به گزارش پایگاه خبری حیات، حجت الاسلام سید احمد ابطحی در ابتدای سخن، بحث خود را در رابطه با هدف و انگیزه شکل گیری شورای عالی ترویج فرهنگ ایثار و شهادت آغاز کرد و با اشاره به اینکه ترویج فرهنگ ایثار، وصیت تمامی شهدا وایثارگران است ادامه داد: سوال این است که این وضوع چه زمانی باید عملیاتی شود؟ هدف اصلی ما این است که بحث ایثار و شهادت و در مفهوم عام آن بحث از خود گذشتگی بصورت یک فرهنگ در بیاید. بدین معنا که باید کار بلند مدت و بسیار گسترده ای صورت گیرد. باید این فرهنگ را در همه جا عینیت ببخشیم، باید از مهد کودک ها آغاز کنیم و آن را به دیگر مقاطع آموزشی و سنی تسری دهیم و نه تنها در محیط های آموزشی بلکه در سایر فضاها و میدان های اجتماعی آن را رشد دهیم.
نخبگان سیاسی و چهره های فرهنگی جامعه بایدپیش قراولان ترویج فرهنگ ایثار و شهادت باشند
وی در ادامه تصریح کرد: برای عملیاتی کردن این ارزش اثر گذار ترین و با اهمیت ترین میدانی که باید این فرهنگ را درونی کرده و اجرایی کند کجاست؟ به عقیده من پاسخ یک کلمه است؛ مسئولان. در واقع کارگزاران سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ما حساس ترین جایگاه را در اختیار دارند و به تبع آن سنگین ترین بار را آنها باید به دوش بکشند. چرا؟ به این خاطر که دایره اثر گذاری عمل من در ذهن مردم جامعه بسیار فراخ تر و عمیق تر از یک شهروند معمولی است. به همین خاطر ضروری است که نخبگان سیاسی و چهره های فرهنگی جامعه پیش قراولان ترویج فرهنگ ایثار و شهادت باشند. مصداق آن روایت شریفه امام صادق این است که می فرمایند «کونوا دعاه للناس بغیر السنتکم» بدین معنا که اگر قصد فراخواندن مردم را دارید با غیر زبان خود[اعمال] این کار را انجام دهید. به همین جهت من معتقدم که این موضوع تا زمانی که به منصه ظهور نرسد معنا پیدا نکرده و نتیجه خود را نشان نمی دهد. شما نگاه کنید که ما در همین شهر چند کوچه، خیایان، پل و... به نام شهدا داریم، سر هر کوچه و خیابانی هم آیات شریفه و احادث نبوی نقش بسته است. آیا اینها کافی است؟ آیا آنطور که فکر میکنیم کارساز است؟ و اگر نیست چرا؟ دلیل آن چیست که ما امروز نقش کمتری از ارزش های ایثارگرانه و از خودگذشتگی نسبت به هم نوع هایمان می بینیم؟ باید برای ترویج فرهنگ از زبان و شعار فاصله بگیریم و مصادیق عملی آن را در رفتار و کردار خودمان نشان دهیم. اینجاست که ارزش مفهوم ایثار و شهادت ظاهر خواهد شد.
اوج و قله ایثار،شهادت است
مدیرکل دبیرخانه شورای عالی ترویج و توسعه فرهنگ ایثار و شهادت افزود: اوج و قله ایثار، شهادت است و کسی به این قله نمی رسد مگر اینکه دامنه را طی کرده باشد. دامنه آن از کارهای خُرد و ساده شروع می شود، فعالیت های روزانه ما مملو از اتفاقاتی است که می تواند با عمل ایثارگرانه و از خودگذشتگی همراه باشد. مادری که به کودکش خوراکی های بیشتری میدهد تا در مدرسه با دوستان خود تقسیم کند، به فرزند خود این فرهنگ را می آموزد، بله، حتی کارهای کوچکی چون تعارف یک تکه نان، دادن جای خود به فردی ناتوان در وسایل حمل و نقل عمومی و ... این رفتار های اجتماعی کوچک موجب می شود که به مرور این ارزش درکل اجتماع نهادینه شود. رفتار ایثارگرانه انعکاس قوی ای دارد و اگر ما در انجام آن پیشقدم باشیم مطمئن باشید که پاسخ مشابهی دریافت خواهیم کرد.اگر ما نگاهی به خاطرات و زندگی نامه های شهدا بیندازیم می فهمیم که مرام و منش آنها در تمام زندگی شان رفتاری توام با رافت ، بزرگواری و ایثار بوده است. اسوه های ایثار و شهادت در دوران جنگ، همه در عمل نشان دادند که ایثارگری یعنی چه، هیچ یک از آنها صرفا در مورد این ارزش داد سخن نداد، بلکه خود نمود و عینیت این ارزش بود.
