به گزارش پایگاه خبری حیات، مولود کریمی، همسر 67 ساله  شهید به مناسبت سالگرد شهادت همسرش در گفت و گو با خبر نگار حیات به روزهای آشنایی با شهید زنجان نراقی وند اشاره کرد و گفت:« زمانی که ما ازدواج کردیم من 16 ساله و همسرم 17 ساله بود. جعفرخیلی امام را دوست داشت، معتقد بود که هرچه دارد را باید در راه اسلام فدا کند و هر خدمتی که می تواند برای مردم انجام دهد. او می گفت انقلاب باید پیروز باشد، همسرم کشتی گیر بود و مرام و منش او به زنده یاد تختی شباهت بسیاری داشت.»
وی در ادامه افزود:« جعفر جوشکاری و لوله‌کشی در شرکت های وابسته به شرکت نفت را انجام می داد و سرپرستی تعدادی از کار‌گران را بر عهده داشت، گاهی هم به ماموریت های خارج از کشور می رفت و روی سکو های نفتی کار می کرد، حقوق او در سال 56، 20 هزار تومان بود، که در آن زمان حقوق خیلی خوبی بود. »
بانو مولود کریمی سخاوت و بخشندگی را از ویژگی های بارز شهید برشمرد و گفت:« آن زمان وضعیت مالی خانواده ها خوب نبود و همسرم خیلی اهل کمک کردن به آشنایان، فامیل و دیگران بود و می‌گفت، باید هر چقدر و هر طور که در توان مان است، برای رضای خدا به دیگران کمک کنیم. این کمک در مقابل محبت‌ها و نعمت هایی که خداوند به ما ارزانی کرده، از جمله سلامتی کم است.
او گوسفند قربانی می کرد و کل گوسفند را به  5- 6 نفر می داد. وقتی حقوق می گرفت، می گفت خانواده‌ام هرچقدر که لازم دارند بردارند و بقیه آن را هم به دیگران کمک می کرد، این کار را خیلی دوست داشت و از آن لذت می برد، ما هم راضی بودیم. من بسیاری از کمک هایی که همسرم به افراد کرده بود را نمی‌دانستم و بعد ها مطلع شدم که پنهانی کمک کرده است. جعفر با همه رابطه ی خوبی داشت به طوریکه الان هم کسانی که با من صحبت می کنند به خوبی از او یاد می کنند »
همسر شهید با اشاره به روزهای انقلاب گفت:« سال 57 با اوج گیری جریانات انقلاب، ما به صورت خانوادگی همراه فرزندانم و خانواده همسرم در راهپیمایی ها شرکت می کردیم، همان زمان بود که جعفر تصمیم گرفت به عنوان امدادگر افتخاری فعالیت کند و با معرفی همسر خواهرش شروع به کار کرد. ماموریت همسرم این بود که به زخمی ها کمک می کرد.»
 وی روز شهادت همسرش را این چنین بیان کرد: « 21 بهمن، روز تعطیل و حکومت نظامی بود، آن روز امام دستور داده بود که مردم به خیابانها بیایند. جعفر به من گفت: کار فوری و ضروری دارم و حتما باید بروم و همان روز در منطقه نارمک تهران، در حالی که در آمبولانس مشغول کمک به زخمی ها بود،  از ناحیه گردن مورد اصابت گلوله ماموران شاه  قرار می گیرد و در جا شهید می شود، این در حالی است که اوهمان روز 31 نفر را به خانواده‌هایشان رسانده بود.»
همسر شهید در ادامه افزود: « حاصل ازدواج ما 3 پسر و 2 دختر بود و همسرم می گفت، دوست دارم فرزندانم در آینده اعتقادات محکمی داشته باشند و خدشه ای به آن وارد نشود، با وجود مشکلات  و سختی‌هایی که در حال حاضر در جامعه وجود دارد، باید به اعتقادات پایبند بود و در راه خدا و اسلام از جان و مال گذشت، من بعد از شهادت همسرم تا آنجا که می‌توانستم بر این موضوع پایبند بوده‌ام. فرزندانم هم بر این باورند که پدرشان اعتقادات خوبی داشته و صادقانه به مردم خدمت کرده است.»
وی در پایان گفت:« انقلاب با ریختن خون شهدا به ثمر رسیده است، امید وارم از این به بعد شاهد خوبی و شادی مردم باشیم. کسانی که واقعا با ایمان هستند و اسلام را دوست دارند هیچ گاه از انقلاب دست نمی‌کشند. خدا دشمنان اسلام و کسانی که در کشور ایجاد ناامنی می کنند را نابود کند.»
مزار این شهید والامقام در بهشت زهرای تهران واقع می باشد.