واقعا چه نیرویی بود که بدنای ضعیف و نحیف رو سر پا نگه داشت و زنده موندند؟ در شرایط عادی و با بدن سالم و بدون گشنگی و تشنگی تحمل چند ساعت از اون شرایط امکان پذیر نبود و احتمال مرگ هر لحظه وجود دارد. چگونه آن روز طولانی و طاقت فرسا رو بچه ها تحمل کردند؟ با چه زبونی باید گفت و نوشت که دست غیبی و امداد الهی در کار بود. عده ای بد باور مگه تو کتشون میره که خدا بنده هاشو تو شرایط سخت تنها نمیزاره! حتما باید خدا از آسمون برای ما پتو و لباس گرم و آب و غذا حواله میداد و بعثیایی که گرگ وار به جان بچه ها افتاده بودند را یه جا نابود می کرد تا ما باورمون میشدکه خدا هوامون رو داره؟ نه ،در اون روز نه پتو و لباسی و غذایی از آسمون حواله شد و نه سربازی از دشمن هلاک شد ، اما همه ما بوضوح دست عنایت و پر مهر الهی روکه مانند چتری بر سرمون کشیده میشد را می دیدیم. کابل ها درد داشت. سرما سوزش داشت ، اما خدا تحملش رو هم داده بود که در شرایط عادی امکان پذیر نبود. تحقیر و شکنجه بود ، اما در کنارش امید هنوز تو دلامون زنده بود. به خودمون دلداری میدادیم که این سختیا تموم میشه و ما به آغوش وطن و خانواده بر می گردیم. نشونه این امید و زنده دلی هم این بود که در طول چهار سال مفقود الاثری ، هیچ کسی دست به خودکشی نزد. تعدادی زیر شکنجه و بعلت بیماری های کوناگون جان دادند و شهید شدن و در جوار رحمت الهی آرام گرفتن ، اما تسلیم دشمن نشدند و با افتخار و روی سفید به محضر یار شرفیاب شدند. چه اونایی که در اوج مظلومیت و غربت رفتند و چه اونایی که موندن ، همه سرافرازانه این مسیر را به پایان رسوندن و شرمنده لطف و احسان الهی و مردم شریفمون نشدند وشرف و عزت ایرانی و اسلامی خودشون رو حفظ کردند و از امتحان سخت الهی روسفید خارج شدند. بارها و بارها آمار گرفتند و لیست تهیه کردند. همه کلافه شده بودن تا جایی که معدود نگهبانهای با وجدان که اندک عاطفه ای در وجودشان بود، از این وضعیت ناراحت بودند و زجر می کشیدند و برخی از اونا گاهی یجوری ابراز همدردی با ما می کردند.
ادامه دارد
