جنگ مواجه میشود. با آدمهایی که پرونده مبارزاتشان سالهاست بسته مانده و همین مهمانی و آن چند قطره خون، مجال بازگشایی آن را فراهم کرده.
در بخشی از این اثر که یادآور سختیهای رایج دوران جنگ ایران و عراق است،آمده: «دست آخر گفتند بروید سردخانه. شاید جنازهاش آنجا باشد. آن وقتها این چیز معمول بود. یعنی معمول شده بود. اگر نمیجنگیدیم دنبال هم میگشتیم. برادر دنبال پدر. شوهر دنبال زن. سرگردانی دیگر گفتن ندارد.»
«ضیافت به صرف گلوله» کتاب شد/ پرونده هایی که با خون باز می شوند
«ضیافت به صرف گلوله» یادآور سختیهای رایج دوران جنگ ایران و عراق است که به قلم مجید قیصری از انتشارات کتاب کوچه به چاپ رسیده است.
