تنها راه درمان ما این بود که تفاله های چای رو خشک میکردیم و به بیماران اسهالی می دادیم و تا اندازه ای مفید بود ، اینم برای مراحل اولیه تاثیر داشت ولی وقتی تبدیل میشد به اسهال خونی دیگه هم بیمار روحیشو از داست می داد و هم بقیه قطع امید می کردن و این سرنوشت در انتظار همه ما بود و بعضیا ناامیدانه می گفتن کم کم همه ما همینجوری مبتلا میشیم و پامون به ایران نمیرسه و همینجا دفنمون می کنن. بقیه هم معمولا دعوت به صبر و توکل بر خدا می کردند و سعی می کردن نزارن بچه ها روحیشون رو از دست بِدن و نا امید بشن.          

  ادامه دارد