نهایتا عده ای از بچه ها که نیمچه تخصصی در بهیاری داشتن و با موافقت خودش تصمیم می گیرن پاشو قطع کنن تا راحت بشه. بچه های خودمون که بعنوان مزمد(بهیار)با بهداری همکاری می کردن یکی دو تا تیغ جراحی کش رفته بودن و قرار شد که پا قطع بشه. بدون بی حسی و هیچ گونه مراقب و مقدمات ، چیزی تو دهن این رزمنده مظلوم کردند که از شدت درد به دندون و لبش آسیب نرسونه و با همون تیغای جراحی پاشو قطع کردن و خدا میدونه که هم جراحان وهم اون رزمنده چه درد و رنجی رو تحمل کردن. پایی که میشد با جراحی و کچ گیری خوب بشه بناچار قطع شد تا حداقل زنده بمونه و از درد و رنج خلاص بشه. ادامه دارد✅
روایت اسرای مفقود الاثر– رحمان سلطانی
قسمت هشتاد: پایی که قطع شد
حیات:در هر آسایشگاه ۱۰۰ تا ۱۲۰ نفره در اوایل اسارت سی چهل نفر زخمی داشتیم و به مرور و با بهبودی نسبی زخمیا که اکثرا با لطف خدا و خود درمانی بود، بتدریج آمار مجروحا کمتر شد و به هفت هشت نفر در هر آسایشگاه رسید.
اینها کسانی بودند که یا نقص عضو
داشتند یا شکستگی های شدید داشتند و بعثیا حاضر نبودن اونا رو معالجه کنند. بچه
های خودمون به اینا کمک می کردن و معمولا با پتو جابجاشون می کردن یا زیر کتفشون
رو می گرفتن و حموم و دستشویی می بردن. یکی از بچه ها بنام سید محمد حسینی از آمل
که استخون پاش شکسته بود و بشدت درد میکشید و بعثیا هم حاضر نبودن اونو ببرن
بیمارستان و عملش کنن یا لا اقل کچ بگیرن بعد از مدتی وضعیتش خیلی وخیم شده بود و
احتمال خطر جدی و مرگ براش وجود داشت و هیچ راهی هم برای معالجه اش تو اون شرایط
بنظر نمی رسید. گوشت پاشم عفونت کرده بود و استخون کاملا شکسته بود و پا به پوست و
گوشت آویزون بود.