منیت ها وخودبینی ها با فلسفه¬ایثاروشهادت در تضاداست
سید احمد ابطحی در ادامه ضمن تاکید مجدد بر اهمیت عمل گرایانه فرهنگ ایثار و شهادت افزود: اگر مسئولی در عمل منفعت شخصی را بر منافع عموم مردم ترجیح دهد با عمری سخن رانی درباره ارزش ایثار هرگز قابل باور نخواهد بود. آنچه امروز دامن گیر برخی مسئولین ما شده است همین منیت ها و خود بینی هاست که با فلسفه ایثار و شهادت در تضاد است. آنچه ما در دوران پس ار انقلاب و در دوران هشت سال دفاع مقدس دیدیم این نبود! آن روز ها اگر مسئولی حتی ذره ای به عافیت طلبی و منفعت گرایی گرایش میداشت مورد مذمت خاص و عام قرار می گرفت. چرا؟ زیرا در آن دوران این ارزش در جامعه جاری و ساری بود،و دلیل آن هم این بود که انقلاب هدف بزرگ مردم و مسئولین بود، لذا با تمام کمبود های دوران انقلاب و جنگ نه تنها می ساختیم بلکه، انفاق و بخشش نیز داشتیم و همین باعث می شد که جامعه دچار تزلزل نشود. متاسفانه امروزبخشی از جامعه ما از این ارزش ها فاصله گرفته است.
هر کس از خودش شروع کند
وی ادامه داد: نباید کسی با این بهانه که هیچ کس به این ارزش ها عمل نمی کند بار مسئولیت را از دوش خودبردارد، درست این است که هر کس از خودش شروع کند،برای نهادینه شدن فرهنگ ایثار، راهی نداریم جز اینکه از خومان آغاز کنیم، غیر از این باشد ما به جایی نخواهیم رسید.
وی در پایان اظهار داشت: هدف غایی ما از تشکیل شورای عالی ترویج و توسعه فرهنگ ایثار و شهادت، همانطور که در ابتدا گفتم این بود که این ارزش والا بصورت یک فرهنگ عمومی در بیاید، طبیعی است که برای عملیاتی شدن آن باید راهبرد هایی را تعریف می کردیم، سعی کردیم که در تمامی استان ها با ابلاغ سیاست ها و راهبرد¬های شورا به استاندار، مدیران کل و معاونان هر استان این مُهم را پی بگیریم. انتظار داریم که با ابلاغ این سیاست های راهبردی هر یک از مسئولان استان ها نقطه آغاز را خودشان قرار دهند و در عمل و رفتار، فرهنگ ایثار و شهادت را سرلوحه کار و کردار خود قرار دهند. بعد از آن باید با طرح مشکلات و معضلات پیش روی هر استان و ناحیه شوراها و نشست هایی تشکیل دهند تا مشکلات پیش روی از سر راه برداشته شود.از آنجا که مقوله ایثار موضوعی درون فردی و اخلاقی محسوب می شود، ما نمی توانیم با دستور العمل و بخش نامه کار را پیش ببریم. بلکه تمام آنچه ما داریم همین سیاست ها و راهبرد هایی است که در طول این سالیانی که شورا تشکیل شده بدان رسیده ایم و باید ضرورت اجرای آن توسط فرد فرد مردم جامعه، از مسئولان گرفته تا مردم عادی «از درون احساس شود».
