به گزلرش پایگاه خبری حیات ،علیرضا حسنی 17 سال بیشتر نداشت که در عملیات فتح المبین شرکت کرد، سال 1361  وی در حالی که نیمی از بدنش در این عملیات مجروح شده بود چشم ها را باز کرده  و خود را اسیر  دست نیرو های عراقی دید. علیر ضا  حدود 8 سال را در اسارت گذراند در دستان  رژیمی که به تعبیر امام یکی از دد منش ترین و مخوف ترین نیرو های نظامی جهان در آن دوران محسوب می شد. عجیب آنکه وقتی پای صحبت با این جانباز و آزاده نشستیم، از آسیب های جنگ و اسارت با عنوان « وسیله طهارت و  رستگاری» یاد می کند. به گفته او جنگ و اسارت برای همه رزمندگان سعادتی بود و تعبیر کاملی از این سخن حضرت زینب کبری که بعد از روز عاشورا به زبان آوردند: « ما رایت الا جمیلا». به گفته او بچه های جبهه و جنگ سر بلند بودند، آنها کار خودشان کردند، به وظیفه شان عمل کردند و کم نیاوردند. او امید دارد که فراموشی بر مسئولان غلبه نکند و ما شرمنده شهدا نشویم. 
بعد از بازگشت به وطن او مدت ها توان راه رفتن نداشت به دلیل جراحات وارده و بی توجهی های موجود در دوران اسارت، دچار آسیب ها عمیق شده بود. اما لطف خدا و همراهی دوستان و همرزمان اش باز هم به او توانایی عمل بخشید.. بعد از آن بود که  حفظ ، تلاوت و ترجمه قرآن را دوباره در پیش گرفت. در زمان جنگ به گفته خودش همسنگر و همراه قدیم اش «عبدالرضا لهراسبی» بود که او را در این راه مشایعت نمود و مسیر را تا آنجا که وی را به یک قاری باسواد و یک یه مترجم قابل تبدیل شد، هموار کرد.  حسنی، بسیار خود را مدیون لهراسبی می داند و  موفقیت در این مسیر را توفیق الهی و کمک های بی بدیل او می داند. به گفته او، آقای «لهراسبی» ، با وجود تمام سختی ها و مشقات دوران اسارت، ساعت ها برای آموزش دقیق وی وقت می گذاشت.« اقرآ»_ همان تصیح قراعت قرآن_میکرد و اشتباهات را گوشزد می کرد.  نکته جالب اینکه « عبدالله لهراسبی» از دیگر چهره های تقدیر شده در همایش الماس های درخشان است.

عشق دیدار خصوصی امام انگیزه حفظ قرآن
در کنار لهراسبی شخص دیگری بود که نام اش برای علیرضا حسنی طنین انداز نام یاران با وفای ابا عبدالله بود.« حجت الاسلام ابوترابی» که وعده داده بود بعد از اسارت هر که را که  قرآن از بر کند، بصورت خصوصی نزد امام خواهد برد. همین عشق به دیدار امام بود که او و دیگر همرزمانش را چنان انگیزه ای داد که وقت و بی وقت، در خواب و در بیداری قرآن را حفظ کنند. او می گوید که بچه ها حتی در زمان خوابیدن هم ابتد یکی دو جزء قرآن را حفظ می کردند و بعد می خوابیدند. حتی گاهی در خواب می دیدند که دارند قرآن حفظ می کنند. خلاصه کلام اینکه شب روز شان در جنگ یکی شده بود؛ آرزوی دیدار امام  به عنوان یک حافظ قرآن. اما وصل هرگز اتفاق نیفتاد. پیش از آنکه او از اسارت بازگردد امام رخت عافیت بر تن کردند و به دیدار معبود شتافتند. برای وی درد آور ترین خاطره دوران اسارت شنیدن خبر درگذشت امام (ره) بود،. به گفته خودش آن روز نه می شد گریست، چرا که دشمن شاد می شدیم، نه می شد در سینه اندوه را نگه داشت. علیرضا می گوید این آرزو هنوز هم در دل مان مانده و چشم انتظاریم، امیدوارم که روزی سعادت این را داشته باشم که به دیدار مقام معظم رهبری بشتابیم.  

باید به قرآن تمسک جوییم
این آزاده نخبه،  باز هم از دوران اسارت یاد می کند و می گوید که توسل به قرآن و قرائت و حفظ کلام خدا سختی های اسارت را بر او آسان کرده و آن فتنه ها و دشواری ها که مثل ابر تیره ظلمانی بر سر او و همراهانش سایه می افکند به واسطه انس با قرآن از میان می رفت. به گفته او همه بچه ها در دوران اسارت می دانستند که قرآن یک باطن دارد و یک ظاهر. ظاهر قرآن ساده است و باطش عمق همچون اقیانوسی بی پایان.او می گوید امروز شهدا ما را می بینند و از وضعیت اقتصادی و فرهنگی امروز اندوهگین و ناشاد اند. به گفته او، شرایط امروز ما قرآنی نیست، قرآن می خوانیم،اما قرآنی زندگی نمی کنیم. حضور قرآن در زندگی هایمان کمرنگ شده و می ترسیم که مشمول آن گلایه پیغمبر بشویم که می فرمایند: « وَقالَ الرَّسولُ یا رَبِّ إِنَّ قَومِی اتَّخَذوا هذَا القُرآنَ مَهجورًا» پیامبر اکرم (ص) گلایه می کنند که خداوندا قوم من از قرآن روگردان شده اند. به گفته او  ما باید تمسک بجوییم به قرآن. این کتاب آسمانی همانطور که از نام اش پیداست جمیع فضایل و مجموع ثمرات تمام کتب آسمانی است، آیه به آیه قرآن می تواند چراغ راه هدایت ما باشد. می تواند بزرگترین و ثقیل ترین مصائب را از پیش پای ما به راحتی بردارد. پس باید جامعه ای قرآنی داشته باشیم تا در دنیا سعادتمند و در آخرت رستگار باشیم.