نام «بیمارستان حضرت فاطمهزهرا(س)» برای بسیاری از رزمندگان خاطرهانگیز است. بسیاری از آنها در این بیمارستان درمان و بسیاری از این نقطه به بیمارستانهای دیگر اعزام شدند. این بیمارستان بمبارانهای متعددی را از سر گذراند و پزشکان و پرستاران در این شرایط و بهویژه در شرایط بمباران شیمیایی و قطع برق، دست از تلاش برنداشتند و به مداوای مجروحان پرداختند. به پاس گرامیداشت مقاومت پزشکان و پرستاران، روز «هشتم اسفندماه» مصادف با سالروز بمباران شیمیایی بیمارستان صحرایی حضرت فاطمهالزهرا(س) به نام روز «بسیج جامعۀ پزشکی» نام گرفته است.
دربارۀ این بیمارستان روایتهای مختلفی گفته و شنیده شده است. «دکتر سید عباس فروتن» -عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و از پیشکسوتان دوران دفاع مقدس- کتابی با عنوان «جنگ شیمیایی عراق و تجارب پزشکی آن» تألیف کرده و در آن از بمباران شیمیایی بیمارستان صحرایی حضرت فاطمهالزهرا(س) نیز سخن گفته است.
روایت برخی از حوادث این بیمارستان به مناسبت سالگرد این بمباران پیش روی شماست.
تاریخ و جغرافیای یک نماد
بیمارستان حضرت فاطمهزهرا(س) در 30 کیلومتری جنوب آبادان، درمنطقۀ خسروآباد و ده چوئبده آبادان با طراحی و نظارت قرارگاه مهندسی خاتمالانبیاء و اجرای ادارۀ کل مسکن و شهرسازی استان خوزستان، در سال 1364 برای عملیات والفجر 8 احداث شد. ساخت این بیمارستان در اوایل سال 1364 آغاز شد و برای عملیات والفجر 8 به بهرهبرداری رسید. عملاً فقط شبها کار ادامه داشت و روزها برای رعایت اصول حفاظتی، بخش مهندسی اجازۀ فعالیت نداشت.
این بیمارستان بهغیر از عملیات والفجر 8 درعملیاتهای کربلای 3، 4، 5 و تکهای دشمن بعد از عملیاتهایی که در این منطقه توسط رزمندگان انجام میگرفت، استفاده میشد. امکانات آن شامل هشت اتاق عمل و بخشهای اورژانس، دندانپزشکی، داروخانه، بانک خون، درمانگاه، بخش ش.م.ه، آزمایشگاه و دیگر بخشهای مورد نیاز بود.
استقامت ساختمان؛ دلیل حادثه ای بدون تلفات
بیمارستان حضرت فاطمهزهرا(س) سنگینترین حملات هوایی، بمباران همزمان تخریبی و شیمیایی را از سر گذراند و به نمادی برای مقاومت جامعۀ پزشکی تبدیل شد و در تقویم هشتم اسفند ماه، بعنوان روز بسیج جامعۀ پزشکی ثبت شده است.
در روزهای 26 و 27 بهمن 1364 اطراف بیمارستان مورد حمله قرار گرفت ولی در روز 30 بهمن ماه سایت بیمارستان توسط دو فروند هواپیمای عراقی بمباران شد و تعدادی از پرسنل که در محوطه بودند، شهید شدند. یکی از بمبها روی سقف بیمارستان منفجر شد؛ در آن زمان حدود 100 نفر مجروح و کادر درمانی در اورژانس بودند، جراحان نیز در اتاقهای عمل مشغول کار بودند ولی خوشبختانه به کسی آسیب نرسید و کادر درمانی بدون وقفهای مشغول ارائه خدمات به مجروحان شد. علت آسیب نرسیدن به داخل بیمارستان، سازۀ بتنی و خاکریز و یک دال انفجاری روی سقف بیمارستان بود که روی دال انفجاری هم باز ماسه و خاک ریخته شده بود.
بمباران شیمیایی؛ مناسبتی برای ثبت در تاریخ
بمباران شیمیایی بیمارستان در روز هشتم اسفند ماه اتفاق افتاد. در این روز بیش از 10 فروند هواپیمای عراقی این بیمارستان را بمباران تخریبی و سپس شیمیایی کردند. در این حادثه دو بمب شیمیایی با فواصل مختلف جلوی دربهای ورودی اورژانس و کادر درمانی بیمارستان اصابت کرد و باعث آلوده شدن بیمارستان شد. رییس بیمارستان، آقای «دکتر محمد کریم شهرزاد» و تعدادی از مسئولان و پرسنل، مجروح و مصدوم شدند. تجهیزات بیمارستان آلوده شد و برای رفع آلودگی فضای بیمارستان، همۀ بیمارستان تخلیه شد. تعدادی از پرسنل به دلیل مجروحیت و مصدومشدن با عامل شیمیایی اعزام شدند و متأسفانه چند نفر از مصدومان شیمیایی به شهادت رسیدند. در حالیکه اورژانس مشغول کار بود، حدود 24 ساعت طول کشید که به همت جمعی از پرسنل و مسئولان بهداری رزمی، بیمارستان با تمام تجهیزاتش، رفع آلودگی شد.
بمبارانهای دیگر؛ ادامۀ استقامت کادر درمان
بیمارستان باز هم مورد حمله قرار گرفت. آخرین حمله به بیمارستان روز 28 اردیبهشت سال 67 در دو نوبت رخ داد. یکبار شیمیایی زدند و خوشبختانه کسی آسیب ندید اما ژنراتور بیمارستان آسیب دید و برق بیمارستان یک ساعت قطع شد. بار دوم، هواپیمای دشمن نزدیک اورژانس بیمارستان یک بمب ۵۰۰ کیلویی انداخت و یک گودال خیلی وسیعی ایجاد شد؛ در همان نقطۀ اصابت بمب، آمبولانس در حال تخلیۀ مجروح بود و آمبولانس با راننده و تمام مجروحان و امدادگرانش به شهادت رسیدند. کمتر از سه ساعت طول کشید که مجدداً جلوی اورژانس مسطح و مسیر انتقال مجروح به بیمارستان برقرار شد؛ یعنی خط تخلیۀ مجروح توقف پیدا نکرد.
انتهای پیام/
