شهادت حضرت علی(ع): حضرت علی(ع) روز جمعه، سیزدهم ماه رجب، سی سال پس از عام الفیل در خانه خدا به دنیا آمدند. کنیه ایشان ابوالحسن و لقب مشهورشان امیرالمؤمنین و مرتضی است. امام علی(ع) از کودکی در دامان پیامبر اسلام(ص) رشد و پرورش پیدا کردند و ده سال داشتند که به پیامبر (ص) ایمان آوردند. آن حضرت بعد از بعثت پیامبر(ص)، سیزده سال با آن حضرت در مکه و پس از جریان هجرت، ده سال با آن بزرگوار در مدینه بودند. حضرت علی(ع) در سال چهلم هجری که مطابق با سال 661 میلادی بود، در 63 سالگی در شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان به وسیله یکی از خوارج به نام «عَبدُالرحمنِ بنِ مُلْجَم» با شمشیری زهرآگین در حال نماز مجروح شدند و دو روز بعد به ملکوت اعلی پیوستند. شهید مطهری ساعات آخر عمر حضرت علی (ع) را چنین توصیف کرده اند: «شگفت انگیزترین دوره های زندگی علی(ع) در حدود 45ساعت یعنی فاصله ضربت خوردن تا وفات می باشد... انسان کامل بودن علی(ع) این جا ظاهر می شود؛ یعنی در لحظاتی که مواجه با مرگ شده است... علی(ع)در بستر افتاده و ساعت به ساعت حالش وخیم تر می شود و سموم روی بدن مقدس علی(ع) بیشتر اثر می گذارد، اصحاب ناراحتند، گریه می کنند، ناله می کنند؛ ولی می بینند لب های علی خندان و شکفته است و می فرماید: «شهادت در راه خدا، همیشه آرزوی من بوده و برای من چه چیز از این بهتر که در در حال عبادت شهید شوم».

از وصایای حضرت علی(ع): «به شما سفارش می کنم که دنیا را مخواهید، هر چند به دنبال شما بیاید و به چیزی از این دنیای گذرا که از شما کناره جسته است، افسوس مخورید. درباره یتیمان از خدا بترسید، مبادا که گرسنه بمانند و در جمع و جامعه شما تباه شوند. من از پیامبر خدا (ص) شنیدم که فرمود: اگر کسی یتیمی را تا آن جا که بی نیاز شود سرپرستی کند، خداوند به پاداش این کار، بهشت را بر او واجب می کند؛ چنان چه اگر کسی مال یتیم را بخورد خداوند [سوختن در] آتش را بر او واجب می فرماید، شما را درباره نیازمندان و درماندگان سفارش می کنم. ایشان را هم در زندگی و آسایش خویش شریک گردانید، حرمت قرآن را پاس بدارید. مراقب باشید مبادا کسی در عمل به آن، بر شما سبقت بگیرد».